เธอเงยหน้าขึ้น สบตากับชายผู้มีอำนาจล้นฟ้าตรงหน้าด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความร้าวราน เกลียดชัง แต่เด็ดเดี่ยวในความพ่ายแพ้ของตัวเอง
"ฉันไม่ต้องการเงินของคุณ" เธอเค้นเสียงที่แหบแห้งออกมา "และฉันจะไปจัดการเรื่องนี้ด้วยวิธีของฉันเอง"
พรีมหมุนตัวกลับ แผ่นหลังของเธอเหยียดตรงอย่างฝืนทน เธอสาวเท้าเดินออกจากห้องทำงานผู้อำนวยการด้วยก้าวที่หนักอึ้งราวกับมีตะกั่วถ่วงอยู่ที่ข้อเท้า
บดินทร์ไม่ได้เอ่ยรั้งหรือสั่งให้เธอกลับมาเซ็นเอกสาร เขารู้ดีว่าแววตาของเธอเมื่อครู่คือแววตาของคนที่ยอมจำนนอย่างสมบูรณ์แบบแล้ว ไม่ว่าเธอจะใช้วิธีไหน ผลลัพธ์ก็คือเธอจะต้องออกไปจากโรงพยาบาลนี้ และตัดขาดจากนายแพทย์ธีร์อย่างแน่นอน
เมื่อบานประตูไม้เนื้อหนาถูกกระแทกปิดลงตามหลัง ร่างบอบบางของพรีมก็ซวดเซไปพิงกับผนังทางเดินบุวอลเปเปอร์ เธอหอบหายใจอย่างยากลำบาก รู้สึกหน้ามืดและเรี่ยวแรงเหือดหายไปจนหมดสิ้น
แสงไฟนีออนสว่างจ้าบนโถงทางเด
