สวาทรักเพนท์เฮาส์

ห้องครัวต่ออีกหรอพี่เรือง

ความเงียบสงัดภายในเพนท์เฮาส์หรูถูกทำลายลงด้วยเสียงฝีเท้าหนักๆ ของเรืองที่อุ้มร่างเปลือยเปล่าของฝ้ายพาดบ่าตรงดิ่งไปยังโซนห้องครัวที่ตกแต่งด้วยสไตล์โมเดิร์นสุดหรู ฝ้ายที่บัดนี้สติเริ่มเลอะเลือนและร่างกายระบมไปทุกตารางนิ้วพยายามดิ้นรนอย่างอ่อนแรง

"พี่เรือง... ฮึก... ฝ้ายขอร้องคระ เข้าห้องนอนเถอะนะคระ ฝ้าย... ฝ้ายไม่ไหวแล้วจริงๆ"

เสียงสะอื้นไห้ของเธอช่างดูน่าเวทนา แต่มันกลับยิ่งกระตุ้นสัญชาตญาณนักล่าในตัวของเรืองให้พุ่งพล่านยิ่งกว่าเดิม

"มึงไม่มีสิทธิ์สั่งกูฝ้าย! ในเมื่อมึงกล้าทำตัวเป็นของสาธารณะยิ้มระริกระรี้ให้ไอ้หน้าไหนต่อหน้ากู มึงก็ต้องรับบทเรียนให้ถึงใจในทุกซอกทุกมุมของห้องนี้!"

เรืองคำรามอย่างบ้าคลั่งก่อนจะวางร่างบางลงบนเคาน์เตอร์หินแกรนิตสีดำสนิทที่เย็นเฉียบจนร่างบอบบางสะดุ้งสุดตัว ความเย็นของหินตัดกับผิวเนื้อที่ร้อนผ่าวและแดงช้ำของฝ้ายทำเอาเธอหลั่งน้ำตาออกมาไม่ขาดสาย มือหนาของเรืองจัดการปัดขวดไวน์ราคาแพงและแก้วคริสตัลที่วางเกะกะอยู่บนเคาน์เตอร์ทิ้งลงพื้นจนแตกกระจาย

เสียงแก้วแตกดังเพล้ง!

สะท้อนก้องไปทั่วห้องครัวราวกับจะตอกย้ำความโกรธเกรี้ยวที่ยังไม่มอดดับ

เรืองแทรกกายเข้าไปยืนกึ่งกลางระหว่างเรียวขาคู่สวยที่สั่นระริก มือหนาทั้งสองข้างบีบเค้นโคนขาหนีบของเธอจนขึ้นรอยนิ้วมือสีกุหลาบชัดเจน นัยน์ตาคมกริบของนักล่าจอมโหดจ้องมองกึ่งกลางกายสาวที่บวมเป่งและฉ่ำเยิ้มด้วยหยาดน้ำรักที่ไหลซึมออกมาไม่หยุด

"ดูสิฝ้าย... รูมึงเยิ้มจนไหลอาบหินแกรนิตกูหมดแล้ว! ปากบอกไม่ไหวแต่ข้างล่างมึงนี่ร่านอยากโดนกูกระแทกจะตายอยู่แล้วใช่ไหม!"

เรืองสบถหยาบโลนพลางใช้ปลายนิ้วร้ายรุกรานเข้าไปในกุหลาบงามที่แดงช้ำ สัมผัสที่จงใจบดบี้จุดกระสันอย่างแรงทำเอาฝ้ายต้องแอ่นอกขึ้นรับเสียงครางระงมที่ดังสะท้อนก้องผนังห้องครัว

"อ๊ะ! พี่เรือง... อย่าแกล้งฝ้าย... เสียว... ฝ้ายเสียวจนจะขาดใจแล้วคระ!"

ฝ้ายจิกเล็บลงบนไหล่แกร่งที่เต็มไปด้วยรัดกล้ามระบายความสยิวที่พุ่งทะยานจนสมองขาวโพลน

"เสียวเหรอ? งั้นกูจะจัดรสเผ็ดหวานให้มึงเอง!"

เรืองคว้าขวดน้ำผึ้งป่าที่วางอยู่ใกล้ๆ มาเปิดฝาแล้วชโลมราดลงบนหน้าท้องแบนราบ ลามลงไปจนถึงยอดอกอวบอิ่มและกึ่งกลางกายสาว ความเหนียวหนืดและกลิ่นหอมหวานของน้ำผึ้งที่เปรอะเปื้อนผิวเนียนทำให้ฝ้ายสยิวจนตัวสั่นสะท้าน นักล่าหนุ่มก้มลงละเลียดชิมรสหวานอย่างตะกรุมตะกราม ลิ้นร้อนๆ ตวัดเลียทุกหยดน้ำหวานที่ไหลซึมตามร่องรักอย่างหยาบโลน เขาจงใจใช้ฟันคมขบเม้มติ่งเนื้อสีสวยผ่านคราบน้ำผึ้งจนฝ้ายกรีดร้องเสียงหลงด้วยความเสียวซ่านที่รุนแรงเกินจะต้านทาน

เรืองไม่รอช้า

เขาควักแก่นกายที่แข็งขึงปูดโปนจนเส้นเลือดดูน่ากลัวขึ้นมาอีกครั้ง ความยิ่งใหญ่ที่บัดนี้อาบไปด้วยน้ำผึ้งเหนียวหนืดดูเย้ายวนและดิบเถื่อนอย่างร้ายกาจ เขาจ่อหัวหยักบานฉ่ำเข้าที่ปากทางรักที่อ้าต้อนรับอย่างสั่นเครือ ก่อนจะโถมแรงกระแทกพรวดเดียวเข้าไปจนสุดโคนทางรักในจังหวะเดียว

"พั่บ! พั่บ! ปึก!"

