สวาทรักเพนท์เฮาส์

ต่อเช้าอีกหรอพี่เรือง

แสงแดดอ่อนๆ ของเช้าวันใหม่เริ่มสาดส่องผ่านผ้าม่านลูกไม้ราคาแพงเข้ามาในห้องนอนที่เต็มไปด้วยกลิ่นอายคาวรักคละคลุ้ง เรืองขยับกายลุกขึ้นจากเตียงยับยู่ยี่ นัยน์ตาคมกริบของนักล่าจอมหึงหวงจ้องมองร่างบอบบางที่หลับใหลด้วยความเหนื่อยอ่อนจากการกรำศึกหนักมาตลอดทั้งคืน ข้อมือของฝ้ายยังมีรอยแดงจางๆ จากพันธนาการเนกไทที่เขาเพิ่งแก้ออกให้เมื่อครู่เพื่อประกาศความเป็นเจ้าของอย่างเบ็ดเสร็จ

"ตื่นได้แล้วฝ้าย... อย่ามาทำสำออยหลับหนีกู!"

เรืองตะคอกเสียงต่ำพร่ามัวพลางกระชากแขนเรียวให้ลุกขึ้นอย่างไม่ปรานี ฝ้ายสะดุ้งสุดตัวลืมตาขึ้นมาด้วยความหวาดผวา ร่างกายของเธอระบมไปทุกสัดส่วนจนแทบจะขยับไม่ได้ ทุกรอยสัมผัสรุ่มร้อนเหมือนคนกำลังจะจับไข้ นัยน์ตาคู่สวยพร่ามัวไปด้วยความอ่อนล้า

"พี่เรือง... ฮึก... ฝ้ายเจ็บคระ ปล่อยฝ้ายนอนเถอะนะคระ ฝ้ายไม่ไหวแล้วจริงๆ"

ฝ้ายอ้อนวอนเสียงสั่นเครือ แต่นักล่าจอมโหดกลับไม่ฟังเสียงอุทธรณ์นั้นเลยแม้แต่นิดเดียว เขาช้อนอุ้มร่างเปลือยเปล่าของเธอขึ้นพาดบ่าแกร่งแล้วสาวเท้าตรงไปยังห้องน้ำหรูผนังหินอ่อนอีกครั้ง แรงกดทับจากหัวไหล่ทำเอาฝ้ายต้องครางประท้วงอย่างหมดแรง

เสียงน้ำจากฝักบัวเรนโชเวอร์ดังซู่ซ่าปะทะกับพื้นหินอ่อนจนเกิดไอน้ำสีขาวขุ่นปกคลุมไปทั่วบริเวณ เรืองวางฝ้ายลงใต้สายน้ำเย็นฉ่ำในคราวแรกจนเธอต้องหวีดร้องออกมาด้วยความตกใจ

"อ๊ะ! พี่เรือง... มันเย็นคระ ฝ้ายหนาว! ฮึก... อย่าแกล้งฝ้ายแบบนี้เลย"

"เย็นสิดี! มึงจะได้ตื่นมาสบตากูชัดๆ ว่าคนที่เป็นเจ้าของชีวิตมึงยืนอยู่ตรงนี้! มึงจะได้เลิกเอาสายตาไปมองไอ้หน้าไหนที่งานเลี้ยงอีก!"

เรืองคำรามพลางใช้สบู่เหลวกลิ่นหอมแรงชโลมลงบนแผ่นหลังเนียนที่เต็มไปด้วยรอยขบเม้ม มือหนาที่หยาบกร้านลูบไล้ไปตามสัดส่วนที่โค้งเว้าอย่างจงใจสัมผัสเน้นย้ำรอยรักที่เขาสลักไว้ทั่วตัว

"ดูสิฝ้าย... ร่องรอยของกูเต็มตัวมึงไปหมดแล้ว มึงหนีกูไปไหนไม่ได้หรอก ต่อให้เป็นในห้องน้ำกูก็จะเอาให้มึงสำลักความผัวของกู!"

เขาจับร่างของเธอให้หันกลับมาเผชิญหน้า แผ่นหลังของฝ้ายแนบสนิทกับผนังหินอ่อนที่เย็นเฉียบตัดกับอุณหภูมิร่างกายที่ร้อนผ่าว ในขณะที่ด้านหน้าถูกทาบทับด้วยแผงอกล่ำที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามและรอยสักของนักล่า เรืองจ้องมองยอดอกแดงก่ำที่ชูชันท้าทายสายน้ำก่อนจะก้มลงดูดดึงอย่างตะกรุมตะกราม ลิ้นร้อนตวัดเลียสลับกับฟันคมที่ขบเม้มจนฝ้ายต้องแอ่นอกรับด้วยความเสียวซ่านที่จู่โจมซ้ำแล้วซ้ำเล่าท่ามกลางเสียงน้ำ

"อื้อออ... พี่เรือง... อย่าแกล้งฝ้ายตรงนั้น... เสียว... ฝ้ายเสียวจนจะขาดใจแล้วคระ"

มือเรียวจิกไหล่แกร่งระบายความกระสันที่พุ่งทะยานท่ามกลางสายน้ำอุ่นที่เริ่มไหลสลับเข้ามาแทนความเย็น

"กูไม่ได้แกล้ง... แต่กูจะ 'เอา' มึงให้จำไปจนวันตายต่างหาก!"

