CHAPTER 3 (Can I trust you?)
1489 Words
Haven's POV:
Umalis ako para umiwas sa kanya. Kilala ko pa rin yang si Tristan. Makulit yan hangga't hindi nya nakukuha ang sagot na gusto nyang malaman. Buti na lang at mag-isa na lang ako. BADTRIP! naman bakit pa kami nagkita ayoko na nga balikan yung nakaraan na yun kinalimutan ko na yun simula ng...." Sabi ko sa sarili ko.
"hi!!"
"ay!! Kalabaw na may bangs ay este bakit ka andito?"
"hahaha!! Grabe may bangs na pala ang kalabaw ngayon?"
"hay naku naman" nakakapang lumo yung mga ganitong pagkakataon na gusto mong mag isa tapos yung taong iniiwasan mo ay bigla bigla na lang sumusulpot.
"anu yun? hindi ka ba masayang makita ako?"
"kung sabihin ko bang oo hindi ako masayang makita ka. Aalis ka na ba sa harapan ko?"
"Hwag naman. grabe! hinanap lang naman kita para sabihing nag invite si mama na mag dinner ka sa bahay nasabi ko kasi sa kanya nag-meet ulit tayo"
(*cross finger*)
"Bakit?
"sige na please!!!"
"whatevs"
"huh?? Anu na?"
"K"
"Yown!! Yes. oh sya sunduin kita mamaya huh. San ba ang inyo para maka musta ko na rin sila Tito at Mama mo".
"Hwag mo na kong sunduin, magkita na lang tayo sa lugar na ito". Ayokong malaman nya yung bahay namin at baka may sumunod pa sa kanya saka ewan ko ba bakit sumagot ako at pumayag sa gusto nya.
"YEY!!! sige tara na!! kinuha nya yung kamay ko sabay inaya papunta sa parking lot.
"huh? What the heck!! ako naman tong hindi sanay sa ganitong mga sitwasyon at ako ngayon ay nanlalamig na hindi ko maintindihan.
"ang lambot pa rin ng kamay mo huh"
"GGGGGRRRRR!!!!" Binitawan ko yung pagkakahawak nya dahil naiilang na talaga ko at hindi ko na talaga maiwasan.
"sakay na!!"
Kumunot na lang noo ko dahil hindi ako sanay sumakay sa motor at sa una alanganin pa kong sumakay pero napasakay nya rin ako.
(vvvrrroooomm---vrrrooomm)
"Sakay ka na. Don't worry safe ako mag drive hindi ko bibilisan para sa'yo".
Umasa naman ako dun kaya sumakay na ko at nag message kay Kuya Tupe na hindi ako sasabay ngayon. Nang tumakbo na ngayon ko lang na realize ito ba yung safe driving? Ang bilis nya magpatakbo, sa takot ko at wala akong mahawakan napahawak na lang ako sa bewang nya at pumikit. Kinuha naman nya yung kamay ko at mas hinigpitan ang pagkakayakap sa kanya. Hindi na rin ako tumanggi at natatakot akong baka mahulog ako anytime. Sa bilis nya mag drive nakarating agad kami sa kanila. Bumungad yung isang cute na bata na sinundan ng isang mala diyosang babae. Hindi ko sila kilala sa mukha kaya hindi ko masyado pimansin.
(@Mendoza's residence)
Tristan's POV:
"Mama, andito na po kami"
"okay, wait for a second"
"ay, haven ito pala si Ate Cath asawa ni Kuya Prince..remember Kuya Prince??"
"aah.. oo kilala ko si Kuya Prince yung sikat na basketball player sa dati nating school"
"aah! Oo"
"hi!! Are you Haven?? Tristan's long lost friend? Palagi ka kasing kinekwento ni Tristan sa amin"
"aaahh!! Yes... it's me"
"ate!! Nakakahiya kay Haven"
"anu ka ba okay lang yan dyan din nagsimula yung love story namin ng kuya mo hehe!!"
"eeww!! Ang korny kaya nyan ni Kuya"
"hahahahahaha!!! Korny man si Kuya mo mahal ko yun"
"nasaan na ba yun si Kuya?"
"Nasa taas, nag aayos lang. Si baby terrence kasi hindi pa natutulog oh. Aktibo pa hehe. dyan muna kaayo".
"hi!! Iha,you must be Haven? (*beso*beso*)"
"aah,opo ako po si Haven"
"Ma, what's our dinner"
"Of course yung favorite nyo adobong manok"
"yey!! tara kain na tayo.."
"muka talagang pagkain tong si kuya"
"hi! Haven kamusta ka naman? Kamusta tong baby namin?"
"kuya!! Nakakahiya kay Haven"
"Anyways, Haven hindi talaga ko makapaniwala na magkikita ulit kayo ng childhood sweetheart mo ayiiieee!!!"
"mama!!! Nakakahiya!"
"ano ka ba Tristan okay lang yan"
Sobrang nalulugmok na ko sa hiya sa sinimulang usapan nila Mama at Kuya Prince dagdag pa tong si Ate Cath pero itong si Haven tila tahimik lang the whole time habang nakain. Konting ngiti, konti tango ganun lang. Ibang iba na talaga sya. Hindi ko na makita ang dating masayahing Haven na kilala ko.
"ang tahimik mo naman Haven okay ka lang ba? baka gutom na kayo kain muna tayo"
"sige, let's eat"
"So, Haven kamusta naman ang parents mo? Grabe! I still remember your mom, She bakes really good chocolate chip cookies for us every breaktime, the best talaga yung cookies ng mama mo, how is she?"
"She's fine I think"
"Okay. Is there something wrong?"
"Mama, ang dami mo kasing tanong sa kanya.."
