สวาทรักเพนท์เฮาส์

จุกไหมฝ้าย

เสียงเครื่องยนต์ซูเปอร์คาร์คันหรูคำรามกึกก้องไปทั่วลานจอดรถของร้านอาหารสไตล์ไฟน์ไดนิ่งบนยอดตึกสูงเสียดฟ้า เรืองก้าวลงจากรถด้วยท่าทางที่เต็มไปด้วยอำนาจและบารมี นัยน์ตาคมกริบของนักล่าหนุ่มปรายมองไปที่ประตูฝั่งผู้โดยสารก่อนจะเดินไปเปิดให้เมียเด็กที่นั่งนิ่งเงียบมาตลอดทาง ฝ้ายก้าวลงจากรถด้วยท่าทางที่ระมัดระวัง

ร่างกายบอบบางที่ยังคงระบมไปทุกสัดส่วนถูกปกปิดด้วยชุดเดรสยาวกรอมเท้าสีดำสนิท คอเสื้อสูงปิดมิดชิดจนถึงลำคอเพื่อซ่อนรอยรักที่เรืองจงใจฝากไว้เมื่อคืน แต่นั่นกลับยิ่งทำให้เธอดูสวยลึกลับและน่าค้นหาในสายตาผู้ชายคนอื่นที่เดินผ่านไปมา

"เดินให้มันดีๆ อย่ามาทำท่าทางเหมือนกูไปซ้อมมึงมา!"

เรืองกระซิบข้างหูด้วยน้ำเสียงที่เย็นเยือก มือหนาคว้าเอวบางมากอดเอาไว้แน่นจนฝ้ายนิ้วจมไปกับมัดกล้ามแกร่ง

"กูเลือกชุดนี้ให้มึงเพื่อให้มึงรู้สถานะของตัวเองว่ามึงเป็นของใคร อย่าให้กูเห็นว่ามึงส่งสายตาให้ไอ้หน้าไหนที่นี่ ไม่อย่างนั้นกูจะกระชากมึงกลับไปเอาให้เดินไม่ได้ไปทั้งเดือน!"

ฝ้ายได้แต่พยักหน้าอย่างยอมจำนน ความหวาดกลัวที่มีต่อเรืองยังคงสลักลึกอยู่ในใจ เธอเดินเคียงข้างเขาเข้าไปในร้านอาหารหรูที่ตกแต่งด้วยกระจกใสบานยักษ์มองเห็นวิวเมืองหลวงยามค่ำคืน แสงไฟสีนวลตาและเสียงดนตรีคลาสสิกที่คลอเบาๆ ไม่ได้ช่วยให้ฝ้ายรู้สึกผ่อนคลายลงเลยแม้แต่น้อย เพราะเธอรู้ดีว่าพายุความหึงหวงของเรืองสามารถปะทุขึ้นได้ทุกเมื่อ

บริกรหนุ่มพาคนทั้งคู่ไปยังโต๊ะริมหน้าต่างที่ถูกจองไว้ล่วงหน้า แต่ทว่าความซวยก็ดูเหมือนจะเดินตามฝ้ายมาเป็นเงาตามตัว เมื่อโต๊ะถัดไปกลับเป็นกลุ่มของนักธุรกิจชื่อดัง และหนึ่งในนั้นก็คือ "วิทย์" คู่ปรับตัวฉกาจที่เรืองเกลียดเข้าไส้ วิทย์ส่งยิ้มกะลิ้มกะเหลี่ยมาให้ฝ้ายทันทีที่เห็นเธอเดินเข้ามา นัยน์ตาของเขาจ้องมองสำรวจร่างบางอย่างหยาบคายจนเรืองที่ยืนอยู่ข้างๆ ถึงกับขบกรามแน่นจนเป็นสันนูน

"อ้าว! คุณเรือง ไม่คิดเลยว่าจะเจอที่นี่... แล้วนั่นน้องฝ้ายใช่ไหมครับ? วันนี้แต่งตัวมิดชิดจังนะ แต่มองยังไงก็น่ากินไม่เปลี่ยนเลย"

วิทย์เอ่ยทักทายด้วยน้ำเสียงที่จงใจยั่วโมโห พร้อมกับลุกขึ้นเดินเข้ามาใกล้คนทั้งคู่

เรืองกำหมัดแน่นจนเส้นเลือดที่รอยสักพยัคฆ์ดูนูนเด่นขึ้นมา

"มึงเก็บปากของมึงไว้กินข้าวดีกว่าไอ้วิทย์ ก่อนที่มึงจะไม่มีโอกาสได้ใช้ปากทำอย่างอื่น!"

