สวาทรักเพนท์เฮาส์

ในถ้ำ

เสียงน้ำหยดลงบนพื้นหินดัง 'ติ๋ง... ติ๋ง...' สะท้อนก้องไปตามเพดานถ้ำมรกตที่มืดสลัวและเย็นเยือก แสงแดดรำไรที่ลอดผ่านปากถ้ำเข้ามาสะท้อนกับผนังหินปูนจนเกิดเป็นสีเขียวมรกตดูสวยงามอย่างน่าประหลาด เรืองอุ้มร่างบางของฝ้ายเดินลึกเข้าไปข้างในทางเดินที่คดเคี้ยว กลิ่นอายความชื้นและไอเย็นของหินทำให้ฝ้ายต้องซุกหน้าลงกับแผงอกล่ำเพื่อหาความอบอุ่น

"พี่เรือง... ฮึก... ฝ้ายหนาวคระ ที่นี่มันมืดจังเลย"

ฝ้ายพึมพำเสียงสั่นพร่า ร่างกายของเธออ่อนปรกเปียกราวกับขี้ผึ้งลนไฟจากการถูกนักล่าหนุ่มรุกรานมาตลอดทั้งทางเรือ

"มืดสิดี... มึงจะได้โฟกัสแค่ที่ตัวกูคนเดียวไงฝ้าย"

เรืองเอ่ยเสียงทุ้มต่ำพลางวางร่างบางลงบนโขดหินเรียบเนียนใจกลางถ้ำที่ถูกน้ำเซาะจนมนลื่น เขาจูบซับที่หน้าผากมนอย่างแผ่วเบา แต่ทว่าในวินาทีนั้นเอง... สัญชาตญาณนักล่าของพยัคฆ์ร้ายก็ทำงานฉับพลัน!

"ใครซ่อนตัวอยู่ตรงนั้น... ไสหัวออกมา!"

เรืองตะคอกลั่นถ้ำจนเสียงสะท้อนน่ากลัว นัยน์ตาคมกริบจ้องมองไปยังเงามืดหลังหินงอกขนาดใหญ่

"หึ... สมกับเป็นพยัคฆ์จอมโหดจริง ๆ นะมึง!"

ชายฉกรรจ์ร่างยักษ์ในชุดรัดกุมก้าวออกมาจากเงามืด มันคือ 'สิงห์' ลูกน้องมือขวาของวิทย์ที่หนีรอดมาได้ และมันแค้นที่เจ้านายมันถูกยิงทิ้งเหมือนหมา

"มึงฆ่านายกู... วันนี้กูจะเอาเลือดมึงมาล้างเท้ากูแทน!"

สิงห์พุ่งเข้าใส่เรืองด้วยหมัดหนัก ๆ ทันทีโดยไม่มีอาวุธในมือ มันต้องการจะบดขยี้เรืองด้วยพละกำลังล้วน ๆ

"พี่เรือง! ระวังคระ!"

ฝ้ายกรีดร้องลั่นด้วยความตกใจ

เรืองผลักร่างของฝ้ายออกห่างไปในที่ปลอดภัย ก่อนจะเบี่ยงตัวหลบหมัดของสิงห์ได้อย่างหวุดหวิด เขาสวนกลับด้วยหมัดขวาตรงเข้าที่โหนกแก้มของสิงห์จนมันหน้าหัน 'ปึก!' เสียงกำปั้นกระทบเนื้อดังสนั่นหวั่นไหว เรืองไม่ปล่อยให้โอกาสหลุดมือ เขาพุ่งเข้าใส่สลับหมัดซ้ายขวาอย่างรวดเร็วและดุดัน รอยสักพยัคฆ์ที่แขนและคอดูราวกับจะเคลื่อนไหวตามจังหวะการชก

"น้ำหน้าอย่างมึง... แค่กรงเล็บกูข้างเดียวก็เกินพอแล้ว!"

เรืองคำรามพลางคว้าคอเสื้อของสิงห์แล้วกระชากมาโขกกับกำแพงถ้ำจนเลือดกบปาก เขาเตะตัดขาจนมันล้มกลิ้งก่อนจะตามไปขึ้นคร่อมแล้วรัวกำปั้นใส่ไม่ยั้งมือ

'ปึก! ปึก! ปึก!'

