สวาทรักเพนท์เฮาส์

พี่เรือง

แสงไฟระยิบระยับจากตึกสูงเสียดฟ้าใจกลางกรุงเทพมหานครสะท้อนผ่านกระจกใสบานยักษ์ของเพนท์เฮาส์หรูชั้นที่หกสิบห้า

แต่นั่นไม่ได้ทำให้บรรยากาศภายในห้องดูรื่นรมย์ขึ้นเลยสักนิด ฝ้าย ยืนตัวสั่นเทาอยู่กลางห้องโถงกว้าง

ชุดเดรสสีชมพูเข้ารูปเน้นสัดส่วนที่เธอตั้งใจใส่ไปร่วมงานเลี้ยงบริษัทบัดนี้ดูเหมือนจะเป็นชนวนระเบิดทันทีเมื่อต้องเผชิญหน้ากับ เรือง ชายหนุ่มผู้เป็นเจ้าของอาณาจักรแห่งนี้ และเจ้าของชีวิตเธอ

เรืองเดินเข้ามาในห้องด้วยท่วงท่าดุดันประดุจพยัคฆ์ล่าเหยื่อ เขากระชากเน็กไทออกอย่างแรงจนกระดุมเสื้อเชิ้ตสีขาวหลุดกระเด็นไปตามพื้น เผยให้เห็นแผงอก กำยำสีน้ำผึ้งที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามแข็งแรง และที่เด่นชัดที่สุดคือรอยสักพยัคฆ์ที่เลื้อยพาดผ่านซอกคอหนา นัยน์ตาคมกริบของเขาบัดนี้แดงก่ำด้วยแรงหึงหวงที่พุ่งทะลุปรอท

"พี่เรือง... ฟังฝ้ายก่อนนะคระ เรื่องที่งานมันไม่มีอะไรจริงๆ"

ฝ้ายพยายามเค้นเสียงพูดพรางก้าวถอยหลังเมื่อเห็นรังสีความอำมหิตจากร่างสูง

"ไม่มีอะไร? กูเห็นกับตาว่ามันจงใจลูบมือน้อยๆ ของมึง! แล้วมึงก็ยังยืนยิ้มระรื่นให้มันเหมือนอยากจะตามมันไปขึ้นเตียงนักหนา!"

เรืองตวาดลั่นจนเสียงทุ้มต่ำก้องกังวานไปทั่วเพนท์เฮาส์ เขาคว้าหมับเข้าที่ต้นแขนเรียวแล้วกระชากร่างบางเข้าหาอกแกร่งอย่างแรงจนหน้าอกนุ่มหยุ่นบดเบียดกับอกแน่นของเขา

"กูเคยบอกมึงกี่ครั้งแล้วฝ้าย... ว่าอย่าร่านให้ผู้ชายหน้าไหนมาแตะตัวมึง!"

"ฝ้ายไม่ได้ร่านนะคระพี่เรือง! เขาแค่จะช่วยพยุงตอนฝ้ายเกือบสะดุดล้ม..."

"พยุงเหรอ? หรือมึงแอบนัดมันไว้ล่วงหน้า!"

คำหยาบโลนหลุดออกมาจากปากคนที่เธอรักที่สุด ฝ้ายหน้าร้อนผ่าวด้วยความอับอายและเสียใจ น้ำตาเม็ดโตไหลพรากอาบแก้มเนียน

"ฮึก... พี่เรืองทำไมดูถูกฝ้ายแบบนี้ ฝ้ายมีพี่คนเดียวพี่ก็รู้"

"กูไม่รู้! กูรู้แค่ว่าวันนี้มึงดื้อ มึงทำตัวน่าโดนลงโทษให้สำลักความเ****นตายคามือกู!"

เรืองไม่พูดเปล่าเขากระชากชุดเดรสสีชมพูจนสายขาดผึง มือหนาหยาบกร้านลูบไล้ไปตามแผ่นหลังเนียนละเอียดอย่างแรง ก่อนจะผลักร่างของเธอให้ไปกระแทกกับกระจกใสบานยักษ์ที่เปิดเปลือยวิวเมืองยามค่ำคืน

"พี่เรือง! อย่าคระ ตรงนี้มันสว่างไป ใครมองขึ้นมาจะเห็นนะคระ!"

ฝ้ายครางประท้วงพลางใช้มือปิดป้องร่างกายที่เริ่มเปิดเผยต่อสายตาคม

"ไม่มีใครเห็นหรอก นอกจากเงาของมึงในกระจกนี่แหละที่จะได้ดูว่าอีตัวดีมันโดนผัวจัดหนักยังไง!"