เรืองคำรามบ้าคลั่ง นัยน์ตาของนักล่าจอมโหดวาวโรจน์ไปด้วยโทสะ เขาหันไปจ้องมองฝ้ายที่ยืนตัวสั่นงันงก

"มึงรู้จักมันใช่ไหมฝ้าย มันถึงกล้าพูดจาสกปรกใส่หน้ามึงแบบนี้!"

"พี่เรือง... ฝ้ายไม่ได้... คุณวิทย์คะ รบกวนกลับไปที่โต๊ะเถอะค่ะ"

ฝ้ายพยายามเอ่ยห้ามด้วยเสียงสั่นเครือ เธอรู้ดีว่าตอนนี้เรืองกำลังจะระเบิดอารมณ์ออกมาแล้ว

"ทำไมล่ะครับน้องฝ้าย พี่แค่อยากจะคุยเรื่องงานที่ค้างไว้เมื่อคืนต่อเอง... แหม เมื่อคืนเรายังคุยกันสนุกอยู่เลยนะ"

วิทย์ยิ่งได้ใจเขาจงใจเดินเข้ามาชิดฝ้ายจนได้กลิ่นน้ำหอม เรืองไม่รอช้าเขาคว้าคอเสื้อของวิทย์แล้วเหวี่ยงออกไปอย่างรแรงจนเก้าอี้กระเด็น เสียงเกล้ง! ของจานชามทำเอาแขกคนอื่นในร้านหันมามองด้วยความตกใจ

"กูบอกให้มึงไสหัวไป! เมียกู... มึงไม่มีสิทธิ์แม้แต่จะมอง!"

เรืองตะคอกลั่นร้านจนบรรยากาศเย็นเยือก เขาฉุดกระชากแขนฝ้ายให้เดินตามเขาออกไปทันทีโดยไม่สนอาหารที่สั่งไว้ แต่ทว่าเรืองกลับไม่ได้พาเธอไปที่รถ เขาเปลี่ยนทิศทางลากเธอเข้าไปในทางเดินลับที่เชื่อมไปยังห้องน้ำวีไอพีส่วนตัวของร้านอาหารที่ไม่มีคนพลุกพล่าน

"พี่เรือง! ปล่อยฝ้าย... ฝ้ายเจ็บคระ!"

ฝ้ายร้องไห้โฮเมื่อถูกเหวี่ยงเข้าไปในห้องน้ำหรู เรืองล็อคประตูอย่างรวดเร็วก่อนจะหันกลับมาประจันหน้ากับเธอด้วยความโกรธที่ถึงขีดสุด

"มึงมีความสุขมากใช่ไหมที่เห็นไอ้วิทย์มันแทะโลมมึง! มึงชอบที่มันบอกว่ามึงน่ากินใช่ไหมฝ้าย!"

เรืองตะคอกใส่หน้าเธอ มือหนาคว้าคอเสื้อเดรสยาวแล้วกระชากออกอย่างแรงจนกระดุมหลุดกระเด็นไปคนละทิศละทาง เผยให้เห็นทรวงอกอวบอิ่มที่กระเพื่อมไหวรุนแรงภายใต้บราลูกไม้สีดำ

"ในเมื่อมึงอยากร่านให้คนอื่นมองนัก กูจะทำให้มึงจำว่าร่างกายมึงมีไว้รองรับแค่ความหื่นกระหายของกูคนเดียว!"

