Kapanmayacak yaraların şifası zamandı. Yara kabuk tutar, koca bir izle asılı kalırdı tende ve ruhta. Ölüm sessizliği çökerdi insanın yüreğine.
*"*"
Kaynayan yarasında boğulan Meva duyduğu sesle derin bir nefes aldı. Kimin aradığı umrunda değildi o şuan yaşadığı çıkmazdan bir mucize eseri kurtulmak istiyordu.
Düşüncelerini ve kalbini kasıp kavuran duygularla baş etmekte zorlandığı vakit sesiz adımları işitti. Karamanlı kendi aşkına adım adım yürürken ayağının altında ezilen kendisiydi halbu ki. Karamanlı nın her bir adımı Meva den en değerli parçalarını söküp alıyordu sanki.
Meva etrafını saracak kolları bekliyordu korku dolu ve bir o kadar da muhtaçtı. Ona doğru yaklaşan cesur adımlar kesildiği vakit o tuhaf seste kesiliverdi. Neredeydi etrafını saracak kollar, teselli edecek sıcak
