Playing with Fire

Chapter 2

DERRICK’S POV

Tahimik ko lang na pinagmamasdan ang bawat galaw ng kalaban ko habang bumubuo ng plano sa utak ko kung paano ko siya mapapatumba. Nakasuot kami pareho ng puting karategi, at tanging ang tunog ng aming mga yapak sa mat ang naririnig sa loob ng dojo.

Mabilis siyang kumilos, pero hindi sapat 'yun para malampasan ako.

Humakbang siya palapit at akmang magpapakawala ng isang mawashi geri (roundhouse kick) sa direksyon ng ulo ko, pero expected ko na 'yun. Masyadong basic at madaling basahin ang mga techniques niya.

Mabilis akong dumanas at agad na nag-counter gamit ang isang solidong gyaku-zuki (reverse punch) sa kanyang solar plexus. Hindi niya 'yun inaasahan kaya bago pa man siya makabawi, nawalan na siya ng hangin at napaluhod sa sahig.

Napangisi ako nang matagumpay habang nagbubunyi ang ilang mga nakapanood sa paligid. Nag-bow muna ako bilang tanda ng respeto bago lumabas ng area.

"Wow! Sabi ko na nga ba, tatalunin mo lang si Joel nang ganoon kadali!" masayang sabi ng Sensei namin, habang tinatabig ang balikat ko.

"Ayoko lang talaga ng mga taong mayabang sa harap ko na akala mo kung sinong pag-aari na ang mundo. Bago pa lang sa karate pero ang laki na agad ng ulo," sagot ko habang tinatanggal ang obi o black belt ko. Natawa naman siya.

"Mabuti na ring naturuan mo siya ng leksyon. Baka sa susunod, seryosohin na niya ang training. Anyway, bakit hindi ka na lang mag-focus dito at sumali sa mga national tournament?"

"Sensei, alam mo na ang sagot ko. I respect the art of karate, pero ginagawa ko lang 'to para manatiling fit at disiplinado."

"Sayang talaga ang galing mo sa *kumite*. Well, hindi naman kita mapipilit kung ayaw mo." Natawa na lang ako pero hindi na ako nag-comment.

Matagal na niya akong kinukulit na sumali sa elite team niya pero tinatanggihan ko. Hindi ko kasi makita ang sarili ko bilang isang professional karateka. Ginagawa ko lang 'to para ilabas ang galit at frustration ko—at doon ako nagsimula tatlong taon na ang nakalipas.

"Kailangan ko nang mag-shower. May meeting pa ako in 30 minutes," sabi ko sabay bitbit ng duffle bag ko.

"Sige. Titingnan ko lang si Joel kung okay lang siya. Balik ka rito kahit kailan mo gusto," sagot niya bago bumalik sa gitna ng dojo. Kinuha ko ang mga gamit ko at dumiretso sa shower room.

After 15 minutes, natapos na rin ako. Nagbihis na ako ng pormal na business suit at mabilis na umalis doon.

Nag-drive ako ng mga 10 minutes bago nakarating sa Marasigan Construction Company. Ako ang kasalukuyang CEO nito.

Ang kumpanya namin ay mahigit limang dekada na at hanggang ngayon, namamayagpag pa rin sa industriya. Sa katunayan, global construction company na kami ngayon. Marami na kaming mga notable projects na nagpasikat sa amin sa buong mundo.

Maraming subsidiaries ang company at talagang kinakarir ko ang pagtatrabaho para manatili kami sa taas. Maraming tao ang nakadepende sa akin kaya hindi ako pwedeng pumalya.

"Good morning, Sir." Bati ng mga employees habang naglalakad ako papunta sa VIP elevator.

Pormal ko lang silang tinanguan. Pagdating ko sa opisina, agad akong binigyan ng schedule ni secretary para sa araw na ito. Maya-maya pa, dumating na 'yung taong may scheduled meeting sa akin.

"Good morning, Mr. Marasigan." Bati ni Mr. Grey pagkapasok niya at nakipagkamay sa akin. Binati ko rin siya at nagsimula na kami.

"Alam kong busy kang tao, Mr. Marasigan, kaya hindi ko na 'to patatagalin," sabi ng abogado sabay labas ng mga documents mula sa briefcase niya.

Kumunot ang noo ko pero nanatili akong tahimik, hinihintay ang sasabihin niya. Sa totoo lang, wala akong oras para sa kanya, pero nung nalaman kong siya ang abogado ni Kheyien, nagdesisyon akong pakinggan siya.

"Gusto ng client ko na si Ms. Lim na basahin mo ito at sana ay mapirmahan mo na agad." Inabot niya sa akin ang mga papel. Agad na nagdilim ang paningin ko sa narinig.

"Ms. Lim? Huwag na huwag mo siyang tatawagin nang ganyan sa harap ko, dahil siya ay si Mrs. Marasigan, Mr. Grey,” sagot ko habang nagtatagis ang bagang.

Mukhang nagulat ang abogado pero hindi ko siya pinansin at binasa ang nakasulat sa papel. Habang binabasa ko ang bawat salita roon, unt-unting nagigising ang galit sa loob ko. Divorce papers.

Pagkatapos kong basahin, imbes na mag-comment, pinagpunit-punit ko ang papel sa harap niya kaya lalong na-shock si Mr. Grey.

"Mr. Marasigan! Anong ginagawa mo?!"

"Akala ko, may importante kang sasabihin kaya tinanggap ko ang meeting na 'to, pero mali pala ako. Wala akong balak na makipag-divorce sa mahal kong asawa, Mr. Grey. You may go now."

"Pero Mr. Marasigan, hindi pwede—"

"Out," bulong ko habang nararamdaman kong kumukulo na ang dugo ko.

"Pero—"

"Get out!" Sigaw ko sa kanya bago ko pa tuluyang mawala ang kontrol ko. Mukhang natakot siya sa aura ko kaya nagmamadali siyang lumabas ng opisina na parang may kriminal na humahabol sa kanya.

Napatingin ako sa pinto habang mahigpit ang kapit sa mesa. Pagkatapos, nalipat ang tingin ko sa picture frame na nasa ibabaw ng table ko. Kinuha ko 'yun. Isang mapanganib na ngisi ang gumuhit sa mga labi ko.

"Sabi ko naman sa'yo, mahal. Sa akin ka lang. Mananatili kang Mrs. Marasigan, gusto mo man o hindi. I promise you that."