All Lies

Chaper 1 (Note)

'Aeaea. My lady.’ Said by a tall boy offering his hand and gently bow his head.

‘Did you prepare the table for my afternoon tea?’ I ask and accepts his hand. He stand proudly and fix his self before answering me.

‘Yes milady. It is all prepared and the tea is already served.’ He answered with a playful smile.

‘Great!’ I complemented.

While walking going to the table under the big tree I saw two tall boys standing near the table with a genuine smile. I can say that they are undeniably handsome with that smile and bearing they have, tothink, gilrs will kneel down just to be with them.

When I am in the front of the table the boy who guided me here grab the stilled chair for me. I smiled to him genuinely and he replied my smile with his playful one. I sat on the chair and the other boy with the same face to the boy who guided me here get the teapot and spilled a bit on my teacup.

‘Thank you’ I said and smile.

I am about to talk to the other boy who has this calm smile and tan skin but a sound of alarm clock cut it all.

Kring* king* kring*

I hurriedly search my alarm clock on my bedside table. It’s too noisy and I hate it. When I turn it off I take a look at the time and it’s already 6:30 am, I’m going to be late at my work. Bumangon ako sa aking pagkakahiga at sumagi sa aking isipan ang aking kakaibang panaginip. Sino ang mga lalaking iyon? Bakit hindi ko na maalala ang kanilang mga mukha? Pero sa aking panaginip ay napakalinaw ng mga mukha nila na para bang kilalang-kilala ko sila. Ngunit, bakit nakalimotan ko ng ganon kadali? Nakakapagtaka naman. Iwinaksi ko ang aking iniisip at tumayo na upang buksan ang aking bintana.

When I open my window, the fresh air greeted me very well. I feel the warm breeze and my attention was caught by the two minor who's facing each other. They seem to be arguing in some things I can't name. The boy is frowing and they're trying their best to lower their voices that no one will hear them.

Ngunit ilang sandali lamang ay nag labas na ng kutsilyo an lalaki at sinaksak ito sa tiyan ng babae. Luminga-linga naman ito upang masigurong walang tao at mabilis na tumakbo. Kung tutuusin ay mabubuhay pa naman ang babaing ito pag tutulongan ko siya dahil hindi siya napurohan. Ngunit, gusto ko mang tumulong at ipaalam ito sa mga pulisya ay wala rin namang halaga. Ang probinsyang ito ay walang paki-alam sa batas na "HUMAN RIGHTS." Meron silang ibang batas at patakan na syang sinusunod ng mga tao.

Isa sa mga importante nilang batas ay "Iwasang magkasala. Maliit man o malaki ang iyong nagawang kasalan ay dapat karapat-dapat kang patayin." Ang kanilang patakaran naman ay "Wag mong ipapatay sa iba ang nag kasala sa iyo. Kong gusto mong buhay ang kapalit sa nagawa nyang kasalan ikaw mismo ang kumuha ng kaniyang buhay. Wag mong i-asa sa iba." Napaka pangit man ng batas at patakaran nila ay wala na akong magagawa sapagkat bago pa lamang ako sa lugar na ito at hindi rin ako maaaring umalis.

Bumaba na ako papunta sa aming banyo dala-dala ang aking dalawang tuwalya. Nag-iisa lang kasi ang banyo namin dito sa bahay kaya kailangan ko pang bumaba para maligo. Nakita ko sila mama at papa sa sala na nanunuod ng tv. Nilingon lamang nila ako at bumati ng magandang umaga.

"Morning," I tiredly said

"Nightmares again?" Mom ask.

"I guess," sagot ko at nagpatuloy na ako sa paglalakad papuntang kusina kong nasaan ang aming banyo. Sa totoo lang hindi ko alam kong bakit ayaw umalis nila papa sa sitio na ito lalo na sa probinsyang ito. Hindi lang kasi sa sitio namin may nangyayaring p*****n, kun'di sa buong probinsya talaga.

Kong ako ang tatanongin? Lilisanin ko talaga ang probinsyang ito at lilipat ako sa napakapayapang lugar. Dahil maliban sa magulo ang lugar na ito ay dilekado rin ang buhay namin ng mga magulang ko dito. Ang tatlo kong kapatid ay nandoon sa singapore dahil ayaw nilang umapak sa probinsyang ito. Kaya hito, ako na ang nag buluntaryong samahan sila mama at papa dito.

Labag man sa kalooban ko ang aking pagbubuluntaryo ngunit wala akong pagpipilian. Hindi ko kasi gusto na walang nagbabantay sa mga magulang ko. May katandaan narin kasi sila, kaya nasisiguro kong hindi nila kayang sila na lamang. Lalo na at ganitong lugar pa ang pupuntahan nila.

