สวาทรักเพนท์เฮาส์

ฝ้ายของเรือง

บรรยากาศภายในห้องนอนใหญ่ที่เพิ่งผ่านพ้นพายุสวาทมาอย่างหนักหน่วงบัดนี้หลงเหลือเพียงความเงียบงันที่น่าอึดอัดใจ

เสียงเครื่องปรับอากาศครางแผ่วเบาประสานไปกับเสียงลมหายใจที่สั่นเครือของฝ้ายที่นอนซุกตัวอยู่ภายใต้ผ้าห่มผืนหนา ร่างกายบอบบางของเธอระบมไปทุกตารางนิ้ว ผิวเนื้อนวลเนียนที่เคยขาวผ่องบัดนี้เต็มไปด้วยรอยรักสีกุหลาบและรอยขบเม้มที่ นักล่า อย่างเรืองจงใจประทับตราจองเอาไว้ทั่วทุกสัดส่วนจนแทบไม่มีพื้นที่ว่าง

เรืองขยับกายลุกขึ้นนั่งพิงหัวเตียงไม้แกะสลักหรูหรา แผ่นหลังกว้างที่เต็มไปด้วยรอยสักพยัคฆ์ดูดุดันและทรงพลังท่ามกลางแสงแดดอ่อนๆ ยามเช้าที่เริ่มลอดผ่านรอยแยกของม่านมู่ลี่เข้ามา ชายหนุ่มจุดบุหรี่ขึ้นสูบอย่างใจเย็น ควันสีขาวขุ่นลอยละล่องบดบังใบหน้าหล่อเหลาที่ดูเคร่งขรึมและเย็นชา เขาปรายตามองเมียเด็กที่นอนสะอื้นเบาๆ อยู่ข้างกายด้วยแววตาที่ยากจะคาดเดาความรู้สึก

"เลิกร้องไห้สักทีฝ้าย... มึงควรรู้ว่าสิ่งที่มึงโดนไปเมื่อคืน มันคือผลจากการกระทำของมึงเอง"

เสียงทุ้มต่ำของเรืองทำเอาฝ้ายสะดุ้งสุดตัว เธอค่อยๆ ยันกายที่อ่อนแรงขึ้นมานั่งกอดเข่า พยายามดึงผ้าห่มขึ้นมาปกปิดร่างกายที่ชอกช้ำ นัยน์ตาคู่สวยบวมช้ำจากการร้องไห้มาตลอดทั้งคืนจ้องมองเขาด้วยสายตาตัดพ้อ

"พี่เรืองใจร้าย... พี่เรืองไม่เคยฟังฝ้ายเลยคระ"

ฝ้ายเอ่ยเสียงแหบพร่า น้ำตาเม็ดโตไหลอาบแก้มเนียนที่แดงปลั่ง

"คุณวิทย์เขาเป็นลูกค้าคนสำคัญของบริษัทนะคระ แล้วที่ฝ้ายต้องคุยกับเขานานๆ ก็เพราะเขากำลังสนใจโครงการคอมเพล็กซ์ที่ฝ้ายเป็นคนดูแลอยู่ ฝ้ายทำเพื่อความก้าวหน้าของบริษัทเรานะคระพี่เรือง"

"บริษัทเรา? หรือบริษัทมึงกันแน่ฝ้าย!"

เรืองตะคอกเสียงดังจนฝ้ายตัวสั่น เขาหันมาคว้าคางมนของเธอให้เงยขึ้นสบตา นัยน์ตาของเขาวาวโรจน์ไปด้วยโทสะ

"มึงอย่าคิดว่ากูไม่รู้ว่าไอ้วิทย์มันคิดอะไรกับมึง สายตามันที่จ้องจะงาบมึงกูเห็นมาตั้งแต่อยู่ในงานเลี้ยงแล้ว! แล้วมึงก็ดันร่านไปยืนยิ้มระริกระรี้ให้มันมองหน้าอก มองขาอ่อนมึงอย่างกับอยากจะให้มันเอาตรงนั้น!"

คำพูดหยาบคายและดูถูกทำเอาฝ้ายสะอึกจนพูดไม่ออก เธอพยายามจะส่ายหน้าปฏิเสธแต่มือหนากลับบีบคางเธอแน่นขึ้น

"ฝ้ายไม่ได้ทำแบบนั้นนะคระ... ฝ้ายแค่ทำหน้าที่พนักงานที่ดี"

"พนักงานที่ดีต้องยืนให้ผู้ชายคนอื่นแทะโลมด้วยสายตาขนาดนั้นเลยเหรอวะ!"

