สวาทรักเพนท์เฮาส์

กลัวอะไร! ชั้นนี้มีแค่กูกับมึง

สายลมหนาวพัดโบกสะบัดรุนแรงอยู่ที่ระเบียงกว้างของเพนท์เฮาส์หรูชั้นสูงสุด วิวเมืองหลวงที่เต็มไปด้วยแสงไฟระยิบระยับดูพร่ามัวไปในสายตาของฝ้าย

เมื่อเธอถูกนักล่าหนุ่มอย่างเรืองอุ้มพาดบ่าออกมาจากห้องนอนที่เพิ่งผ่านศึกหนักมาหมาด ๆ ร่างกายบอบบางที่ไร้อาภรณ์สั่นสะท้านอย่างต่อเนื่องเมื่อผิวเนื้อนวลเนียนสัมผัสกับอากาศเย็นเยือกภายนอก แต่ความร้อนรุ่มจากฝ่ามือหนาที่บีบเค้นสะโพกงอนงามกลับทำให้น้ำตาของเธอยิ่งไหลพรากด้วยความซาบซ่านปนหวาดกลัว

"พี่เรือง... ฮึก... ฝ้ายหนาวคระ เข้าไปข้างในเถอะนะคระ ฝ้ายกลัวคนเห็น"

ฝ้ายเอ่ยเสียงสั่นพร่าพยายามซุกหน้าหนีความอับอายลงบนแผ่นหลังกว้างที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามและรอยสักที่เปียกชื้นไปด้วยหยาดเหงื่อจากบทเรียนก่อนหน้า

"กลัวอะไร! ชั้นนี้มีแค่กูกับมึง และไอ้พวกตึกข้างล่างนั่นมันก็ไม่มีปัญญาพกกล้องส่องทางไกลมามองหรอกว่ามึงกำลังจะโดนกูจัดหนักตรงริมระเบียงนี่!"

เรืองคำรามในลำคอ เสียงทุ้มต่ำของนักล่าจอมหึงหวงสั่นพร่าด้วยความโกรธที่ยังหลงเหลืออยู่ในใจ เขาจัดการวางร่างของฝ้ายลงบนโต๊ะกระจกริมระเบียงที่เย็นเฉียบจนเธอต้องกรีดร้องออกมาเบา ๆ ความเย็นของกระจกตัดกับความร้อนระอุในกายเขาทำเอาฝ้ายแทบจะสิ้นสติ

"พี่เรือง... อย่าทำแบบนี้เลยคระ ฝ้ายเจ็บไปหมดแล้วจริงๆ"

ฝ้ายอ้อนวอนพร้อมน้ำตาที่อาบแก้มเนียนที่แดงปลั่ง แต่เรืองกลับไม่ฟังเสียงอ้อนวอนนั้นเลยแม้แต่น้อย เขากระชากเรียวขาคู่สวยให้แยกออกกว้างจนสุดกึ่งกลางระเบียงก่อนจะแทรกกายเข้าไปยืนกึ่งกลาง นัยน์ตาคมกริบจ้องมองกึ่งกลางกายสาวที่แดงก่ำและชุ่มโชกไปด้วยร่องรอยแห่งกามารมณ์ที่เขายัดเยียดให้

"เจ็บสิมึงจะได้จำ! จะได้เลิกเอาตัวไปใกล้ผู้ชายคนอื่นให้กูต้องมานั่งหึงจนคลั่งแบบนี้!"

คำพูดหยาบโลนของนักล่าหนุ่มทำให้ฝ้ายอับอายจนแทบอยากจะแทรกแผ่นดินหนี เรืองไม่รอช้าเขาจับแก่นกายที่แข็งขึงปูดโปนจนเส้นเลือดดูน่ากลัวขึ้นมาถูไถกับจุดอ่อนไหวของเธอท่ามกลางแสงดาว ความยิ่งใหญ่ของมันทำเอาฝ้ายต้องลอบกลืนน้ำลายและแอ่นสะโพกขึ้นรับสัมผัสอย่างลืมอาย

"ดูสิฝ้าย... ดูน้ำรักของกูที่มันยังเยิ้มคาตัวมึงอยู่เลย รูมึงตอดกูถี่ขนาดนี้ยังจะมาบอกว่าพออีกเหรออีตัวดี! มึงมันร่านอยากโดนกูกระแทกท่ามกลางวิวเมืองหลวงล่ะสิ!"

"อื้อออ... พี่เรือง... เสียว... ฝ้ายเสียวคระ"

เสียงครางกระเส่าประสานไปกับเสียงลมพัดแรง เรืองสบถคำหยาบก่อนจะกดสะโพกกระแทกพรวดเดียวเข้าไปจนสุดโคนทางรักอย่างรุนแรง

"พั่บ! พั่บ! ปึก!"

เสียงเนื้อกระทบกันดังสนั่นหวั่นไหวแข่งกับเสียงลมหายใจที่ถี่กระชั้นของคนทั้งคู่ ฝ้ายเบิกตากว้างร่างกายบิดเกร็งเมื่อถูกเติมเต็มอย่างหนักหน่วงจนจุกแน่นไปถึงท้องน้อย

ความร้อนแผ่ซ่านเข้ามาในกายเธอจนฝ้ายรู้สึกเหมือนมดลูกจะพังทลายลงในพริบตา นักล่าจอมโหดไม่ปล่อยให้เธอได้พักเขาเริ่มควบขับจังหวะอย่างดุดันและหื่นกระหายที่สุด ท่วงท่าริมระเบียงที่มองเห็นวิวเมืองหลวงเบื้องล่างยิ่งกระตุ้นอารมณ์ดิบในกายเขาให้พุ่งสูงขึ้นไปอีก

เรืองจับมือทั้งสองข้างของฝ้ายไว้มั่นแล้วกดลงกับโต๊ะกระจกเย็น ๆ ส่วนสะโพกสอบก็ยังคงรัวกระแทกใส่เธอด้วยความเร็วและแรงที่เพิ่มขึ้นทวีคูณ

'ตับ ตับ ตับ!'

จังหวะการซอยที่รวดเร็วทำเอาฝ้ายหัวสั่นหัวคลอนไปตามแรงส่งของอสูรหนุ่มขี้หวง น้ำตาไหลพรากปนไปกับเสียงครางระงมที่ดังสะท้อนก้องไปในอากาศยามค่ำคืน

"อ๊าาาา! พี่เรือง! แรง... แรงอีกคระ... ฝ้ายชอบ... ฝ้ายเป็นของพี่เรืองคนเดียว!"

เมื่อเห็นว่าเมียรักเริ่มโต้ตอบด้วยอารมณ์ที่รุ่มร้อน เรืองก็ยิ่งได้ใจเขาเปลี่ยนท่วงท่าให้เธอมาอยู่ในท่าคลานเข่าริมขอบระเบียง มือหนาจิกเส้นผมยาวสลวยของฝ้ายให้เงยหน้าขึ้นรับลมหนาวและจูบที่ร้อนแรงปานจะหลอมละลาย ในขณะที่ส่วนล่างยังคงรุกรานจากทางด้านหลังอย่างหนักหน่วง ฝ้ายมองเห็นเงาสะท้อนในกระจกระเบียงที่ดูพร่ามัว เห็นภาพตัวเองกำลังถูกนักล่าจอมโหดควบขับอย่างเอาเป็นเอาตาย

"ครางออกมาฝ้าย! ครางให้ดังจนถึงตึกข้างล่างนั่นเลย! ให้พวกมันรู้ว่าคนอย่างมึงมันร่านได้แค่กับกูคนเดียว! รูมึงมีไว้รองรับแค่ความใหญ่ของกู!"

เรืองสบถหยาบโลนพลางเร่งจังหวะให้เร็วขึ้นราวกับพายุทอร์นาโด เขาจัดการขยี้ความเสียวซ่านใส่เมียเด็กจนเธอแทบจะสลบคามือ ทุกครั้งที่เขากระแทกเน้นลงมามันโดนจุดกระสันของเธอเข้าอย่างจังจนฝ้ายกระตุกเกร็งหลั่งน้ำหวานออกมาครั้งแล้วครั้งเล่า แต่นักล่าอย่างเรืองกลับไม่ยอมหยุดมือ

เขาจับร่างที่อ่อนระทวยของเธอให้หันหน้ากลับมาหาเขาในท่าที่ขาคู่สวยเกี่ยวกระหวัดเอวหนาไว้มั่นท่ามกลางลมแรง เรืองโถมแรงกระแทกสวนขึ้นไปจากด้านล่างอย่างหนักหน่วงและต่อเนื่อง

'พั่บ พั่บ พั่บ!'

ทุกจังหวะเน้นย้ำความหึงหวงและความรักที่รุนแรงจนเกินจะเยียวยา เขาจัดการซอยสะโพกเป็นจังหวะสุดท้ายที่เร็วรี่จนมองแทบไม่ทัน ก่อนจะคำรามออกมาสุดเสียงแล้วปลดปล่อยลาวาร้อนสีขาวขุ่นฉีดเข้าไปในกายสาวจนล้นเอ่อออกมาอาบหน้าขาที่สั่นระริกปะทะกับลมหนาวภายนอก

เรืองฟุบหน้าลงกับไหล่เนียน หอบหายใจรดรินใส่กันอย่างหนักหน่วง หยาดเหงื่อไหลซึมตามรอยสักพยัคฆ์ที่บัดนี้ดูทรงพลังยิ่งกว่าเดิม

"จำไว้นะฝ้าย... ต่อให้มึงหนีไปถึงดาวอังคาร รูมึงก็ต้องเป็นของกูคนเดียว! คืนนี้มึงยังต้องโดนกูจัดหนักอีกหลายยก!"

ฝ้ายได้แต่พยักหน้าอย่างหมดแรงร่างกายสั่นระริกไม่หยุด เธอรู้ดีว่าพยัคฆ์ร้ายที่แปลงร่างเป็นนักล่าตัวนี้ไม่มีทางปล่อยให้เธอหลุดมือไปง่าย ๆ และความหึงหวงที่รุนแรงนี้จะผูกมัดเธอไว้ในเพนท์เฮาส์หรูแห่งนี้ตลอดกาล...