สวาทรักเพนท์เฮาส์

แตกออกมา

บรรยากาศภายในเพนท์เฮาส์หรูที่เคยเงียบสงัด บัดนี้กลับอวลไปด้วยกลิ่นอายของกามารมณ์ที่รุนแรงจนแทบจะเผาไหม้ทุกอย่างให้เป็นจุล ฝ้าย นอนแผ่หลาอยู่บนโต๊ะอาหารหินอ่อนเย็นเฉียบ

ผิวเนียนละเอียดของเธอตัดกับสีขาวหม่นของหินราคาแพงอย่างน่ามอง ร่างกายบอบบางสั่นสะท้านไม่หยุด ไม่ใช่เพียงเพราะความหนาวจากสัมผัสของโต๊ะ แต่มันคือความหวาดหวั่นและซาบซ่านที่ผสมปนเปกันจนแยกไม่ออก

"พี่เรือง... ฮึก... ฝ้ายหนาวคระ พอเถอะนะคระฝ้ายจะขาดใจแล้ว"

ฝ้ายครางเสียงสั่นระริก พยายามจะรวบขาเข้าหาตัวเพื่อปกปิดจุดซ่อนเร้นที่บัดนี้แดงก่ำและฉ่ำเยิ้มเป็นหลักฐานของศึกหนักที่ผ่านมา แต่กลับถูกมือหนาของ เรือง กระชากเรียวขาคู่สวยให้แยกออกกว้างกว่าเดิมจนเธอรู้สึกถึงลมเย็นที่ปะทะเข้ากับส่วนอ่อนไหวที่สุด

"หนาวเหรอ? งั้นกูจะเติมไฟให้มึงเองฝ้าย! ไฟที่มันจะเผามึงให้มอดไหม้ไปพร้อมกับความหึงของกูในคืนนี้!"

เรืองคำรามข้างหู นัยน์ตาคมกริบที่แดงก่ำจ้องมองกึ่งกลางกายสาวอย่างหื่นกระหาย

"มึงทำกูคลั่งจนอยากจะฉีกร่างมึงเป็นชิ้นๆ ขนาดนี้ คิดว่าแค่รอบสองรอบบนเตียงมันจะล้างความโกรธกูออกหมดเหรอ? ฝันไปเถอะ!"

คำพูดหยาบโลนของชายหนุ่มทำให้ฝ้ายหน้าร้อนผ่าว เธอทั้งอายทั้งเสียวจนต้องเบือนหน้าหนี แต่เรืองกลับใช้มือหนาบีบปลายคางบังคับให้เธอต้องสบตาเขา

"มองกู! ดูให้เต็มตาว่าตอนนี้ผัวมึงกำลังจะทำอะไรกับร่างกายมึง!"

เรืองไม่รอช้า เขาจัดการควักแก่นกายที่แข็งขึงปูดโปนไปด้วยเส้นเลือดขึ้นมาอีกครั้ง ความยิ่งใหญ่ของมันทำเอาฝ้ายต้องลอบกลืนน้ำลายด้วยความหวาดเสียว เขาจงใจถูไถส่วนหัวหยักบานฉ่ำไปตามรอยแยกที่ชุ่มโชก สัมผัสที่เสียดสีอย่างหนักหน่วงทำเอาฝ้ายต้องแอ่นสะโพกขึ้นรับอย่างลืมตัว

"อื้อออ... พี่เรือง... มันใหญ่... ฝ้ายเสียวจะตายอยู่แล้วคระ"

"เสียวเหรอ? งั้นก็รองรับความหึงของกูไปซะ!"

เรือง สบถ ก่อนจะกดสะโพกกระแทกพรวดเดียวเข้าไปจนสุดโคน

"พั่บ!!"

เสียงเนื้อกระทบกันดังสนั่นห้องโถงกว้าง ฝ้ายเบิกตากว้างกรีดร้องเสียงหลง ร่างกายบอบบางบิดเกร็งเมื่อถูกเติมเต็มจนจุกแน่นไปถึงท้องน้อย ความร้อนแผ่ซ่านเข้ามาในกายเธอจนฝ้ายรู้สึกเหมือนมดลูกจะพังทลาย

"อ๊าาาา! พี่เรือง! ลึก... มันลึกเกินไปแล้วคระ! ฮึก... ฝ้ายจุก..."

"ลึกสิดี! มึงจะได้จำใส่สมองมึงไว้ว่าผัวมึงคนนี้มัน 'ใหญ่' ขนาดไหน! ของไอ้หน้าไหนที่มึงแอบไปยิ้มให้มันก็ไม่มีทางทำให้มึงครางได้แบบนี้หรอก!"

เรืองเริ่มควบขับจังหวะอย่างโหดดิบ เขาถอนกายออกมาจนเกือบสุดทิ้งไว้เพียงส่วนหัวให้เกี่ยววนอยู่ตรงปากทางรัก ก่อนจะโถมแรงกระแทกกลับเข้าไปใหม่เน้นๆ

'ตับ ตับ ตับ!'

จังหวะการซอยที่รวดเร็วและหนักหน่วงทำเอาโต๊ะหินอ่อนราคาแพงสั่นสะเทือน ทุกครั้งที่เขากระแทกเน้นลงมา ฝ้ายจะรู้สึกเหมือนร่างกายกำลังถูกบดขยี้ด้วยพละกำลังมหาศาล

เขาจงใจโน้มตัวลงมาให้แผงอกล่ำๆ บดเบียดกับทรวงอกอวบอิ่มของเธอ รอยสักรูปพยัคฆ์ที่ซอกคอเขาดูราวกับจะขยับขย้ำเหยื่อตามจังหวะกระแทก เรืองใช้ฟันคมขบเม้มไปตามลำคอขาวระหง ฝังรอยรักซ้ำแล้วซ้ำเล่าจนฝ้ายครางระงมพรางสะอื้นไห้

"พี่เรือง... ผัวขา... แรงอีกคระ... เอาฝ้ายแรงๆ... ฝ้ายเป็นของพี่คนเดียว!"

