ภายในรถ มือเรียวกอดกระชับลำตัวแน่นด้วยความเย็นยะเยือกเพราะเสื้อผ้าเปียกชุ่มไปด้วยน้ำ
“จะทำอะไรคะ?”
ร่างเล็กสดุ้งเฮือกด้วยอาการตกใจ ครั้นถูกมือหนาดึงเข้าไปสวมกอดแน่น ในอ้อมแขน
“ทำให้เธอหายหนาวไง” ราเชนทร์เอ่ยตอบพลางกระชับห้วงแขนสวมกอดวารินทร์จนร่างกายของตนเองเปียกปอนไปด้วย
ลมหายใจร้อนผาวโรยรินกระทบต้นคอเรียวสวย ระหว่างที่รถขับแล่นไปบนถนน ร่างเล็กเริ่มสั่นสะท้านอีกทั้งยังมีอาการตัวร้อนรุ่ม คล้ายจะเป็นไข้
“วาคุณโอเครึเปล่าทำไมตัวร้อนแบบนี้ละ” มือหนาแตะลงบนหน้าผากขาวนวล ทว่าตอนนี้วารินทร์ ได้ผล็อยหลับไป อีกทั้งยังเผลอละเมอเรียกชื่อลูกน้อยออกมา
“ลลิน...”
เสียงละเมอแผ่วเบาผ่านริมฝีปากสีสวยราเชนทร์จึงค่อยๆ ขยับใบหน้าพลางเงี่ยหูฟังว่าหญิงสาวเอ่ยสิ่งใด...
“ใครกันนะลลิน”
ชายหนุ่มครุ่นคิดในหัวหลังจากได้ยินวารินทร์เผลอละเมอเรียกอยู่บ่อยๆ
.......
ภายในห้องสี่เหลี่ยมขนาดกว้างดวงตาคู่สวยล