Pagkatapos kong maligo ay nagbihis muna ako bago kumain. I guess tapos nang kumain sila mama at papa dahil kaunti nalang ang ulam at kanin. Nag paalam na ako sa kanila at kinuha ang susi ng aking sasakyan. Bigay 'to ni daddy sakin para may magamit daw ako pag meron akong lakad.

While driving my car I saw two groups of men few meters away from my car blocking the way. Kung malakas ang takbo ng aking sasakyan ay madali ko lamang maabotan ang kanilang pwesto. Ngunit pinili ko na lamang na e-maintain ang aking takbo para naman magkaroon sila ng sapat na oras para tumabi kong malapit na ako.

Ngunit nang malapit na talaga ako sa kanila at nasa isang metro lang yata ang pagitan namin ay hindi parin nila ako napapansin. Mga bingi ba sila? Tanong ko sa aking sarili. At tsaka ko lang napansin ang mga ekspresyon ng mga lalaking ito. Riot? I think so, because I am slowly feeling the heavy atmosphere building up between this two groups.

I beep on them. Sabay naman silang napalingon sa ‘kin at tinitigan pa ang aking sasakyan ng ilang sandali bago sila tumabi para makadaan ang aking sasakyan at bahagya pa silang yumuko.

I ignore their weird gesture and continued driving because I am going to be late at my work. Well? I forgot, dito narin ako naghanap at pinalad na natangap na magtrabaho sa isang kilalang jewelry shop dito sa probinsya. The staffs’ of J&J Jewelries are very fun to work with and very friendly too. Sila pa yata ang mga taong nakilala ko na hindi ako mapapahamak.

Ayaw man nila mama at papa na magtrabaho ako pero hindi ako pumayag sa gusto nila. Ayaw ko kasing hingin sa kanila ang mga personal needs ko at hindi rin ako sanay na umaasa ako sa pera na kaya nilang ibigay. I grow up independent or should I say, they trained me to be an independent person.

Nakarating ako sa shop at wala pa si boss, hindi ko kasi nakikita ang sasakyan nya. Thank goodness he wont know that I’m 10 minutes late. Dali-dali akong bumaba sa sasakyan at pumasok na sa shop. Pagkapasok ko sa shop ay binati naman ako ng aking mga kasamahan. I greeted them back and sat on my chair. By the way, chasier ako sa shop na ito kaya medyo stress ako kesa sa apat kong kasama.

At sa inaasahan na namin ay marami paring mga costumer at yong iba naman ay dumaan lang sa shop para i-update ang mga order nila. Hindi ko namalayan ang oras at 6:30 pm na. Pinauwi ko na ang aking mga kasama dahil kaya ko namang isara mag isa itong shop. I wonder, bakit kaya hindi dumaan dito si boss. Busy ba sya? O baka may outing na naman sila ng mga anak nyaBinaliwala ko na lamang ang aking iniisip at pumunta sa cr ng shop para umihi. Kanina pa talaga ako na iihi e, kaso ang daming costumer na dapat unahin.

Pumunta ako sa cr at pagkatapos kong umihi ay inayos ko muna ang sarili ko bago lumbas. Pumunta na ako sa aking mesa at iniligpit ko na ang aking mga gamit ngunit naagaw ng aking atensyon ang maliit at nakatuping papelBinuklat ko ang papel at binasa ko ang nakasulat. Nanlamig naman ako sa aking nakita at nabasa. Sino ang nag-iwan nito sa aking mesa? Saan ito galing? Sino ang may pakana nito? Isa kaya sa mga kasamahan ko ang nag-iwan ng sulat na ito?

Imposible, nakaalis na silang lahat bago ako pumasok sa banyo para umihi. At hindi ko rin naman ito napansin kani bago ako pumasok sa banyo. Hindi kaya may ibang taong pumasok dito para ilagay itong sulat sa ibabaw ng keyboard?

Para naman akong naestatwa ng biglang tunog ang aking telepono. Tinignan ko kong sino ang mapangahas na tumawag sa akin at gambalain ang malalim kong pagiisip. Ngunit nang makita kong si papa pala ito ay hindi ko na inisip ang bigla at galit na namumuo sa aking katawan.

“Yes dad?” I said when I answered the call. Still turbulent about the note.

‘Aeaea, your dinner is ready. At wala kami ng mama mo sa bahay, we’re going on a date.’ Dad said and ended the call.

Good thing, dad didn’t notice my uneasiness because if he will?maybe a minute or so they’ll be right here. Iniwaksi ko sa aking isipan ang sulat na iyon at itinoon sa pagmamaneho ang aking atensyon. Ilang sandali lang ay nakarating na ako sa aming bahay. Pagkatapos kong kumain at maligo ay pumunta na ako sa aking kwarto para magpahinga. But then, as much as I want to ignore the note, the more it appeared in my mind.

Welcome back Aeaea. That was the exact words written on the note at bloody style ang pagkakasulat. What does the person mean about the phrase 'welcome back'? Does the person who left that note knows me? Well? Who knows?