สวาทรักเพนท์เฮาส์

จำไว้นะฝ้าย

เสียงใบพัดเฮลิคอปเตอร์ตัดกับลมทะเลดังอื้ออึงไปทั่วบริเวณเพนท์เฮาส์ลอยฟ้าส่วนตัวบนเกาะหรูหราที่ถูกโอบล้อมด้วยน้ำทะเลสีครามเข้ม เรืองอุ้มร่างที่ยังคงอ่อนเพลียของฝ้ายลงจากเครื่องด้วยท่าทางที่เต็มไปด้วยอำนาจ นัยน์ตาคมกริบของนักล่าปรายมองไปรอบๆ เกาะส่วนตัวที่เขาซื้อไว้เพื่อกักขัง 'สมบัติ' ล้ำค่าชิ้นนี้โดยเฉพาะ ที่นี่ไม่มีสัญญาณโทรศัพท์ ไม่มีอินเทอร์เน็ต และไม่มีทางออก... นอกจากเขาจะเป็นคนพาเธอไปเอง

"ถึงบ้านใหม่ของเราแล้วนะฝ้าย... ที่นี่จะไม่มีไอ้วิทย์ หรือไอ้หน้าไหนมาวุ่นวายกับมึงได้อีก!"

เรืองเอ่ยเสียงทุ้มต่ำพรางกระชับอ้อมกอดแน่นขึ้น ฝ้ายค่อยๆ ลืมตาขึ้นมามองสภาพรอบตัวด้วยความหวาดหวั่น เธอเห็นเพียงหน้าผาสูงชันและเกลียวคลื่นที่ซัดสาดเข้าหาฝั่งอย่างรุนแรง

เขาพาเธอเข้ามาในวิลล่าหรูที่ตกแต่งด้วยกระจกใสรอบด้านมองเห็นวิวทะเลได้แบบ สามร้อยหกสิบ องศา เรืองวางฝ้ายลงบนเตียงกว้างสีขาวสะอาดตาที่ตั้งอยู่ใจกลางห้องนอนใหญ่ ก่อนจะขยับกายเข้าไปคร่อมทับเธอไว้ทันทีโดยไม่ให้ตั้งตัว

"พี่เรืองคระ... ฝ้ายเหนื่อย... ฝ้ายอยากพัก"

ฝ้ายอ้อนวอนเสียงสั่นเครือ มือเรียวพยายามดันแผงอกล่ำที่ร้อนระอุออกห่าง

"พักเหรอ? มึงหลับบนเครื่องมานานพอแล้วฝ้าย! ตอนนี้ถึงเวลาที่กูจะ 'ฉลองชัยชนะ' ของกูเสียที!"

เรืองคำรามลอดไรฟันพลางกระชากเสื้อเชิ้ตที่เธอสวมอยู่ออกอย่างรุนแรงจนกระดุมหลุดกระจายไปตามพื้นไม้หอม เผยให้เห็นทรวงอกอวบอิ่มที่สะท้อนแสงจันทร์รำไร นัยน์ตาของนักล่าจอมหึงหวงวาวโรจน์ไปด้วยไฟสวาทที่ไม่มีวันดับสิ้น

เขาไม่รอช้าก้มลงซุกไซ้ซอกคอขาวเนียนอย่างหื่นกระหาย ลิ้นร้อนตวัดเลียสลับกับฟันคมที่ขบเม้มจนฝ้ายต้องแอ่นอกรับด้วยความเสียวซ่านที่พุ่งทะยานจู่โจม

"อื้อออ... พี่เรือง... ผัวขา... อย่ารังแกฝ้ายตรงนั้น... อ๊าาา!"

ฝ้ายครางระงมพรางจิกเล็บลงบนแผ่นหลังแกร่งที่เต็มไปด้วยรอยสักพยัคฆ์ที่ดูดุดันกลางแสงไฟสลัว

เรืองจัดการปลดอาภรณ์ของตัวเองออกอย่างรวดเร็วก่อนจะควักแก่นกายที่แข็งขึงปูดโปนเป็นเส้นเลือดซึ่งบัดนี้มันขยายใหญ่จนดูน่ากลัวขึ้นมาอีกครั้งจากการห่างหายไปไม่กี่ชั่วโมง เขาจับขาเรียวของฝ้ายให้แยกออกกว้างก่อนจะยกขึ้นพาดบ่าแกร่ง เผยให้เห็นกุหลาบงามที่ยังคงแดงช้ำและอ้าต้อนรับอย่างน่ารังแกท่ามกลางกลิ่นไอเค็มของทะเล

"พั่บ! พั่บ! ปึก!"

เสียงเนื้อกระทบกันประสานไปกับเสียงคลื่นซัดหน้าผาดังสนั่นไปทั่วห้องนอน เรืองกระแทกความต้องการเข้าไปจนสุดโคนในจังหวะเดียวจนฝ้ายตัวลอยขึ้นจากฟูกนุ่ม ฝ้ายกรีดร้องลั่นร่างกายบิดเกร็งเมื่อถูกเติมเต็มอย่างหนักหน่วงจนจุกไปถึงท้องน้อย ความร้อนจากกายชายหนุ่มฉีดพล่านเข้าไปในตัวเธอจนฝ้ายรู้สึกเหมือนมดลูกจะพังทลายลงในพริบตา นักล่าจอมโหดไม่ยอมให้เธอได้พักหายใจ เขาเริ่มซอยสะโพกสอบด้วยจังหวะที่โหดดิบและเร็วรี่ราวกับพายุ

'ตับ ตับ ตับ!'