เรืองเหยียดยิ้มร้ายเขาตามลงไปซุกไซ้ซอกคอขาวกรุ่นอย่างรุนแรง ลิ้นร้อนๆ ตวัดเลียไปตามผิวเนื้อหอมหวล ขบเม้มจนเกิดรอยแดงช้ำไปทั่วเพื่อประกาศความเป็นเจ้าของ มืออีกข้างเลื่อนลงไปใต้กระโปรงที่รั้งขึ้นสูงแล้วจัดการกระชากกางเกงชั้นในลูกไม้จนขาดวิ่นติดมือ

"อ๊ะ! พี่เรือง... อื้อออ... ฝ้ายเจ็บ..."

ฝ้ายครางเสียงสั่น ร่างกายเริ่มตอบสนองต่อสัมผัสที่ดุดันแต่เชี่ยวชาญของเขาอย่างเลี่ยงไม่ได้ ความเสียวซ่านเริ่มแลกเข้ามาแทนที่ความกลัวเมื่อนิ้วแกร่งของเรืองเริ่มรุกรานจุดอ่อนไหวของเธอ

"เจ็บสิดี! มึงจะได้จำใส่สมองรอยหยักของมึงไว้ว่าร่างกายนี้มีไว้รองรับแค่ของกูคนเดียว!"

เรืองคำรามข้างหูเขารีบจัดการเปลื้องผ้าตัวเองออกจนหมดสิ้น ร่างกายกำยำที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามและรอยสักพาดผ่านดูน่าเกรงขามจนฝ้ายต้องหลับตาแน่นด้วยความซาบซ่าน

เขาจับขาเรียวของฝ้ายยกขึ้นข้างหนึ่งแล้วเกี่ยวไว้ที่เอวหนา ก่อนจะจับแก่นกายที่แข็งขึงปูดโปนไปด้วยเส้นเลือดจ่อไปที่ปากทางรักที่เริ่มฉ่ำเยิ้ม

"พี่เรือง... ฮึก... เบาๆ นะคระ... ฝ้ายเสียวจะตายอยู่แล้ว"

"กูไม่เบาให้มึงหรอกฝ้าย! วันนี้กูจะกระแทกให้มึงลืมชื่อไอ้หน้าจืดนั่นไปเลย!"

เรืองกระแทกกระทั้นความต้องการเข้าหาเธออย่างแรงและเร็วในคราวเดียวจนสุดทางรัก ฝ้ายกรีดร้องเสียงหลง ร่างกายบอบบางถูกตรึงไว้กับกระจกเย็นเชียบในขณะที่ส่วนกลางกายร้อนระอุราวกำลังโดนเผาผลาญด้วยไฟสวาท

เสียงเนื้อกระทบกันดัง

'พับ พับ พับ'

สนั่นไปทั่วห้องหรู เรืองขยับสะโพกสอบด้วยจังหวะที่โหดดิบและหื่นกระหายที่สุดเท่าที่เขาเคยทำมา เขาโถมแรงเข้าหาเธอซ้ำแล้วซ้ำเล่าจนร่างของฝ้ายสั่นคลอนไปตามแรงกระแทก ทุกครั้งที่เขากระแทกเข้าไปมันลึกจนฝ้ายรู้สึกเหมือนมดลูกจะพังทลาย

"อ๊าาา... พี่เรือง... อื้มมม... แรงอีกคระ... ฝ้ายชอบ... ฝ้ายเป็นของพี่เรื่องคนเดียว"

น้ำตาไหลพรากปนไปกับเสียงครางกระเส่า เมื่อความเจ็บปวดในตอนแรกแปรเปลี่ยนเป็นความสุขสมมหาศาล

"ชอบเหรอ? ชอบความถึกของกูใช่ไหม!"

เรืองยิ่งได้ใจเขารวบมือทั้งสองข้างของฝ้ายไว้เหนือหัวด้วยมือเพียงข้างเดียว ส่วนอีกข้างบีบเค้นทรวงอกอวบอิ่มจนน้ำนมแทบกระฉูด ท่วงท่าริมกระจกดำเนินไปอย่างต่อเนื่องและรุนแรง

เรืองเปลี่ยนจากท่านอนมายืนซ้อนหลังแล้วกดร่างของฝ้ายให้แนบชิดกับกระจกจนหน้าอกนวลเนียนบดบี้ไปกับกระจกใส

เขาจัดการยัดเยียดความต้องการเข้าหาเธอจากด้านหลังอย่างหนักหน่วง ฝ้ายมองเห็นเงาสะท้อนในกระจกที่ดูพร่ามัวไปด้วยหยาดเหงื่อและน้ำตา เห็นภาพพี่เรืองที่กำลังควบขับร่างกายเธออย่างเอาเป็นเอาตาย รอยสักที่ซอกคอเขาดูขยับเขยื้อนตามจังหวะกระแทกกระทั้น

"พี่เรือง... ฝ้ายรักพี่... อ๊ะ... อ๊าาา... แรงอีกคระ... จัดหนักให้ฝ้ายเลย!"