เรืองไม่ฟังคำขอร้องใดๆ เขาจัดการกระชากชุดของฝ้ายลงไปกองที่ปลายเท้าก่อนจะอุ้มร่างบางขึ้นไปวางบนเคาน์เตอร์อ่างล้างหน้าที่เย็นเฉียบ ความเย็นของหินตัดกับความร้อนระอุในกายชายหนุ่มทำเอาฝ้ายต้องเบิกตากว้าง เรืองไม่รอช้าเขาปลดอาภรณ์ของตัวเองออกอย่างรวดเร็ว แก่นกายที่แข็งขึงปูดโปนจนน่ากลัวจากการถูกปลุกเร้าด้วยโทสะหึงหวงจ่อเข้าที่ปากทางรักที่แดงช้ำและเปียกชื้นไปด้วยหยาดน้ำตา

"พั่บ! พั่บ! ปึก!"

เรืองกระแทกกระทั้นความต้องการเข้าหาเธอในคราวเดียวจนสุดโคนทางรัก ฝ้ายกรีดร้องลั่นห้องน้ำร่างกายบิดเกร็งเมื่อถูกรุกรานอย่างหนักหน่วงในท่าที่กะทันหัน ความลึกซึ้งที่เขายัดเยียดเข้ามามันจุกจนเธอพูดไม่ออก นักล่าจอมโหดไม่ยอมให้เธอได้พักหายใจ เขาเริ่มซอยสะโพกสอบด้วยจังหวะที่โหดดิบและเร็วรี่ราวกับพายุ

'ตับ ตับ ตับ!'

จังหวะการรัวที่รุนแรงทำเอาฝ้ายหัวสั่นหัวคลอนไปตามแรงส่งของนักล่าจอมหึงหวง

"จุกไหมฝ้าย! มึงเห็นไหมว่าของกูมันใหญ่กว่าไอ้หน้าไหนที่มึงไปยิ้มให้! บอกกูมาสิว่ามึงเป็นเมียใคร!"

เรืองคำรามลั่นพลางโน้มตัวลงไปขบกัดยอดอกแดงก่ำอย่างแรงจนฝ้ายร้องครางระงม

"อ๊าาาา! พี่เรือง! ฝ้ายเป็นของพี่... ฮึก... ของพี่เรืองคนเดียว! อื้อออ... แรงอีกคระ... เอาฝ้ายแรงๆ"

เมื่อความหึงหวงเปลี่ยนเป็นไฟสวาทที่เผาผลาญจนสติกระเจิง ฝ้ายก็พ่นคำยั่วยวนที่นักล่าหนุ่มชอบที่สุดออกมาอย่างลืมความอับอายกลางห้องน้ำหรู

เรืองยิ่งได้ใจเขาสาวสะโพกเข้าออกด้วยความถี่ที่เหนือมนุษย์ แรงกระแทกแต่ละครั้งทำเอาฝ้ายตัวลอยและหน้าไถไปกับบานกระจกเงาขนาดยักษ์ จนในที่สุดร่างกายกำยำก็กระตุกเกร็งอย่างรุนแรง

เขาคำรามลั่นประดุจสัตว์ป่าที่ได้ชัยชนะกลางสมรภูมิแล้วปลดปล่อยลาวาร้อนสีขาวขุ่นฉีดเข้าไปในกายสาวจนล้นเอ่อออกมาอาบหน้าขาที่สั่นระริก

เรืองยังไม่ยอมถอนกายออก เขาซบหน้าลงกับไหล่เนียน หอบหายใจ รดรินใส่กันอย่างหนักหน่วงท่ามกลางความเงียบของห้องน้ำ

"จำไว้นะฝ้าย... ถ้ามึงยังกล้าให้ใครมาพูดจาแบบนี้ใส่หน้ามึงอีก กูจะเอาให้มึงอายจนแทรกแผ่นดินหนีกลางร้านแบบนี้แหละ!"

ฝ้ายได้แต่พยักหน้าอย่างหมดแรงร่างกายสั่นระริกไม่หยุด เธอรู้ดีว่าเกมรักและรอยแค้นของนักล่าคนนี้จะยังคงผูกมัดเธอไว้ตลอดกาล...