ทุกหมัดที่กระแทกลงไปมันเต็มไปด้วยโทสะที่ไอ้พวกนี้บังอาจมาวุ่นวายกับชีวิตสงบสุขบนเกาะของเขา

ฝ้ายได้แต่จ้องมองภาพการต่อสู้ที่ดิบเถื่อนเบื้องหน้าด้วยความใจหายใจคว่ำ เธอเห็นเรืองในมุมที่เป็นนักสู้ผู้กระหายเลือด กำปั้นของเขาเต็มไปด้วยเลือดของศัตรู แต่แววตาของเขากลับจ้องมองมาที่เธอเป็นระยะราวกับจะบอกว่า 'ไม่ต้องกลัว'

จนในที่สุดสิงห์ก็สลบเหมือดไปคามือพยัคฆ์ร้าย เรืองหอบหายใจหนัก ๆ พลางสะบัดมือที่เปื้อนเลือดทิ้ง เขาเดินกลับมาหาฝ้ายที่นั่งตัวสั่นอยู่บนโขดหิน นัยน์ตาที่ยังคงแดงก่ำไปด้วยอะดรีนาลีนจ้องมองเหยื่อสาวที่แสนจะยั่วยวนกลางถ้ำมรกตแห่งนี้

"พี่เรือง... เจ็บไหมคระ?"

ฝ้ายเอื้อมมือไปจับมือที่สั่นเทาของเขาอย่างเป็นห่วง

"เจ็บสิ... แต่มันทำให้กู 'คัน' ไปทั้งตัวเลยฝ้าย!"

เรืองสบถหยาบโลนพลางกระชากร่างบางเข้ามากอดจูบอย่างรุนแรง กลิ่นคาวเลือดจาง ๆ และเหงื่อที่โซมกายชายหนุ่มกลับกลายเป็นยาปลุกเซ็กซ์ชั้นดีที่ทำให้ฝ้ายใจสั่น

"มึงเห็นไหม... เพื่อมึงกูต้องออกแรงขนาดนี้ เพราะฉะนั้น... มึงต้อง 'ให้รางวัล' กูให้คุ้มค่าเหนื่อย!"

เรืองไม่รอช้าเขาจัดการผลักฝ้ายให้นอนราบไปกับโขดหินที่เย็นเฉียบอีกครั้ง

ก่อนจะกระชากเสื้อเชิ้ตของเธอออกจนขาดวิ่น เผยให้เห็นเต้าอวบอิ่มที่สะท้อนแสงมรกตในถ้ำดูเย้ายวนใจเกินจะกล่าว เรืองก้มลงซุกไซ้ซอกคอขาวระหงอย่างตะกรุมตะกราม ลิ้นร้อนตวัดเลียยอดอกแดงก่ำอย่างรุนแรงท่ามกลางไอเย็นของถ้ำที่ตัดกับความร้อนระอุในกายเขา

เขาจัดการปลดเปลื้องกางเกงออกอย่างรวดเร็ว แก่นกายที่แข็งขึงปูดโปนขยายใหญ่จนน่ากลัวจากการต่อสู้เมื่อครู่จ่อเข้าที่ปากทางรักที่แดงช้ำและฉ่ำเยิ้ม เขาจับเรียวขาคู่สวยของฝ้ายขึ้นพาดบ่าแกร่งก่อนจะโถมแรงกระแทกความต้องการเข้าไปจนสุดโคนทางรักในจังหวะเดียว

"พั่บ! พั่บ! ปึก!"

เสียงเนื้อกระทบกันดังก้องสะท้อนไปตามผนังถ้ำประสานไปกับเสียงน้ำหยด ฝ้ายเบิกตากว้างกรีดร้องระงม ร่างกายบอบบางบิดเกร็งเมื่อถูกเติมเต็มอย่างหนักหน่วงจนจุกไปถึงทรวงอก ความเย็นของหินถ้ำที่แผ่นหลังทำให้เธอต้องโผเข้ากอดคอเรืองไว้แน่น เรืองเริ่มซอยสะโพกสอบด้วยจังหวะที่โหดดิบและเร็วรี่ราวกับสัตว์ป่า

'ตับ ตับ ตับ!'

