สวาทรักเพนท์เฮาส์

ผมขอโทษ

เสียงล้อรถบดขยี้กับถนนลูกรังที่เต็มไปด้วยฝุ่นผงดังกึกก้องไปทั่วบริเวณโกดังเก่าริมแม่น้ำเจ้าพระยาที่ถูกทิ้งร้างมานาน เรืองดับเครื่องยนต์ซูเปอร์คาร์ด้วยอารมณ์ที่ยังคุโชนเป็นไฟ นัยน์ตาคมกริบของนักล่าหนุ่มปรายมองร่างบอบบางของฝ้ายที่นั่งตัวสั่นอยู่เบาะข้างๆ เธอสวมเสื้อเชิ้ตตัวยาวของเขาที่ถกสูงขึ้นจนเห็นรอยรักสีกุหลาบที่ต้นขาเด่นชัด

"ลงมาฝ้าย... กูจะให้มึงดูว่าคนอย่างไอ้วิทย์ มันควรจะได้รับบทเรียนแบบไหน!"

เรืองเอ่ยเสียงเย็นเยือกก่อนจะกระชากประตูรถแล้วดึงแขนเรียวให้ลงมาตามอย่างไม่ปรานี

ฝ้ายเดินโผเผตามแรงกระชากของอสูรร้ายเข้าไปในโกดังที่มืดสลัวและอับชื้น กลิ่นสนิมและกลิ่นคาวเลือดจางๆ ทำให้เธออยากจะอาเจียน ทันทีที่ก้าวเข้าไปกลางโถงกว้าง แสงไฟสีส้มสลัวส่องกระทบร่างของ 'วิทย์' ที่ถูกมัดติดอยู่กับเก้าอี้เหล็ก สภาพของมันดูไม่ได้ ใบหน้าหล่อเหลาที่เคยโอหังบัดนี้บวมช้ำและเต็มไปด้วยเลือด นัยน์ตาของมันเบิกกว้างด้วยความหวาดกลัวเมื่อเห็นพยัคฆ์ร้ายอย่างเรืองเดินเข้ามาพร้อมกับ "ของรัก" ของมัน

"พี่เรือง... ฮึก... ฝ้ายกลัวคระ ปล่อยฝ้ายกลับเถอะนะคระ"

ฝ้ายสะอื้นไห้พยายามจะรั้งแขนแกร่งไว้ แต่เรืองกลับรวบเอวบางเข้ามากอดแนบอกแน่น นัยน์ตาวาวโรจน์จ้องมองวิทย์อย่างฆาตกร

"กลัวเหรอ? มึงควรจะกลัวตั้งแต่ตอนที่มึงส่งคนไปรังแกเมียกูที่ห้องแล้วไอ้วิทย์!"

เรืองตะคอกลั่นโกดังจนเสียงสะท้อนก้อง

"มึงคิดว่ามึงมีอดีตของฝ้ายอยู่ในมือแล้วมึงจะทำอะไรกูได้เหรอ? มึงมันโง่! อดีตของฝ้าย... กูนี่แหละที่เป็นคนเขียนมันขึ้นมาใหม่ และกูก็จะลบมึงออกไปจากอนาคตของมึงเดี๋ยวนี้!"

เรืองจัดการผลักฝ้ายให้ลงไปนั่งที่เก้าอี้ไม้ตัวเก่าที่ตั้งอยู่ตรงหน้าวิทย์ ก่อนจะคว้ามีดพกสีดำทมิฬขึ้นมาควงเล่นอย่างชำนาญ เขาเดินเข้าไปหาวิทิย์ช้าๆ แล้วใช้ปลายมีดเชยคางมันขึ้นมา

"มึงบอกว่าฝ้ายน่ากินใช่ไหม? มึงอยากจะได้เมียกูไปเชยชมใช่ไหมไอ้สารเลว!"

"คุณเรือง... ผมขอโทษ... ผมผิดไปแล้ว ปล่อยผมไปเถอะ!"

วิทย์ร้องขอชีวิตเสียงสั่นเครือ แต่นักล่าจอมโหดกลับแสยะยิ้มร้าย

"ปล่อยเหรอ? ได้สิ... แต่กูจะปล่อยให้มึงดู 'เมียกู' เสียเสียวต่อหน้ามึงก่อนที่มึงจะตาย!"

คำพูดหยาบโลนของเรืองทำเอาฝ้ายเบิกตากว้างด้วยความตกใจ

"พี่เรือง! พี่จะทำอะไรคระ! คนอื่นอยู่กันเต็มไปหมดนะคระ!"

ฝ้ายร้องประท้วงเมื่อเห็นลูกน้องของเรืองยืนคุมเชิงอยู่รอบๆ

"กูสั่งให้พวกมันออกไปแล้ว! เหลือแต่มึง... กูน... และไอ้ขยะนี่ที่ต้องดู!"

เรืองคำรามพลางจัดการกระชากเสื้อเชิ้ตที่ฝ้ายสวมอยู่ออกอย่างแรงจนกระดุมหลุดกระเด็น เผยให้เห็นทรวงอกอวบอิ่มที่กระเพื่อมไหวท่ามกลางแสงไฟสลัวต่อหน้าศัตรูที่ถูกมัดอยู่

เรืองไม่รอช้าเขาอุ้มร่างบางขึ้นมาวางบนโต๊ะไม้ที่ตั้งอยู่กึ่งกลางระหว่างเขากับวิทย์ เขาจัดการแยกเรียวขาคู่สวยออกกว้างเผยให้เห็นกุหลาบงามที่ยังคงแดงช้ำและฉ่ำเยิ้ม

"มึงเห็นไหมไอ้วิทย์! ดูให้เต็มตาว่ารอยพวกนี้ใครเป็นคนทำ! ดูว่าเมียกูมันตอดรัดกูขนาดไหนตอนที่กูกระแทกเข้าไป"

เรืองสบถหยาบโลนพลางควักแก่นกายที่แข็งขึงปูดโปนขึ้นมาถูไถกับจุดอ่อนไหวของฝ้ายอย่างดิบเถื่อน

"พั่บ! พั่บ! ปึก!"

เสียงเนื้อกระทบกันดังก้องไปทั่วโกดังร้าง เรืองกระแทกกระทั้นความต้องการเข้าหาฝ้ายอย่างหนักหน่วงในท่าที่ตั้งใจให้วิทย์เห็นทุกจังหวะการเคลื่อนไหว

ฝ้ายกรีดร้องลั่นด้วยความเสียวซ่านผสมปนเปไปกับความอับอายที่ต้องมาทำเรื่องกามารมณ์ต่อหน้าศัตรู ร่างกายบอบบางสั่นสะท้านเมื่อถูกเติมเต็มอย่างรุนแรงจนจุกไปถึงท้องน้อย

"อ๊าาาา! พี่เรือง! อย่าทำแบบนี้... ฝ้ายอาย... ฮึก... เสียวคระ!"

ฝ้ายครางระงมพรางจิกเล็บลงบนท่อนแขนแกร่งของเรือง

"อายเหรอ? ครางออกมาให้ดังๆ ให้มันรู้ว่ามึงเป็นเมียใคร! ครางให้มันกระอักเลือดตายไปเลย!"

เรืองยิ่งได้ใจเขาสาวสะโพกเข้าออกด้วยความถี่ที่เหนือมนุษย์

'ตับ ตับ ตับ!'

จังหวะการรัวที่รุนแรงทำเอาฝ้ายหัวสั่นหัวคลอนไปตามแรงส่งของนักล่าจอมหึงหวง วิทย์ที่ถูกมัดอยู่ได้แต่เบือนหน้าหนีด้วยความอับยศอดสูและแค้นเคือง แต่เรืองกลับไม่ยอม เขาจิกผมวิทย์ให้เงยหน้าขึ้นมองภาพความร่านร้อนบนโต๊ะนั้นอย่างจงใจ

"มองสิมึง! ดูว่ารูเมียกูกำลังดูดกินน้ำกูขนาดไหน!"

เรืองคำรามลั่นพลางเน้นย้ำจังหวะสุดท้ายอย่างรุนแรงจนร่างกำยำกระตุกเกร็ง เขาปลดปล่อยลาวาร้อนสีขาวขุ่นฉีดเข้าไปในกายสาวจนล้นเอ่อออกมาอาบขาเนียนและโต๊ะไม้ต่อหน้าวิทย์ที่แทบจะขาดใจตาย

เรืองถอนกายออกอย่างเชื่องช้าเขามองดูผลงานของตัวเองด้วยความสะใจ ก่อนจะหันไปหยิบปืนพกที่วางอยู่ใกล้ๆ ขึ้นมาเล็งที่หน้าผากของวิทย์

"มึงเห็นสิ่งที่กูอยากให้มึงเห็นแล้ว... คราวนี้ถึงเวลาที่มึงต้องไปลงนรกของจริง!"

'ปัง!'

เสียงปืนดังขึ้นหนึ่งนัดปิดฉากชีวิตของศัตรูหัวใจลงทันที

ฝ้ายที่สลบไสลอยู่บนโต๊ะถูกเรืองอุ้มขึ้นมาอีกครั้ง เขาจูบซับน้ำตาที่แก้มเธออย่างอ่อนโยน

"จำไว้นะฝ้าย... ใครที่คิดจะพรากมึงไปจากกู มันต้องเจอจุดจบแบบนี้ทุกคน"

นักล่าหนุ่มก้าวออกจากโกดังร้างท่ามกลางเปลวไฟที่เริ่มลุกโหมไหม้ทุกอย่างให้ราบเป็นหน้ากลอง เพื่อเริ่มต้นชีวิตใหม่ที่ไม่มีใครหน้าไหนมาขวางกั้นความรักอันวิปริตและเผ็ดร้อนของเขาได้อีกต่อไป...