พรีมจ้องมองใบหน้าหล่อเหลาที่เคลือบแฝงไปด้วยความเห็นแก่ตัวของผู้ชายตรงหน้า เธอเคยคิดว่าเซนเป็นรุ่นพี่ที่ดี เป็นผู้ชายที่เข้าถึงง่ายและเป็นมิตร แต่ตอนนี้เธอตระหนักแล้วว่า ภายใต้หน้ากากนั้น เขาคือหมาป่าหิวโซที่รอคอยจังหวะซ้ำเติมในวันที่เธออ่อนแอที่สุด
เขาใช้จุดตายของเธอมาเป็นเครื่องมือต่อรอง บีบให้เธอต้องก้มหัวยอมจำนน
ความหวาดกลัวที่เคยมีมลายหายไปจนหมดสิ้น ถูกแทนที่ด้วยความรังเกียจและขยะแขยงอย่างรุนแรง
พรีมดึงซองจดหมายคืนมาจากมือของมายด์ เธอไม่ลังเลเลยแม้แต่วินาทีเดียวที่จะให้คำตอบ
“ขอบคุณสำหรับความหวังดีค่ะ พี่เซน” น้ำเสียงของเธอเด็ดขาดและเยือกเย็นจนคนฟังต้องชะงัก “แต่ความช่วยเหลือที่ต้องแลกด้วยอิสรภาพและการบังคับฝืนใจ... เขาไม่เรียกว่าความช่วยเหลือหรอกค่ะ เขาเรียกว่าการแบล็กเมล์”
รอยยิ้มของเซนแข็งค้างอยู่บนใบหน้า “น้องพรีม... พี่หวังดีกับเราจริงๆ นะ ถ้าไม่ให้พี่ช่วย แล้วเราจะเอาเงินที่
