สวาทรักเพนท์เฮาส์

เรือสปีดโบ๊ทต่อ

เสียงเครื่องยนต์เรือสปีดโบ๊ทหรูมูลค่าหลายสิบล้านคำรามกึกก้องไปทั่วเวิ้งอ่าวสีครามเข้ม เรืองบังคับเรือพุ่งทะยานออกสู่ทะเลลึกด้วยความเร็วสูงอย่างชำนาญ มือข้างหนึ่งกุมพวงมาลัยไว้อย่างมั่นคง

ส่วนอีกมือกลับรวบเอวบางของฝ้ายที่นั่งอยู่ข้างๆ ให้เข้ามาแนบชิดกับแผงอกล่ำ ฝ้ายที่บัดนี้มีเพียงเสื้อเชิ้ตตัวโคร่งของเรืองคลุมกายที่เต็มไปด้วยคราบทรายและน้ำเกลือ นั่งตัวสั่นระริกเมื่อลมทะเลแรงๆ ปะทะเข้ากับผิวเนื้อที่แดงช้ำไปทั่วร่างจากศึกหนักริมหาดเมื่อครู่

"พี่เรือง... ฮึก... ขับช้าๆ หน่อยได้ไหมคระ ฝ้ายจะสำลักน้ำตายอยู่แล้วคระ พอก่อนเถอะนะคระ"

ฝ้ายอ้อนวอนเสียงแหบพร่า พยายามจะรั้งสาบเสื้อให้ปิดบังทรวงอกที่กระเพื่อมไหว แต่ความแรงของลมที่ตีเข้าหน้ากลับทำให้ทุกอย่างดูทุลักทุเลและเซ็กซี่เกินกว่าที่นักล่าอย่างเรืองจะทนไหว

"สำลักน้ำทะเลน่ะมันแค่เรื่องจิ๊บๆ ฝ้าย... มึงต้องเตรียมตัวสำลัก 'น้ำ' ของกูต่างหากที่ของจริง!"

เรืองคำรามอย่างบ้าคลั่ง นัยน์ตาคมกริบของพยัคฆ์ร้ายจ้องมองเหยื่อสาวที่นั่งตัวสั่นงันงกกลางทะเลกว้างที่เวิ้งว้างไร้ผู้คน เขาดับเครื่องยนต์กะทันหันกลางท้องทะเลลึกจนเรือสั่นไหวโคลงเคลงไปตามจังหวะคลื่นที่ซัดสาดเข้าหาขอบเรืออย่างรุนแรง 'ซ่า! ซ่า!' ก่อนจะลากร่างบางที่พยายามขัดขืนอย่างอ่อนแรงให้เดินไปยังโซฟาหนังสีขาวสุดหรูที่ตั้งอยู่ตรงท้ายเรือ

เรืองจัดการผลักฝ้ายให้นอนหงายลงบนโซฟาที่เปียกชื้นไปด้วยละอองน้ำทะเล แสงแดดที่ร้อนแรงยามสายสะท้อนกับผิวเนื้อนวลเนียนจนดูฉ่ำวาวและยั่วยวนพยัคฆ์ร้ายเกินจะต้านทาน เขาไม่รอช้าที่จะกระชากสาบเสื้อเชิ้ตให้แยกออกกว้าง เผยให้เห็นเต้าอวบอิ่มที่สั่นกระเพื่อมตามแรงสะอื้นไห้ เรืองก้มลงซุกไซ้ซอกคอขาวระหงอย่างหิวโหย ลิ้นร้อนตวัดเลียคราบเกลือและหยดน้ำตามผิวเนียนอย่างหยาบโลนพลางขบกัดจนเกิดรอยแดงใหม่ทับรอยเก่าไปทั่วเนินอก

"อื้อออ... พี่เรือง... มันหนาว... ฝ้ายหนาวคระ ฮึก... ปล่อยฝ้ายพักเถอะนะคระ"

ฝ้ายครางประท้วงระงม แต่ร่างกายที่ซื่อสัตย์กลับแอ่นอกรับสัมผัสจากนักล่าจอมโหดอย่างลืมความอับอาย

"หนาวเหรอ? งั้นมึงก็มาผิงไฟที่ตัวกูนี่ไง! กูจะทำให้มึงร้อนจนลืมไปเลยว่าโลกนี้ยังมีน้ำแข็ง!"

เรืองสบถหยาบโลนพลางควักแก่นกายที่แข็งขึงปูดโปนขยายใหญ่จนเส้นเลือดดูน่ากลัวขึ้นมาอีกครั้ง ความยิ่งใหญ่ที่บัดนี้มันร้อนระอุปานจะเผาไหม้ทุกอย่างจ่อเข้าที่ปากทางรักที่บวมเป่งและฉ่ำเยิ้มจากน้ำหวานที่ไหลซึมออกมาไม่ขาดสาย เขาจับขาเรียวของฝ้ายข้างหนึ่งพาดไว้กับขอบเรือที่สั่นไหว เผยให้เห็นกุหลาบงามที่อ้าต้อนรับอย่างสั่นเครือกลางทะเลกว้างที่ไม่มีใครเห็นนอกจากท้องฟ้าและผืนน้ำ

"พั่บ! พั่บ! ปึก!"