"Sorry. Na miss ko kasi yung parents nya napakabait kasi nila and I learn a lot from them huh."
"I miss them too. *sabay walkout*
"Anong nangyari?
"Sundan mo anak"
"Sige po. Kain na po kayo Ma. Hwag nyo na po kaming hintayin."
Haven's POV:
Ayokong ayoko talaga kapag ang topic ang parents ko. This is what I hate kaya ako makipag mingle again. I can't handle my feelings at ang pagkamiss ko sa parents ko. I tried to convince myself to stop crying. Not now and not in front of every one else. Pilit kong kinukumbinse yung sarili ko na; Stop crying.. crying is a sign of weakness. stop stop!! Pero wala, para syang waterfalls na daloy ng daloy.I can't stop everytime I remember my family"
"Hey, Haven?are you okay?"
"Leave me alone, I want to go home"
"Why? Is there something wrong?"
"Wala. gusto ko na lang umuwi".
"If you want to share something I'm here to listen"
"Can I trust you?"
"Of course,I'm your friend. Remember?
"I don't know where to start pero sa'yo ko lang ito ipagkakatiwala"
Pinaalala ko sa kanya yung araw na nagtapat ako sa kanya and then the net day wala na kami umalis kami ng walang paalam sa mga friends namin.
flashback of Haven>
"Papa!! Mama!! Saan po tayo pupunta? Bakit po tayo nagmamadali?"
"Anak, , I don't have enough time to explain everything to you but someday maintindihan mo rin ang lahat."
"I don't get it. But can I say goodbye to Tristan?"
"Baby, we are in a hurry. We don't have time anak but magsasabi tayo once we settled okay?"
"Okay po Mama"
"Let's get out of here"
Ang bilis ng patakbo ni Papa. I have no clue what is really going on but I did follow what my parents told me to do.
*vvrrrrrrooooooommmm*vvrrrrooooooooooommmmm*
"Ang bilis papa"
"Hold on baby" May sasakyan sa gilid namin na binubunggo kami, umiiyak na ko sa takot at napapikit na lang at yakap sa paborito kong unan na tangging bagay na nadala ko sa pagmamadali namin. Si Papa ang driver at si Mama naman ang nasa pasenger's seat ako naman sa likod at iyak ng iyak. Kaya ang ginawa ni Mama ay kinuha ang kamay ko at hinilot hilot nya..Sabi pa nya, "Anak, look at me. Everything will be okay" And on that moment, medyo lumakas ang loob ko.
"Mama! Papa! I'm scared bakit nila tayo binubunggo?"
"Luis, maybe it is the time para malaman na nya"
"Ang alin po?"
"Listen carefully Haven, listen to Papa okay...don't cry it is a sign of weakness be brave okay no matter what happened"
"Papa?"
"Haven, anak isuot mo itong vest na ito as protection..we love you, whatever happened be brave"
"Don't say that. Are we going to die? *
"No"
"Ito ang picture ng gustong pumatay sa atin itago mo ito at hanapin mo sya for us and protect yourself hanapin mo si attorney Legaspi nasa kanya ang last will testament namin ng mama mo"
"Mama! Papa! Natatakot ako"
"Don't be scared anak alam kong matapang kang bata kaya mo yan protect our company at hanapin mo ang taong yan. Tutulungan ka ni Yaya Luisa"
"Yes po Papa"
Then all of a sudden na corner nila kami. Huminto ang kotse na sinaksakyan namin at nakita kong parehong nauntog si Mama at si Papa sa pagkakabungging yun kaya hindi na nila kayang lumabas ng kotse.
"Takbo anak!! Taaaaaaaaaaaaakkkkkbooo!! Taaaaakkkkkbooooo!!!!"Last time I heard their voice was telling me to run as fast as I can and as far as I can. Para hindi nila ko mahabol. Last thing I heard is loud crash from the car and I know in that moment hindi sila nakaligtas. I have this photo of the person na dahilan ng pagkamatay nila at kahit hindi ko alam ang dahilan nila pinangako kong babalikan ko sila.
(*booooooogsh*boooooogsh*gunshot*boooooooommmmmm*crrrraaaaassssshhhhhhhh
"MAAAAAMAAAA!!! PAAAAPPPPAAA!!"
I cried enough pero ang iyak Kong ito ay hindi na mababawi ang buhay nila.
end of flashback>
TRISTAN'S POV:
Naluha din ako sa kwento nya at niyakap ko sya to comfort her. Wala akong idea na ganun ka tragic ang nangyari sa pamilya nila. Ngayon naintindihan ko na bakit nagkaganyan si Haven. Naaawa ako para sa kanya.
"S-sorry! Sa nangyari sa parents mo hindi namin alam na ganun ang nangyari sa inyo"
"I still have my life at yung taong gumawa nito sa pamilya ko pagbabayaran nila yun"
"Anong plano mo?"
"To be honest, hindi ko pa alam pero gumagawa na ko ng paraan at tamang pagkakataon"
"Maybe I can help you"
"Paano?"
"Basta, sige ihatid na kita sa bahay nyo I know na pagod ka na. Let's go"
"Salamat! Pero paano sila mama mo?"
"I'll text them na lang"
"Sige salamat Tristan. Let's go!!"
Sumakay na ulit ako ng motor nya but this time mas okay na yung feeling ko at mas confident ako na mapapagkatiwalaam ko si Tristan. Hinatid ko sya sa sinabi nyang address.
"Ayan nandito na tayo"
"Bye Tristan...see you tomorrow"
"Wait Tristan"
Then hug follows that at nag-thank you sya.
"Tama ba to? Niyakap ko sya?"Walang malisya yun. friendly hug kasi yun.
- Writer