เรืองสบถอย่างหัวเสีย เขาปล่อยมือจากคางเธอแล้วลุกขึ้นเดินไปที่ริมหน้าต่างบานใหญ่ จ้องมองวิวเมืองกรุงเบื้องล่างด้วยหัวใจที่ยังคุโชนไปด้วยความหึงหวง

"กูอุตส่าห์ปูทางให้มึงได้เป็นหัวหน้าโปรเจกต์ ให้มึงมีหน้ามีตาในสังคม ไม่ใช่เพื่อให้มึงไปเสนอหน้ายั่วไอ้พวกกระจอกนั่น! มึงจำไว้ฝ้าย... มึงเป็นคนของกู ของกูคนเดียว! ใครหน้าไหนมาแตะต้อง หรือแม้แต่จะมองมึงด้วยสายตาสกปรกแบบนั้น กูไม่เอามันไว้แน่!"

ฝ้ายมองแผ่นหลังที่สั่นเทิ้มด้วยแรงอารมณ์ของเรืองแล้วรู้สึกเหมือนตัวเองกำลังถูกขังอยู่ในกรงทองที่แข็งแรงและมองไม่เห็นทางออก เธอรู้ดีว่าเรืองรักเธอมาก... แต่ความรักของเขามันช่างดิบเถื่อนและเผด็จการจนบางครั้งเธอก็แทบจะหายใจไม่ออก เรืองเปรียบเสมือนนักล่าที่หวงแหนเหยื่อของตนเองอย่างรุนแรง และความหึงหวงของเขาก็พร้อมจะเผาผลาญทุกอย่างที่ขวางหน้า

"พี่เรืองคระ... ฝ้ายขอโทษ..."

ฝ้ายค่อยๆ ลงจากเตียงด้วยความยากลำบาก ร่างกายที่ระบมทำให้เธอต้องเดินโผเผเข้าไปหาเขาจากทางด้านหลัง มือเรียวโอบกอดเอวหนาเอาไว้แน่น ซบใบหน้าลงกับแผ่นหลังกว้างอย่างยอมจำนน

"ต่อไปฝ้ายจะระวังตัวให้มากกว่านี้ ฝ้ายจะไม่ออกไปคุยกับใครถ้าพี่เรืองไม่สั่ง... อย่าโกรธฝ้ายเลยนะคระ"

เรืองนิ่งไปครู่หนึ่งก่อนจะค่อยๆ หันกลับมามองเมียเด็กที่กำลังอ้อนวอนเขาด้วยน้ำตา เมื่อเห็นสภาพที่น่าสงสารของฝ้าย ใจที่เคยแข็งกระด้างก็เริ่มอ่อนลงบ้าง เขาถอนหายใจยาวก่อนจะรวบร่างบางเข้ามากอดแนบอก มือหนาลูบไล้กลุ่มผมยาวสลวยอย่างอ่อนโยนผิดกับความป่าเถื่อนเมื่อคืน

"มึงพูดเองนะฝ้าย... ถ้ากูเห็นมึงไปยิ้มให้ไอ้หน้าไหนอีก หรือแอบคุยกับมันลับหลังกู... กูจะขังมึงไว้ในเพนท์เฮาส์นี่ ไม่ต้องออกไปเห็นเดือนเห็นตะวันเลย มึงเข้าใจที่กูพูดใช่ไหม?"

เสียงของเขาเย็นเยือกจนฝ้ายขนลุกซู่

"เข้าใจคระพี่เรือง... ฝ้ายเข้าใจคระ"

ฝ้ายพยักหน้ารับคำอย่างสั่นๆ

"ดี... งั้นตอนนี้ไปนอนพักซะ เดี๋ยวเย็นนี้กูจะพาไปทานอาหารข้างนอกเป็นการปลอบใจ... แต่ต้องใส่ชุดที่กูเลือกให้เท่านั้นนะ มึงห้ามโชว์ส่วนไหนให้ไอ้พวกเวรนั่นมองอีกเป็นอันขาด"

เรืองเอ่ยสั่งพลางก้มลงจูบที่หน้าผากมนอย่างแผ่วเบา เป็นจูบที่แฝงไปด้วยคำสั่งและการครอบครองอย่างเด็ดขาด

ฝ้ายเดินกลับไปที่เตียงอย่างหมดแรง เธอหลับตาลงพยายามจะสลัดภาพความรุนแรงในห้องครัว ห้องแต่งตัว และระเบียงออกไปจากหัว แต่สัมผัสที่รุนแรงของนักล่าอย่างเรืองมันยังคงสลักลึกอยู่ในทุกอณูผิว และเธอรู้ดีว่านี่ไม่ใช่ครั้งสุดท้ายที่เธอจะต้องเผชิญกับพายุหึงหวงของเขา... เพราะตราบใดที่เธอยังเป็น ฝ้ายของเรือง

เธอก็ต้องยอมรับบทเรียนแห่งสวาทที่ไม่มีวันสิ้นสุดนี้ต่อไปชั่วนิรันดร์