Behram odaya geldiğinde loş komodin ışığının aydınlattığı yüze baktı. Çakmak gibi yeşiller onu bekliyordu. Bu içinde bir yerleri istemsiz sızlattı çünkü sevdiği kadınla aynı çatı altında ikinci eşin ne kadar onur kırıcı olduğunu yeni fark ediyordu.
Ceylan oturur hale gelirken “Geciktin” diye mırıldandı. Behram ise yutkundu. Ona böylesine masum böylesine saf bir sevgi ile bakan kadına nerede olduğunu diyemedi.
“Çocuklara baktım.”
Yalan. Nasıl da bir anda çıkıvermişti ağzından nasıl da çabucak diyebilmişti. Hafif gülümseyen kadın “İyi yapmışsın. Onları ihmal etme. Çok seviyorlar seni sevgini hissettir.” deyip kalktı. Duş aldığı için mis gibi kokuyordu. Koku adama ulaştığında dudaklarında beliren o gülümseme görenin içini ısıtırdı. Önünde duran kadın uzanıp üzerindeki ceketini aldı.