จังหวะการรัวที่รุนแรงทำเอาฝ้ายหัวสั่นหัวคลอนไปตามแรงส่งของพยัคฆ์ร้าย

"จุกไหมฝ้าย! บอกกูมาสิว่ารูมึงตอดกูแน่นแค่ไหน! ต่อให้มึงหนีมาสุดขอบโลก มึงก็ต้องรองรับอารมณ์กูแบบนี้ไปจนตาย!"

เรืองคำรามลั่นพลางโน้มตัวลงไปบดจูบอย่างหยาบโลน ลิ้นร้อนรุกรานสำรวจโพรงปากหวานอย่างคนถือไพ่เหนือกว่า ทุกครั้งที่เขากระแทกเน้นลงมามันโดนจุดกระสันของเธอเข้าอย่างจังจนฝ้ายกระตุกเกร็งหลั่งน้ำหวานออกมาอาบหน้าขาที่สั่นระริก

เขาเปลี่ยนท่วงท่าให้เธอมาหมอบคลานริมกระจกบานยักษ์ที่มองเห็นทะเลคลั่งเบื้องล่าง แล้วรุกรานจากทางด้านหลังอย่างรุนแรง เรืองจิกเส้นผมยาวสลวยของฝ้ายให้เงยหน้าขึ้นมองเงาสะท้อนในกระจกที่พร่ามัว

"ดูสิฝ้าย! ดูภาพเมียที่แสนดีของกูกำลังแอ่นรับกูท่ามกลางแสงจันทร์! มึงสวยขนาดนี้... กูจะปล่อยมึงไปให้ใครหน้าไหนได้ยังไง!"

คำพูดหยาบโลนของนักล่าหนุ่มยิ่งกระตุ้นอารมณ์ดิบในกายฝ้ายให้พุ่งพล่าน

เธอสะบัดสะโพกวนรับความยิ่งใหญ่ของเขาอย่างบ้าคลั่งไม่แพ้กัน เสียงเนื้อกระทบกันปนเสียงหอบหายใจดังกึกก้องไปทั่ววิลล่าหรู เรืองใช้พละกำลังทั้งหมดที่มีกระแทกกระทั้นใส่เมียเด็กอย่างไม่ปรานี ท่วงท่าจากทางด้านหลังทำให้ความแกร่งกร้าวรุกรานเข้าไปได้ลึกที่สุดจนฝ้ายรู้สึกเสียวไปถึงขั้วหัวใจ น้ำตาแห่งความสุขสมไหลพรากจนอาบไปทั่วใบหน้าสวย

"พี่เรือง... ผัวขา... แรงอีกคระ... เอาฝ้ายแรงๆ... ฝ้ายเป็นของพี่คนเดียว!"

ฝ้ายร้องขอเสียงกระเส่า สติของเธอเลอะเลือนไปหมดแล้วเหลือเพียงสัญชาตญาณความต้องการที่ถูกอสูรหนุ่มปลุกเร้าจนถึงขีดสุดท่ามกลางเสียงคลื่น

เรืองยิ่งได้ใจเขาสาวสะโพกเข้าออกด้วยความถี่ที่เหนือมนุษย์ แรงกระแทกแต่ละครั้งทำเอาฝ้ายตัวลอยและหน้าไถไปกับบานกระจกเย็นๆ จนในที่สุดร่างกายกำยำก็กระตุกเกร็งอย่างรุนแรง เขาคำรามลั่นประดุจสัตว์ป่าที่ได้ชัยชนะกลางทะเลคลั่งแล้วปลดปล่อยลาวาร้อนสีขาวขุ่นฉีดเข้าไปในกายสาวจนล้นเอ่อออกมาอาบขาเนียนและผ้าปูที่นอนสีขาวสะอาด

เรืองยังไม่ยอมถอนกายออก เขาซบหน้าลงกับแผ่นหลังเนียนที่เต็มไปด้วยรอยกัด หอบหายใจรดรินใส่กันอย่างหนักหน่วงท่ามกลางเสียงคลื่นที่ยังคงซัดสาด

"จำไว้นะฝ้าย... เกาะนี้คือกรงขังของมึง และกูคือผู้คุมคนเดียวที่มึงต้องเชื่อฟัง... ตลอดไป"

ฝ้ายได้แต่พยักหน้าอย่างหมดแรงร่างกายสั่นระริกไม่หยุด เธอรู้ดีว่าเกมรักและบทลงโทษของนักล่าบนเกาะส่วนตัวแห่งนี้ เพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นเท่านั้น...

เขาลากเธอไปที่ระเบียงกว้างที่ยื่นออกไปในทะเล ก่อนจะจัดบทเพลงสวาทบทใหม่ท่ามกลางลมทะเลที่พัดแรง แรงกระแทกที่สอดประสานกับจังหวะคลื่นทำเอาฝ้ายแทบจะหยุดหายใจ

เรืองยังคงรุกรานเธอไม่หยุดหย่อนราวกับจะชดเชยช่วงเวลาที่เขาต้องเสียไปกับการจัดการขยะอย่างไอ้วิทย์ ค่ำคืนนี้บนเกาะพยัคฆ์คำรามจะยาวนานกว่าคืนไหนๆ และเสียงครางสวาทของฝ้ายจะดังก้องไปทั่วทั้งท้องทะเล...