เสียงเนื้อกระทบกับหินแกรนิตดังสนั่นหวั่นไหวไปทั่วห้องครัว ฝ้ายเบิกตากว้างกรีดร้องระงม ร่างกายบอบบางบิดเกร็งเมื่อถูกเติมเต็มอย่างหนักหน่วงจนจุกไปถึงท้องน้อย ความลื่นของน้ำผึ้งช่วยให้เรืองสามารถซอยสะโพกสอบเข้าออกด้วยจังหวะที่เร็วและแรงยิ่งกว่าเดิมราวกับเครื่องจักรที่ไม่มีวันหยุดพัก

"จุกไหมฝ้าย! ของกูมันกระแทกเข้าไปถึงใจมึงเลยไหม! มึงจำไว้ว่าน้ำหน้าอย่างไอ้ชู้รักมึงมันไม่มีวันทำมึงเสียวได้เท่ากู! รูมึงมีไว้รองรับแค่ความใหญ่ของกูคนเดียว!"

เรืองคำรามลั่นพลางโน้มตัวลงมาดูดดึงยอดอกแดงก่ำอย่างรุนแรงจนฝ้ายหัวสั่นหัวคลอนไปตามแรงกระแทกมหาศาล

ทุกครั้งที่เขาเน้นย้ำลงมามันโดนจุดกระสันของเธอซ้ำแล้วซ้ำเล่าจนฝ้ายกระตุกเกร็งหลั่งน้ำหวานออกมาผสมกับน้ำผึ้งจนเลอะเทอะไปทั่วเคาน์เตอร์หรู

เรืองลากร่างบางให้เปลี่ยนท่ามาเป็นหมอบคลานบนเคาน์เตอร์หินแกรนิต โดยที่หันหน้าเข้าหาผนังกระจกที่มองเห็นวิวเมืองหลวง เรืองจิกเส้นผมยาวสลวยของฝ้ายให้เงยหน้าขึ้นรับจูบที่ร้อนแรงปานจะหลอมละลาย ในขณะที่ส่วนล่างยังคงรัวกระแทกใส่จากทางด้านหลังอย่างไม่ลดละ เสียงเนื้อกระทบกัน

'ตับ ตับ ตับ!'

ประสานไปกับเสียงลมหายใจหอบพร่าและเสียงครางที่ดังระงมไปทั่วบริเวณ

"พี่เรือง... ผัวขา... แรงอีกคระ... เอาฝ้ายให้ตายไปเลย... ฝ้ายเป็นของพี่เรืองคนเดียว!"

ฝ้ายร้องขอเสียงกระเส่า สติของเธอเลอะเลือนไปหมดแล้วเหลือเพียงความต้องการที่ถูกอสูรหนุ่มปลุกเร้าจนถึงขีดสุด แรงกระแทกแต่ละครั้งทำเอาฝ้ายตัวลอยและหน้าไถไปกับแผ่นหินแกรนิตที่เปียกชุ่ม

นักล่าจอมโหดจงใจใช้พละกำลังทั้งหมดที่มีกระแทกกระทั้นใส่เมียเด็กอย่างไม่ปรานี จนในที่สุดร่างกายกำยำก็กระตุกเกร็ง เขาคำรามลั่นประดุจสัตว์ป่าที่ได้ชัยชนะแล้วปลดปล่อยลาวาร้อนสีขาวขุ่นฉีดเข้าไปในกายสาวจนล้นเอ่อออกมาอาบเคาน์เตอร์ครัวที่เปียกชุ่มไปด้วยคราบน้ำผึ้งและน้ำรัก

เรืองยังไม่ยอมถอนกายออก เขาซบหน้าลงกับแผ่นหลังเนียนที่เต็มไปด้วยรอยขบเม้มและหยาดเหงื่อ หอบหายใจรดรินใส่กันอย่างหนักหน่วงท่ามกลางแสงไฟสลัวในห้องครัว

"จำไว้นะฝ้าย... นี่คือรสชาติของความหึงของกู... มึงมันเป็นเมียที่ร่านได้ใจกูจริงๆ! ถ้ากูเห็นมึงยิ้มให้ใครอีก มึงจะโดนหนักกว่านี้ร้อยเท่า!"

ฝ้ายได้แต่สะอื้นไห้เบาๆ ในอ้อมกอดของนักล่าจอมโหด เธอรู้ดีว่าคืนนี้บทลงโทษยังไม่มีวันจบลงตราบใดที่รุ่งสางยังไม่มาเยือน และพยัคฆ์ร้ายอย่างเขาก็เริ่มขยับกายเพื่อเริ่มบทเรียนยกถัดไปบนโต๊ะอาหารอีกครั้งอย่างไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย