สวาทรักเพนท์เฮาส์

ต่อที่โซฟาหนัง

ความเย็นเยียบของโซฟาหนังแท้ราคาแพงกลางห้องรับแขกไม่ได้ช่วยให้อุณหภูมิในร่างกายของฝ้ายลดลงได้เลย

เมื่อเธอถูกนักล่าหนุ่มอย่างเรืองเหวี่ยงลงไปนอนแผ่หลาอย่างดุดันหลังจากเพิ่งจบศึกริมระเบียงมาหมาดๆ ผิวเนื้อนวลเนียนที่แดงช้ำไปทั้งตัวสั่นระริกเมื่อสัมผัสกับพื้นผิวหนังที่เย็นเฉียบตัดกับความร้อนระอุจากกายของชายหนุ่มที่ทาบทับลงมาอย่างรวดเร็ว

"พี่เรือง... ฮึก... ฝ้ายขอร้อง... พอเถอะนะคระ ฝ้ายเจ็บจนจะตายอยู่แล้วจริงๆ"

ฝ้ายครางอ้อนวอนด้วยน้ำเสียงที่แหบพร่า นัยน์ตาคู่สวยบวมช้ำจากการร้องไห้หนหนัก ร่างกายของเธอระบมไปหมดทุกสัดส่วนจากการถูกนักล่าจอมหึงขยี้ซ้ำแล้วซ้ำเล่าเพื่อประกาศความเป็นเจ้าของ

"ตายเหรอ? มึงยังตายไม่ได้ฝ้าย! เพราะกูยังลงโทษมึงไม่หนำใจเลย! มึงรู้ไหมว่าตอนที่มึงส่งยิ้มให้ไอ้ชู้รักนั่น ใจกูมันเหมือนโดนไฟเผาจนมอดไหม้... และคืนนี้กูก็จะใช้ร่างกายมึงเนี่ยแหละดับไฟในใจกู!"

เรืองคำรามพลางกระชากเรียวขาคู่สวยให้แยกออกกว้างจนสุดพนักพิงโซฟา

แววตาของเขาเต็มไปด้วยความหื่นกระหายและโทสะที่ยังมอดดับไม่สนิท เขาจ้องมองกึ่งกลางกายสาวที่บวมเป่งและฉ่ำเยิ้มด้วยหยาดน้ำรักที่เขาจงใจฝากไว้

เรืองไม่รอช้าเขาซุกไซ้ซอกคอขาวระหงอย่างตะกรุมตะกราม ลิ้นร้อนๆ ตวัดเลียน้ำหยดสุดท้ายที่เกาะอยู่ตามผิวเนียน ขบเม้มจนเกิดรอยแดงช้ำใหม่ทับรอยเก่าไปทั่วเนินอกอวบอิ่มที่กระเพื่อมไหวรุนแรงตามจังหวะหอบหายใจ มือหนาที่หยาบกร้านบีบเค้นเต้าอวบอย่างแรงจนฝ้ายต้องกรีดร้องออกมาด้วยความเสียวซ่านผสมปนเปไปกับความทรมาน

"อื้อออ... พี่เรือง... เบา... เบาหน่อยคระ... ฝ้ายเสียวจะขาดใจแล้ว"

"เสียวก็ครางออกมา! ครางให้ดังกว่าตอนที่มึงหัวเราะต่อหน้ามัน! ครางให้โลกรู้ว่ามึงเป็นเมียกูคนเดียว!"

เรืองสบถคำหยาบโลนก่อนจะจับแก่นกายที่แข็งขึงปูดโปนจนเส้นเลือดดูน่ากลัวขึ้นมาถูไถกับรอยแยกที่ชุ่มโชก สัมผัสที่เสียดสีบนโซฟาหนังทำเอาฝ้ายต้องแอ่นสะโพกขึ้นรับสัมผัสอย่างลืมอาย แม้ปากจะบอกว่าไม่ไหวแต่ร่างกายกลับตอบสนองความดิบเถื่อนของนักล่าหนุ่มอย่างน่ารังแก

"พั่บ! พั่บ! ปึก!"

เสียงเนื้อกระทบกันประสานไปกับเสียงหนังโซฟาสีกับผิวเนื้อดังสนั่นหวั่นไหว

เรืองกระแทกกระทั้นความต้องการเข้าหาเธอในคราวเดียวจนสุดโคนทางรัก ฝ้ายเบิกตากว้างร่างกายบิดเกร็งเมื่อถูกเติมเต็มอย่างหนักหน่วงจนจุกไปถึงทรวงอก ความร้อนจากกายชายหนุ่มฉีดพล่านเข้าไปในตัวเธอจนฝ้ายรู้สึกเหมือนมดลูกจะพังทลายลงในพริบตา นักล่าจอมโหดไม่ยอมให้เธอได้พักหายใจ เขาเริ่มซอยสะโพกสอบด้วยจังหวะที่โหดดิบและเร็วรี่ราวกับพายุทอร์นาโด

'ตับ ตับ ตับ!'

จังหวะการรัวที่รวดเร็วทำเอาฝ้ายหัวสั่นหัวคลอนไปตามแรงส่งของอสูรหนุ่มขี้หวง

"อ๊าาาา! พี่เรือง! มันลึก... ลึกเกินไปแล้วคระ! ฮึก... ฝ้ายจุก... ผัวขา... ฝ้ายจุก!"

