Nakatulala lang ako sa kawalan habang inaayos ang lunch ni Neilson. Ngayong araw ako dadalaw ulit sa kanyang opisina. Nag-day-off na muna ako para bigyan ko ng mas malaking oras ang asawa ko.
After what I encountered yesterday. Dala ko pa rin ang labis na kahihiyan sa pagiging assuming ko kahapon. Hanggang ngayon, hindi ko lubos akalain na si Kelvis ang nagmamay-ari ng restaurant na malapit lang sa Hospital ko.
Sa tinagal-tagal kong kumain doon. Ngayon ko lang nalaman.
Tama lang talaga na hindi na ako babalik roon. Wala na akong mukhang maiharap sa lalaking iyon. And speaking of Kelvis... Sana hindi ko siya maabutan roon sa opisina ni Neilson. Papunta pa naman ako sa opisina ng asawa ko.
Narinig pa naman ng lalaking iyon ang usapan namin ni Neilson kahapon na pupunta ako sa opisina n
