08.00 น.
“ต้องกลับแล้วเหรอคะ” น้ำตาลมองมาร์คด้วยสายตาอาลัยอาวรณ์เมื่อถึงยามที่เขาต้องกลับบ้าน วันนี้เป็นวันอาทิตย์ เวลาที่ทั้งคู่จะอยู่ด้วยกันต่อมีอีกมากโข แต่ก็นั่นแหละ พวกเขาเป็นแค่คู่นอนไม่ใช่คนรักกันเสียหน่อย แม้ว่าน้ำตาลจะถูกใจเขาอย่างไรแต่สุดท้ายแล้วเธอก็ทำได้เพียงปล่อยเขาไป
วิถีคนอย่างพวกเขามันก็เท่านี้ ล่องลอยไปเรื่อยดังสายลม ไหลเอื่อยเปลี่ยนกระแสเหมือนสายน้ำ ในเมื่อใช้ชีวิตสำส่อนถึงเพียงนี้ แล้วจะไปคาดหวังรักแท้จากใครได้เล่า
“แล้วเจอกันใหม่นะครับ” มาร์คหวีผมอย่างลวกๆก่อนจะหันมาร่ำลาน้ำตาล “เมื่อคืนสนุกมาก ขอบคุณนะคะ” น้ำตาลทำหน้าหงอย “พี่กลับแล้วหนูคงเหงา” เธอจัดแจงทำอาหารเช้าไว้ให้มาร์คแต่เขากลับจะออกไปเลยโดยไม่คิดแตะอาหารที่เธอตั้งใจทำสักคำ “เหงาอะไรครับ เหงาใจหรือเหงาอย่างอื่น” มาร์คยิ้มกรุ่มกริ่มเอ่ยล้อน้ำตาลด้วยน้ำเสียงทะเล้น
“ถ้าโดนเอาอีกรอบ หนูอาจหายเหงาก็ได้นะคะ” น้ำตา