ฝ้ายร้องระงม มือเรียวจิกเล็บลงบนหลังมือแกร่งของเรืองเพื่อระบายความสยิวที่พุ่งทะยาน ความเย็นของโซฟาตัดกับความร้อนระอุของแก่นกายแกร่งทำให้ประสาทสัมผัสของเธอทำงานหนักกว่าปกติ ทุกครั้งที่เขาเน้นย้ำลงมามันโดนจุดกระสันของเธอเข้าอย่างจังจนฝ้ายแทบจะสิ้นสติ

เรืองยิ่งได้ใจเมื่อเห็นเมียเด็กครางระงมเรียกชื่อเขาซ้ำแล้วซ้ำเล่า เขาเปลี่ยนท่วงท่าให้เธอมาอยู่ในท่าคลานเข่าบนโซฟาหนังแล้วรุกรานจากทางด้านหลังอย่างไม่ลดละ มือหนาจิกเส้นผมยาวสลวยของฝ้ายให้เงยหน้าขึ้นมองเงาสะท้อนในกระจกบานใหญ่กลางห้องรับแขกที่ดูพร่ามัว

"มองดูตัวเองในกระจกสิฝ้าย! ดูว่าตอนนี้เมียที่แสนดีของกูกำลังร่านขนาดไหน! ดูว่ากูกำลังกระแทกรูมึงจนมันพรุนไปหมดแล้ว!"

คำพูดหยาบโลนของนักล่าหนุ่มยิ่งกระตุ้นอารมณ์ดิบในกายฝ้ายให้พุ่งพล่าน เธอสะบัดสะโพกวนรับความยิ่งใหญ่ของเขาอย่างลืมความอับอาย

เสียงเนื้อกระทบกันปนเสียงหอบหายใจดังสะท้อนก้องไปทั่วเพนท์เฮาส์หรู เรืองใช้พละกำลังทั้งหมดที่มีกระแทกกระทั้นใส่เมียเด็กอย่างไม่ปรานี จนในที่สุดร่างกายกำยำก็กระตุกเกร็ง เขาคำรามลั่นประดุจสัตว์ป่าที่ได้ชัยชนะแล้วปลดปล่อยลาวาร้อนสีขาวขุ่นฉีดเข้าไปในกายสาวจนล้นเอ่อออกมาอาบโซฟาหรูที่เปียกชุ่มไปด้วยหยาดเหงื่อ

ราตรีกาลยังคงดำเนินต่อไปอย่างเผ็ดร้อน เรืองไม่ยอมปล่อยให้ฝ้ายได้พักเขาจัดหนักให้เธอทุกลีลาท่าทาง

ไม่ว่าจะจับเธอยกขึ้นสูงหรือให้นอนราบไปกับโต๊ะหินอ่อนในบทก่อนหน้า ทุกสัมผัสมันร้อนแรงจนฝ้ายแทบจะสำลักความสุข จนในที่สุดนักล่าจอมโหดก็กระชากเอวบางเข้าหาตัวแล้วกระแทกเน้นๆ เป็นจังหวะสุดท้าย ปลดปล่อยลาวาร้อนสีขาวขุ่นฉีดเข้าไปในกายสาวจนล้นเอ่อออกมาอาบหน้าขาที่สั่นระริก

"จำไว้นะฝ้าย... นี่แค่เริ่มต้น คืนนี้มึงยังต้องโดนกูจัดหนักที่ห้องครัวอีกรอบ... กูจะเอาให้มึงเดินไม่ได้ไปสามวันเลย!"

เรืองกระซิบเสียงพร่ามัวพลางขบเม้มใบหูของเธออย่างรุนแรง ฝ้ายได้แต่พยักหน้าอย่างหมดแรงร่างกายสั่นระริกไม่หยุด เธอรู้ดีว่าพยัคฆ์ร้ายที่แปลงร่างเป็นนักล่าตัวนี้ไม่มีทางปล่อยให้เธอหลุดมือไปง่ายๆ และความหึงหวงที่รุนแรงนี้จะผูกมัดเธอไว้ในเพนท์เฮาส์หรูแห่งนี้ตลอดกาล...

สายลมภายนอกยังคงพัดแรง เช่นเดียวกับไฟสวาทของเรืองที่ดูเหมือนจะไม่มีวันมอดดับลงได้ง่ายๆ เขาอุ้มฝ้ายที่สลบไสลพาดบ่าก้าวออกจากโซฟาหรูมุ่งหน้าไปที่ห้องครัวตามที่เขาสัญญาไว้

ความรุ่มร้อนในกายเขายังคงคุกรุ่น แม้ร่างบางจะชอกช้ำเพียงใด แต่นักล่าอย่างเขาก็ยังคงโหยหาและอยากจะกักขังเธอไว้ในกรงทองแห่งสวาทนี้ตลอดกาล คืนนี้ยังอีกยาวไกล และฝ้ายต้องชดใช้ความผิดที่ทำความหึงของเขาพุ่งพล่านด้วยร่างกายของเธอเองซ้ำแล้วซ้ำเล่าจนกว่ารุ่งเช้าจะมาถึง