Rüzgâr yeniden yön değiştirdiğinde mevsim de değişti. Dağların üzerindeki kar çizgisi geriye çekiliyor, toprak yeniden nefes alıyordu. Kasaba, kışın yorgunluğunu atmıştı ama benim içimdeki soğuk henüz çözülmemişti. Baharın renkleri sokaklara yayıldıkça, ben kendimi hâlâ küllerin arasında arıyordum. Artık savaşlar silahla değil, sessizlikle veriliyordu. Benim sessizliğim bir silah gibiydi; zamanı geldiğinde tetiğini çekecektim.
Kasaba sağlık merkezinde sabah nöbetindeydim. Koridorda antiseptik kokusu, dışarıda yeni doğan günün rutini vardı. Elimde dosyalar, yüzümde nötr bir ifade. Herkes beni “Hemşire Maryam” olarak tanıyordu. Hiç kimse Marya Karakaya adını bilmezdi artık. Ama o isim hâlâ içimde yaşıyordu, tıpkı bir yara kabuğunun altındaki sıcak kan gibi.
Kapının zili çaldı. Yeni hastala
