สวาทรักเพนท์เฮาส์

ลงโทษฝ้ายบนทางด่วน

บรรยากาศภายในรถซูเปอร์คาร์คันหรูที่กำลังทะยานไปบนทางด่วนยามค่ำคืนเต็มไปด้วยความอึดอัดที่แสนจะรุ่มร้อน

เรืองบังคับพวงมาลัยด้วยมือเดียวอย่างชำนาญ ส่วนอีกมือหนึ่งกลับบีบเค้นเรียวขาขาวเนียนของฝ้ายที่นั่งสั่นระริกอยู่ข้าง ๆ อย่างแรง ชุดเดรสยาวสีดำที่ขาดวิ่นตรงช่วงอกถูกคลุมไว้ด้วยเสื้อสูทตัวนอกของเรือง แต่มันก็ไม่อาจปกปิดรอยราคีและความอับอายที่เพิ่งเกิดขึ้นในห้องน้ำร้านอาหารได้เลย

"พี่เรืองคระ... ขับช้า ๆ หน่อยก็ได้คระ ฝ้ายกลัว"

ฝ้ายเอ่ยเสียงสั่นพร่า นัยน์ตาคู่สวยยังคงคลอไปด้วยหยาดน้ำตา เธอพยายามจะจัดเสื้อสูทให้ปิดบังร่างกายที่ชอกช้ำ แต่ความเร็วของรถและการกระทำของนักล่าหนุ่มกลับทำให้เธอสติกระเจิง

"กลัวเหรอ? ทีตอนไอ้วิทย์มันเข้ามาชิดตัวมึง มึงไม่เห็นจะกลัวเลยนะฝ้าย!"

เรืองคำรามลอดไรฟัน นัยน์ตาของนักล่าจอมหึงหวงวาวโรจน์สะท้อนกับแสงไฟจากท้องถนนที่วูบผ่านไป

"กูบอกมึงกี่ครั้งแล้วว่าอย่าให้ใครหน้าไหนมาแตะต้องมึง! แต่มึงก็ยังปล่อยให้มันพล่ามเรื่องเมื่อคืนออกมาต่อหน้ากู! มึงอยากลองดีกับกูใช่ไหม!"

"ฝ้ายไม่ได้อยากลองดีนะคระ... ฝ้ายห้ามเขาไม่ทันจริงๆ"

ฝ้ายสะอื้นไห้พยายามจะอธิบาย แต่มือหนาของเรืองกลับเลื่อนขึ้นมาลูบไล้กึ่งกลางกายสาวผ่านชั้นในลูกไม้ที่เปียกชื้น สัมผัสที่รุนแรงและจงใจขยี้จุดอ่อนไหวทำเอาฝ้ายต้องครางออกมาอย่างเสียไม่ได้

"ห้ามไม่ทัน หรือมึงเต็มใจให้มันพูดกันแน่! มึงคงชอบล่ะสิที่มีผู้ชายมารุมแย่งตัวมึง!"

เรืองสบถหยาบโลนพลางชะลอความเร็วรถลงเล็กน้อยก่อนจะเลี้ยวเข้าสู่ไหล่ทางที่มืดสนิทและเงียบเชียบภายใต้เงาของตึกระฟ้า เขาดับไฟหน้ารถแต่เครื่องยนต์ยังคงสั่นครางเบา ๆ ราวกับจะสะท้อนอารมณ์ดิบในกายเขา

เรืองปรับเบาะฝั่งผู้โดยสารให้เอนราบลงอย่างรวดเร็วก่อนจะแทรกกายเข้าไปคร่อมทับร่างบางเอาไว้ในพื้นที่ที่จำกัด

"พี่เรือง! อย่าทำตรงนี้เลยนะคระ... ใครผ่านไปมาจะเห็นเอา"

ฝ้ายพยายามดันแผงอกล่ำออกห่างด้วยความตกใจ

"ใครจะเห็นก็ช่างหัวมัน! กูจะทำให้มึงรู้ว่าต่อให้เป็นบนรถ มึงก็หนีเงื้อมมือกูไปไม่ได้!"

เรืองไม่ฟังเสียงทัดทานเขากระชากบราลูกไม้ของเธอลงจนยอดอกอวบอิ่มชูชันท้าทายสายตา นักล่าจอมโหดก้มลงดูดดึงอย่างตะกรุมตะกราม

ลิ้นร้อนตวัดเลียยอดอกแดงก่ำอย่างรุนแรงจนฝ้ายต้องแอ่นอกรับด้วยความเสียวซ่านที่พุ่งทะยานขึ้นมาอีกครั้งอย่างห้ามไม่ได้

มือหนาจัดการถอดกางเกงของตัวเองออกอย่างรวดเร็ว เผยให้เห็นความเป็นชายที่แข็งขึงปูดโปนจนน่ากลัวจากการถูกปลุกเร้าด้วยโทสะหึงหวง เรืองจับขาเรียวของฝ้ายให้พาดไว้บนคอนโซลหน้ารถ เผยให้เห็นกุหลาบงามที่บวมเป่งและฉ่ำเยิ้มไปด้วยหยาดน้ำรักที่เขาสร้างไว้ก่อนหน้า

เขาจ่อแก่นกายแกร่งที่ร้อนระอุเข้าที่ปากทางรักที่แดงช้ำ ก่อนจะโถมแรงกระแทกความต้องการเข้าไปในคราวเดียวจนสุดทางรักในพื้นที่ที่คับแคบ

"พั่บ! พั่บ! ปึก!"