เมื่อความต้องการพุ่งถึงขีดสุด ฝ้ายก็ลืมความอายจนหมดสิ้นเธอสะบัดสะโพกรับการรุกรานอย่างรุ่มร้อน

"จัดให้ตามคำขอเลยอีตัวดี!"

เรืองคำรามลั่นเขาสาวสะโพกเข้าออกด้วยความเร็วและแรงจนเพนท์เฮาส์แทบสั่นสะเทือน ทุกจังหวะที่เขากระแทกเข้าไปมันเน้นย้ำความหึงหวงและความรักที่เขามีต่อเธออย่างลึกซึ้ง

เขาจับเธอเปลี่ยนท่าให้หมอบคลานกับพื้นพรมราคาแพงแล้วโถมกายเข้าหาจากทางด้านหลังอย่างไม่ลดละ

ฝ้ายครางระงมพรางโก่งโค้งรับสัมผัสจากสามีจอมโหด มือหนาของเรืองจิกเส้นผมยาวสลวยของเธอให้เงยหน้าขึ้นรับจูบที่ร้อนแรงปานจะหลอมละลาย รสจูบที่ปนไปด้วยกลิ่นบุหรี่และน้ำหอมราคาแพงทำให้ฝ้ายแทบจะสำลักความสุข

บทลงโทษยังไม่จบลงแค่นั้น เรืองอุ้มร่างที่อ่อนระทวยของฝ้ายเข้าไปในห้องน้ำหรูที่มีอ่างจากุซซี่ขนาดใหญ่ เขาเปิดน้ำอุ่นให้ไหลผ่านร่างกายของคนทั้งคู่ในขณะที่ยังไม่ยอมถอนความแข็งแกร่งออกไปแม้แต่นิดเดียว สัมผัสของน้ำอุ่นช่วยเพิ่มความลื่นไหลและเร้าอารมณ์ให้พุ่งสูงขึ้นไปอีก

"พี่เรือง... พอเถอะนะคระ ฝ้ายจะไม่มีแรงเดินแล้ว"

ฝ้ายร้องขอเสียงแผ่วขณะที่โดนจับนั่งบนขอบอ่าง

"ใครบอกให้มึงเดิน? คืนนี้มึงมีหน้าที่แค่ถ่างขาให้กูเอาเท่านั้น!"

เรืองตอบเสียงพร่าก่อนจะอุ้มนางเอกขึ้นมาในท่าลิงอุ้มแตงแล้วกระแทกสวนขึ้นไปอย่างแรง ฝ้ายจิกไหล่แกร่งของเขาจนเลือดซิบเพื่อระบายความเสียวที่แล่นริ้วไปทั่วไขสันหลัง

เขากระแทกกระทั้นเธอท่ามกลางสายน้ำที่ตกลงมาบดบังเสียงคราง ทุกจังหวะเน้นย้ำความดุดันและหื่นกระหาย

เรืองจัดหนักให้น้องฝ้ายซ้ำแล้วซ้ำเล่าจนเธอกระตุกเกร็งหลั่งน้ำหวานออกมาครั้งแล้วครั้งเล่า แต่พยัคฆ์หนุ่มกลับยังไม่ยอมหยุด เขาพาเธอออกมาที่เตียงนอนขนาดคิงไซส์แล้วเริ่มบรรเลงเพลงรักบทใหม่ที่ร้อนแรงยิ่งกว่าเดิม

เรืองจัดท่วงท่าให้ฝ้ายอยู่ด้านบนบ้าง ให้เธอเป็นฝ่ายคุมเกมและขยับสะโพกบดเบียดความต้องการของเขาด้วยตัวเอง

"ขยับสิฝ้าย... ขยับให้สมกับที่กูหวงมึงนักหนา!"

ฝ้ายทำตามอย่างว่าง่าย เธอควบขับร่างสูงด้วยความรักและโหยหา ทรวงอกอวบอิ่มกระเพื่อมไหวตามจังหวะการขยับ จนในที่สุดเรืองก็ทนไม่ไหวเขาพลิกเธอกลับมาอยู่ใต้ร่างแล้วกระแทกเน้นๆ เป็นครั้งสุดท้ายจนทั้งคู่พุ่งทะยานสู่สวรรค์ไปพร้อมๆ กัน

ร่างกายกำยำของเรืองฟุบลงทับร่างบางที่หอบหายใจโรยริน เขาจูบซับน้ำตาที่หางตาของเธออย่างอ่อนโยนแต่แฝงไปด้วยความเจ้าเล่ห์

"จำไว้ฝ้าย... ถ้ามีครั้งหน้า พี่จะจัดหนักกว่านี้สิบเท่า"

ฝ้ายได้แต่ซุกหน้ากับอกแกร่ง เธอรู้ดีว่ากรงทองแห่งนี้มันช่างเร่าร้อนจนเธอไม่มีวันอยากจะหนีไปไหนเลย...