บทที่๒๑(เจ้ากรรมนายเวร)
"ตาดล ลูกฝน แม่มาเยี่ยมจ้า เป็นไงบ้างลูกเดินได้แล้วนะดีจังเลย"
"สวัสดีค่ะคุณแม่"
"สวัสดีครับคุณอารัตน์"
"จะมาคุณองคุณอาอะไรกันจ๊ะ แต่งงานกับยัยฝนแล้วก็ต้องว่าแม่สิจ๊ะ เป็นไงบ้างลูก"
"ก็ดีขึ้นแล้วครับ แต่ยังมองไม่เห็นเหมือนเดิม"
นารีรัตน์ได้ข่าวว่านพดลสามารถเดินเหินได้เกือบเป็นปกติแล้ว ข่าวที่ว่าก็คือเธอบังเอิญไปเจอนพดลและฟ้าระดาที่ห้างสรรพสินค้าที่ชายหนุ่มเป็นเจ้าของอยู่ นพดลพาภรรยาสาวไปเดินซื้อของ ของที่หญิงสาวจะซื้อก็มีแต่วัตถุดิบทำอาหารและวัตถุดิบทำขนมนั่นแหละช่างทำตัวเหมือนคนใช้จริงจริ๊งนี่ถ้าเป็นน้ำฝนตัวจริงหญิงสาวจะไม่มีวันลดตัวลงไปทำอะไรแบบนั้นหรอก หึ!ใฝ่ต่ำ นารีรัตน์ค่อนขอดอยู่ในใจ วันที่ไปเดินห้างกันนพดลยังคงใช้รถเข็น แต่บางเวลาชายหนุ่มก็ลุกขึ้นเดินเอง ทำให้นารีรัตน์ได้รู้ว่าลูกเขยตนเองใกล้จะหายดีเต็มทีแล้ว วันนี้เธอจึงไม่พลาดโอกาสมาดูให้เห็นกับตาตัวเ