เสียงเนื้อกระทบกันประสานไปกับเสียงลมหายใจหอบถี่ที่ดังก้องอยู่ในตัวรถ ฝ้ายเบิกตากว้างกรีดร้องระงม

ร่างกายบอบบางบิดเกร็งเมื่อถูกเติมเต็มอย่างหนักหน่วงจนจุกไปถึงท้องน้อย ความคับแคบของเบาะรถทำให้องศาการรุกรานมันลึกซึ้งและรุนแรงยิ่งกว่าครั้งไหน ๆ เรืองเริ่มซอยสะโพกสอบด้วยจังหวะที่โหดดิบและเร็วรี่ราวกับพายุ

'ตับ ตับ ตับ!'

จังหวะการรัวที่รุนแรงทำเอาฝ้ายหัวสั่นหัวคลอนไปตามแรงส่งของอสูรหนุ่มขี้หวง

"จุกไหมฝ้าย! บอกกูมาสิว่าของกูมันตอกย้ำความเป็นเจ้าของมึงได้ถึงใจขนาดไหน!"

เรืองคำรามลั่นพลางโน้มตัวลงมาบดจูบอย่างหยาบโลน ลิ้นร้อนรุกรานสำรวจโพรงปากหวานอย่างคนถือสิทธิ์เหนือชีวิต ทุกครั้งที่เขากระแทกเน้นลงมามันโดนจุดกระสันของเธอเข้าอย่างจังจนฝ้ายกระตุกเกร็งหลั่งน้ำหวานออกมาอาบเบาะหนังราคาแพง

เขาจับร่างของเธอให้พลิกคว่ำบนเบาะที่เอนราบ แล้วรุกรานจากทางด้านหลังอย่างหนักหน่วงในท่าที่ลำบากแต่มันกลับเพิ่มความเสียวซ่านให้ทั้งคู่ เรืองจิกเส้นผมยาวสลวยของฝ้ายให้เงยหน้าขึ้นมองกระจกหน้ารถที่สะท้อนแสงไฟเลือนรางจากท้องถนน

"มองดูสิฝ้าย! มองดูท่าทางร่าน ๆ ของมึงบนรถกู! มึงชอบใช่ไหมที่โดนกูจัดหนักท่ามกลางเสียงรถที่วิ่งผ่านไปมาแบบนี้!"

คำพูดหยาบโลนของนักล่าหนุ่มยิ่งกระตุ้นอารมณ์ดิบในกายฝ้ายให้พุ่งพล่าน เธอสะบัดสะโพกวนรับความยิ่งใหญ่ของเขาอย่างลืมความอับอาย เสียงเนื้อกระทบกันปนเสียงหอบหายใจดังกึกก้องไปทั่วพื้นที่อันคับแคบ เรืองใช้พละกำลังทั้งหมดที่มีกระแทกกระทั้นใส่เมียเด็กอย่างไม่ปรานี

จนในที่สุดร่างกายกำยำก็กระตุกเกร็งอย่างรุนแรง เขาคำรามลั่นประดุจสัตว์ป่าที่ได้ขย้ำเหยื่อจนสมใจแล้วปลดปล่อยลาวาร้อนสีขาวขุ่นฉีดเข้าไปในกายสาวจนล้นเอ่อออกมาอาบขาเนียนและเบาะรถหรู

เรืองยังไม่ยอมถอนกายออก เขาซบหน้าลงกับแผ่นหลังเนียนที่เต็มไปด้วยรอยกัด หอบหายใจรดรินใส่กันอย่างหนักหน่วงท่ามกลางความเงียบยามค่ำคืน

"จำไว้นะฝ้าย... ต่อให้เป็นที่ไหน กูก็มีสิทธิ์ในตัวมึงทุกตารางนิ้ว อย่าให้กูเห็นว่ามึงไปทำตัวอ่อนแอใส่ไอ้หน้าไหนอีก ไม่อย่างนั้นกูจะเอาให้มึงอายยิ่งกว่านี้!"

ฝ้ายได้แต่พยักหน้าอย่างหมดแรงร่างกายสั่นระริกไม่หยุด เธอรู้ดีว่าเกมรักและบทลงโทษของนักล่าคนนี้จะไม่มีวันสิ้นสุดตราบใดที่เขายังไม่พอใจในความเป็นเจ้าของในตัวเธอ... เรืองค่อย ๆ จัดแจงเสื้อผ้าให้เธออย่างลามกพลางกดจูบที่หน้าผากเป็นการจองจำ ก่อนจะเคลื่อนรถออกสู่ถนนใหญ่อีกครั้ง มุ่งหน้ากลับไปยังเพนท์เฮาส์ที่เป็นทั้งสวรรค์และกรงขังของเธอ