เรืองสบถหยาบโลนพลางจับขาเรียวข้างหนึ่งของฝ้ายขึ้นพาดบ่าแกร่ง เผยให้เห็นกุหลาบงามที่ยังคงแดงช้ำและอ้าต้อนรับอย่างน่ารังแกท่ามกลางหยดน้ำที่ไหลผ่านร่องรัก เขาควักแก่นกายที่แข็งขึงปูดโปนเป็นเส้นเลือดซึ่งบัดนี้มันกลับมาขยายใหญ่จนน่ากลัวขึ้นมาอีกครั้ง ความยิ่งใหญ่ของนักล่าจอมโหดจ่อเข้าที่ปากทางรักที่ฉ่ำเยิ้มไปด้วยน้ำและหยาดน้ำหวานที่ไหลซึมออกมาอย่างห้ามไม่ได้

"พั่บ! พั่บ! ปึก!"

เสียงเนื้อกระทบกันประสานไปกับเสียงน้ำกระแทกพื้นดังสนั่นไปทั่วห้องน้ำหรู เรืองกระแทกความต้องการเข้าไปจนสุดโคนในจังหวะเดียวจนแผ่นหลังของฝ้ายกระแทกกับผนังหินอ่อน ฝ้ายกรีดร้องลั่นร่างกายบิดเกร็งเมื่อถูกเติมเต็มอย่างหนักหน่วงจนจุกไปถึงท้องน้อย ความลื่นของน้ำและสบู่เหลวช่วยให้เรืองสามารถซอยสะโพกสอบเข้าออกด้วยจังหวะที่เร็วรี่ราวกับพายุ

'ตับ ตับ ตับ!'

จังหวะการรัวที่รุนแรงและดิบเถื่อนทำเอาฝ้ายหัวสั่นหัวคลอนไปตามแรงส่งของนักล่าจอมหึงหวง

"จุกไหมฝ้าย! บอกกูมาสิว่ารูมึงตอดกูแน่นแค่ไหน! มึงชอบใช่ไหมที่โดนกูกระแทกท่ามกลางน้ำแบบนี้!"

เรืองคำรามลั่นพลางโน้มตัวลงไปบดจูบอย่างหยาบโลน ลิ้นร้อนรุกรานสำรวจโพรงปากหวานอย่างคนถือไพ่เหนือกว่า ทุกครั้งที่เขากระแทกเน้นลงมามันโดนจุดกระสันของเธอเข้าอย่างจังจนฝ้ายกระตุกเกร็งหลั่งน้ำหวานออกมาผสมกับสายน้ำอุ่นที่ไหลอาบหน้าขา

เขาเปลี่ยนท่วงท่าให้เธอมาหมอบคลานกับขอบอ่างจากุซซี่ที่น้ำล้นปรี่แล้วรุกรานจากทางด้านหลังอย่างรุนแรง เรืองจิกเส้นผมยาวสลวยของฝ้ายให้เงยหน้าขึ้นมองเงาสะท้อนในกระจกที่พร่ามัวไปด้วยไอน้ำสีขาว

"ดูในกระจกสิฝ้าย! ดูว่าตอนนี้เมียที่แสนดีของกูกำลังร่านขนาดไหน! มึงแอ่นรับกูเหมือนโหยหาความใหญ่ของกูมาทั้งชีวิต! รูมึงแดงแจ๋ขนาดนี้ยังจะมาปากดีบอกว่าไม่ไหวอีกเหรอ!"

"อ๊าาา! พี่เรือง... ผัวขา... แรงอีกคระ... เอาฝ้ายแรงๆ... ฝ้ายเป็นของพี่เรืองคนเดียว!"

เมื่อความหึงหวงเปลี่ยนเป็นไฟสวาทที่เผาผลาญจนสติกระเจิง ฝ้ายก็พ่นคำยั่วยวนที่นักล่าหนุ่มชอบที่สุดออกมาอย่างลืมความอับอาย เธอสะบัดสะโพกวนรับความยิ่งใหญ่ของเขาอย่างบ้าคลั่งไม่แพ้กัน

เรืองยิ่งได้ใจเขาสาวสะโพกเข้าออกด้วยความถี่ที่เหนือมนุษย์ แรงกระแทกแต่ละครั้งทำเอาฝ้ายตัวลอยและหน้าไถไปกับขอบอ่างหินอ่อนเย็นๆ จนในที่สุดร่างกายกำยำก็กระตุกเกร็งอย่างรุนแรง

เขาคำรามลั่นประดุจสัตว์ป่าที่ได้ชัยชนะเหนือน่านน้ำแล้วปลดปล่อยลาวาร้อนสีขาวขุ่นฉีดเข้าไปในกายสาวจนล้นเอ่อออกมาอาบหน้าขาที่สั่นระริกท่ามกลางสายน้ำที่โอบล้อมคนทั้งคู่

เรืองยังไม่ยอมถอนกายออก เขาซบหน้าลงกับไหล่เนียนที่เต็มไปด้วยรอยกัด

หอบหายใจรดรินใส่กันอย่างหนักหน่วงจนไอน้ำเริ่มจางลง

"จำไว้นะฝ้าย... ต่อให้เช้าแล้วกูก็ไม่ปล่อยมึงไปง่ายๆ หรอก คืนนี้มึงทำกูคลั่ง มึงต้องรับผิดชอบร่างกายกูทั้งวัน!"

ฝ้ายได้แต่พยักหน้าอย่างหมดแรงร่างกายสั่นระริกไม่หยุด เธอรู้ดีว่าเกมรักของนักล่าคนนี้จะยังคงดำเนินต่อไปจนกว่าเขาจะพอใจในรสสัมผัสของเธออย่างที่สุด...