เสียงเนื้อกระทบกันดังกึกก้องประสานไปกับเสียงน้ำทะเลที่ซัดขอบเรือสนั่นหวั่นไหว เรืองกระแทกความต้องการเข้าไปจนสุดโคนทางรักในจังหวะเดียวจนฝ้ายเบิกตากว้างกรีดร้องระงม ร่างกายบอบบางบิดเกร็งเมื่อถูกเติมเต็มอย่างหนักหน่วงในพื้นที่ที่โคลงเคลง ความร้อนจากกายชายหนุ่มฉีดพล่านเข้าไปในมดลูกจนฝ้ายรู้สึกเหมือนตัวจะแตกออกเป็นเสี่ยงๆ นักล่าจอมโหดเริ่มซอยสะโพกสอบด้วยจังหวะที่ดิบเถื่อนและเร็วรี่ราวกับพายุทอร์นาโด

'ตับ ตับ ตับ!'

จังหวะการรัวที่รุนแรงทำเอาฝ้ายหัวสั่นหัวคลอนไปตามแรงกระแทกมหาศาล

"จุกไหมฝ้าย! บอกกูมาสิว่าเรือโคลงกับกูแทง... อันไหนมันทำให้มึงเสียวจนจะตายมากกว่ากัน!"

เรืองคำรามลั่นพลางโน้มตัวลงมาบดจูบอย่างตะกรุมตะกราม ลิ้นร้อนรุกรานสำรวจโพรงปากหวานอย่างคนถือสิทธิ์เหนือชีวิตเมียเด็ก

ทุกครั้งที่เขากระแทกเน้นลงมามันโดนจุดกระสันของเธอเข้าอย่างจังจนฝ้ายกระตุกเกร็งหลั่งน้ำหวานออกมาผสมกับหยดน้ำทะเลที่กระเซ็นเข้าหาลำเรืออย่างบ้าคลั่ง

เขาจับร่างของเธอให้พลิกคว่ำหมอบคลานตรงพวงมาลัยเรือ แล้วรุกรานจากทางด้านหลังอย่างรุนแรงท่ามกลางลมทะเลที่พัดกระโชก เรืองจิกเส้นผมยาวสลวยของฝ้ายให้เงยหน้าขึ้นมองผืนน้ำกว้างใหญ่ที่ดูเวิ้งว้างไร้จุดหมาย

"มองไปที่ทะเลสิฝ้าย! มองดูว่าตอนนี้ไม่มีใครช่วยมึงได้นอกจากกู! มึงต้องเป็นทาสสวาทของกูท่ามกลางมหาสมุทรนี่แหละ! รูมึงตอดกูแน่นแบบนี้แสดงว่าอยากโดนกูเอาแรงๆ ใช่ไหม!"

คำพูดหยาบโลนของนักล่าหนุ่มยิ่งกระตุ้นอารมณ์ดิบในกายฝ้ายให้พุ่งพล่านจนถึงขีดสุด เธอสะบัดสะโพกวนรับความยิ่งใหญ่ของเขาอย่างบ้าคลั่งไม่แพ้กัน เสียงเนื้อกระทบกัน

'ตับ ตับ ตับ!'

ประสานไปกับเสียงลมหายใจหอบพร่าที่ดังระงมไปทั่วลำเรือหรู เรืองใช้พละกำลังทั้งหมดที่มีกระแทกกระทั้นใส่เมียเด็กอย่างไม่ปรานี จนในที่สุดร่างกายกำยำก็กระตุกเกร็งอย่างรุนแรง เขาคำรามลั่นประดุจสัตว์ป่าที่ได้ชัยชนะกลางทะเลลึกแล้วปลดปล่อยลาวาร้อนสีขาวขุ่นฉีดเข้าไปในกายสาวจนล้นเอ่อออกมาอาบขาเนียนและเบาะหนังโซฟาที่เปียกชุ่ม

เรืองยังไม่ยอมถอนกายออกอย่างเชื่องช้า เขาซบหน้าลงกับแผ่นหลังเนียนที่เต็มไปด้วยรอยกัดสีกุหลาบ หอบหายใจรดรินใส่กันอย่างหนักหน่วงท่ามกลางเสียงคลื่นที่ยังคงซัดสาดขอบเรืออย่างต่อเนื่อง

"จำไว้นะฝ้าย... ต่อให้มึงหนีลงไปใต้น้ำ กูก็จะตามไปเอาลมหายใจมึงให้ได้! มึงเป็นของกูคนเดียว เข้าใจไหม!"

ฝ้ายได้แต่พยักหน้าอย่างหมดแรงร่างกายสั่นระริกไม่หยุด เธอรู้ดีว่าเกมรักของนักล่าคนนี้จะไม่มีวันจบลงตราบใดที่ลมหายใจของเขายังโหยหาในตัวเธอเช่นนี้...

เขายังไม่สะใจพอ เรืองติดเครื่องยนต์เรืออีกครั้งแล้วเร่งความเร็วพุ่งทะยานไปที่เกาะแก่งลึกลับข้างหน้า เพื่อเริ่มต้นบทลงโทษบทใหม่ใน "ถ้ำพยัคฆ์" ที่เขาวางแผนจะพาเธอไปเยือนตั้งแต่ก้าวเท้าลงเรือ...