เมื่อสติกระเจิงเพราะความเสียว ฝ้ายก็พ่นคำยั่วยวนที่เรืองชอบที่สุดออกมาอย่างลืมอาย

"เออ! มึงเป็นของกู! ของกูคนเดียวอีตัวดี!"

เรืองยิ่งได้ใจ เขาพลิกตัวฝ้ายให้หมอบคลานบนโต๊ะหินอ่อนในท่าที่น่าอายที่สุด เขาจิกเส้นผมยาวสลวยของเธอให้แหงนหน้าขึ้นเพื่อรับจูบที่ร้อนแรงปานจะหลอมละลาย ในขณะที่สะโพกสอบยังคงรัวกระแทกเข้าหาจากทางด้านหลังอย่างไม่ลดละ

จังหวะที่เขาเข้าออกมันรุนแรงจนเสียงเนื้อกระทบกันดัง 'ปึก ปึก ปึก' สนั่นไปทั่วห้องหรู เรืองใช้มืออีกข้างบีบเค้นเต้าอวบอย่างเมามัน จนเกิดรอยแดงที่เขาจงใจกัดไว้เพื่อแสดงความเป็นเจ้าของ ฝ้ายครางกระเส่าพลางส่ายสะโพกรับสัมผัสที่ดิบเถื่อนอย่างลืมอาย น้ำตาแห่งความสุขสมไหลพรากจนอาบไปทั่วใบหน้าสวย

"ดูในกระจกสิฝ้าย! ดูว่าตอนนี้มึงร่านขนาดไหน มึงแอ่นรับกูเหมือนโหยหากูมาเป็นปีๆ!"

เรืองกระซิบบอกพลางกระแทกเน้นๆ ไปที่จุดกระสันจนฝ้ายตัวสั่นงันงก

"อ๊าาา! พี่เรือง... ฝ้าย... ฝ้ายจะแตกแล้วคระ! ไม่ไหวแล้ว... อื้อออ!"

"แตกออกมา! แตกใส่โต๊ะกูเลยฝ้าย! กูก็จะแตกใส่รูมึงให้มึงท้องโย้ไปไหนไม่ได้เลย!"

เรืองคำรามลั่นประดุจสัตว์ป่าที่กำลังขย้ำเหยื่อ เขาเร่งจังหวะเร็วขึ้นเรื่อยๆ จนร่างของฝ้ายโยกคลอนไปตามแรงกระแทก ความเสียวซ่านพุ่งขึ้นสู่จุดสูงสุดจนโลกทั้งใบของฝ้ายกลายเป็นสีขาวโพลน

เรืองกระแทกเน้นๆ เป็นครั้งสุดท้ายก่อนจะปลดปล่อยลาวาร้อนสีขาวขุ่นเข้าไปในกายสาวจนล้นเอ่อออกมาตามหน้าขา เขาฟุบหน้าลงกับแผ่นหลังเนียนที่อาบไปด้วยเหงื่อ หอบหายใจรดรินใส่กันอย่างหนักหน่วง ท่ามกลางเสียงสะอื้นไห้ที่ปนไปด้วยความสุขสมของเมียเด็ก

บทเรียนบนโต๊ะหินอ่อนยังไม่จบลงแค่นั้น เมื่อพี่เรืองพยัคฆ์ร้ายยังไม่ยอมคลายมนต์ขลัง เขาอุ้มร่างที่อ่อนระทวยของฝ้ายตรงไปยังโซฟาตัวยาวริมหน้าต่างที่มองเห็นวิวเมืองหลวงชั้นที่ หกสิบ

"ในห้องมันอับไป... ออกไปรับลมข้างนอกบ้างเป็นไงฝ้าย"

"พี่เรือง... ไม่เอาคระ ตรงนั้นมันอันตราย... ใครมองขึ้นมาจะเห็น..."

"หุบปากแล้วถ่างขาให้กูเอาต่อไปก็พอ! ใครเห็นกูก็จะควักลูกตามันออกมาเอง!"

เรืองสบถก่อนจะเริ่มบทเพลงรักครั้งใหม่ที่ร้อนแรงยิ่งกว่าเดิมภายใต้แสงดาว...

เขาจัดการวางร่างบางลงบนโซฟาหนังนุ่มแล้วแยกเรียวขาของเธอออกกว้าง ก่อนจะเริ่มรุกรานด้วยลิ้นร้อนๆ ละเลียดชิมน้ำหวานที่ผสมปนเปกับน้ำรักของเขาอย่างไม่นึกรังเกียจ ฝ้ายครางระงมพรางบิดกายไปมาด้วยความเสียวซ่านที่จู่โจมอย่างไม่ทันตั้งตัว

"พี่เรือง... อ๊า... ตรงนั้น... อย่าคระ... ฝ้ายจะขาดใจ"

"หึ... ขาดใจคาคอทีกูเนี่ยแหละดี!"

เรืองเงยหน้าขึ้นมาบอกพร้อมรอยยิ้มร้าย ก่อนจะจัดการยัดเยียดความยิ่งใหญ่เข้าหาเธออีกครั้ง และอีกครั้ง... จนราตรีนี้ดูเหมือนจะไม่มีวันสิ้นสุดสำหรับคนทั้งคู่