Hasan, Alev’in evinden çıktığında istikameti Bahrimil’di. Yediği dayak yüzünden hala sıkıntı çekse de onun da aklında bir şeyler vardı. Aras Karanşah’ı o kadar da kolay bırakmayacaktı. Yediği dayağın hesabını soracaktı.
Arabası büyük ve etrafta kimsenin olmadığı ıssız denebilecek bir yolda ilerlerken arkasında beliren iki büyük araçla ne olduğunu anlamadı. Kendi koruma aracı bile onun önüne geçmiş yavaşlamıştı.
Sonunda arabası öndeki arabaya vurunca durmak zorunda kaldı. Direksiyon başındaki şoför hiç tepki vermiyordu. Öylece ileri bakıyordu. Hasan “Bu da ne böyle” dedi ama cevap alamadı. Saniyeler içinde kapısı açıldı. Yüzleri maskeli adamlar ona bakarken tek kelime edemedi. Kollarından tutulup dışarı çıkarıldığında aynı şekilde tarlanın ortasına doğru sürüklendi.
“Bırakın beni?