จังหวะการรัวที่รุนแรงทำเอาฝ้ายหัวสั่นหัวคลอนไปตามแรงกระแทกของพยัคฆ์จอมหึง

"จุกไหมฝ้าย! บอกกูมาสิว่าหมัดกูเมื่อกี้กับของกูที่แทงรูมึงตอนนี้... อะไรมันแรงกว่ากัน!"

เรืองคำรามลั่นพลางโน้มตัวลงมาบดจูบอย่างหยาบโลน ลิ้นร้อนรุกรานสำรวจโพรงปากหวานอย่างคนถือสิทธิ์เหนือชีวิต ทุกครั้งที่เขากระแทกเน้นลงมามันโดนจุดกระสันของเธอเข้าอย่างจังจนฝ้ายกระตุกเกร็งหลั่งน้ำหวานออกมาผสมกับหยดน้ำเย็นที่หยดลงบนหน้าขา

เขาเปลี่ยนท่วงท่าให้เธอมาหมอบคลานพิงกับผนังถ้ำที่ชื้นแฉะ แล้วรุกรานจากทางด้านหลังอย่างรุนแรง เรืองจิกเส้นผมยาวสลวยของฝ้ายให้เงยหน้าขึ้นมองเงาสลัวในถ้ำ

"มองดูสิฝ้าย! มองดูท่าทางร่าน ๆ ของมึงในรังของกู! มึงชอบใช่ไหมที่โดนกูจัดหนักหลังจากกูเพิ่งฆ่าคนมาแบบนี้!"

คำพูดหยาบโลนของนักล่าหนุ่มยิ่งกระตุ้นอารมณ์ดิบในกายฝ้ายให้พุ่งพล่าน เธอสะบัดสะโพกวนรับความยิ่งใหญ่ของเขาอย่างบ้าคลั่งไม่แพ้กัน เสียงเนื้อกระทบกัน

'ตับ ตับ ตับ!'

ประสานไปกับเสียงหายใจหอบพร่าที่ดังระงมไปทั่วถ้ำมรกต

เรืองใช้พละกำลังทั้งหมดที่มีกระแทกกระทั้นใส่เมียเด็กอย่างไม่ปรานี จนในที่สุดร่างกายกำยำก็กระตุกเกร็งอย่างรุนแรง เขาคำรามลั่นประดุจสัตว์ป่าที่ได้ชัยชนะกลางถ้ำมืดแล้วปลดปล่อยลาวาร้อนสีขาวขุ่นฉีดเข้าไปในกายสาวจนล้นเอ่อออกมาอาบขาเนียนและพื้นหินที่เปียกชุ่ม

เรืองยังไม่ยอมถอนกายออก เขาซบหน้าลงกับไหล่เนียน หอบหายใจรดรินใส่กันอย่างหนักหน่วงท่ามกลางความเย็นเงียบของถ้ำ

"จำไว้นะฝ้าย... ต่อให้มีสิงห์สิบตัวมาขวาง กูก็จะขย้ำมันทิ้งเพื่อเอาตัวมึงกลับมานอนใต้ร่างกูแบบนี้!"

ฝ้ายได้แต่พยักหน้าอย่างหมดแรงร่างกายสั่นระริกไม่หยุด เธอรู้ดีว่าเกมรักและรอยแค้นของนักล่าคนนี้จะไม่มีวันจบลงตราบใดที่เขายังโหยหาในตัวเธอเช่นนี้...

เรืองอุ้มร่างของสิงห์ที่สลบอยู่เหวี่ยงไปไกล ๆ ก่อนจะอุ้มฝ้ายเดินกลับออกไปทางปากถ้ำ เพื่อพาเธอกลับไปที่วิลล่าเพื่อ 'เคลียร์' กันต่อในห้องนอนหรูคืนนี้...