Ev, o gece her zamankinden daha sessizdi.
Rüzgâr durmuştu ama içeride başka bir rüzgâr dolaşıyordu; duvarların arasından geçen, eşyaların kenarına dokunan, nefes gibi ince bir uğultu. Işık sönmüştü, sadece lambanın içindeki son sıcaklık camda bir iz bırakmıştı.
Masada hâlâ o kutu duruyordu. Teneke kapağı yarı kapalı, kenarındaki pas parmak izimle karışmış. Üzerinde yalnızca iki harf: M.K.
Yanında defter. Kapak hâlâ kapalı. Üzerindeki “Mina” yazısı, lambanın titrek gölgesinde iki kez silinip bir kez geri geliyordu.
O gece defteri açmadım.
Sadece baktım.
Küller sessiz kaldığında, geriye sadece nefes kalır.
Ama benim nefesim bile bana ait değildi artık.
Sabahın gri ışığı perdeden süzülürken bir ses duydum.
Arda’nın uykuda mırıldanması. Rüyasında bir şeyle konuşuyordu. Yaklaştım, keli
