รักวายร้ายนายเย็นชา

บ้านหลังที่สองของแม็ก

@โรงพยาบาล

20:00

ตอนนี้คุณแม็กยังหลับอยู่ค่ะเวลาตอนเขาหลับแบบนี้

ก็ดูไม่มีพิษมีภัยอะไรแต่ตอนเขายังไม่หลับนี้สิเหมือน

ยักษ์พันธุ์อสูรเลยค่ะ

“เป็นไงบ้างว่ะแกเฮียมีท่าทียอมแกบ้างไหม”

“คำนี้ไม่หน้าถาม น่าจะรู้ๆกันอยู่”

“ยอมกับผีอะไรล่ะฉันนี่โดนเฮียแกโยนออกจาก

ห้องทุกวันดูสิข้อเท้าฉันยังไม่หายเลย

“น้ำมองที่ข้อเท้าของฉันอันที่จริงมันก็เริ่มใกล้จะหายแล้วแหล่ะแต่มันยังแดงๆอยู่

“แฮร่!! เดี๋ยวอยู่ด้วยกันไปนานๆก็คงจะดีขึ้น

เองล่ะชบา

”โอ้ยยย!!เมื่อไรจะครบปีก็ไม่รู้ฉันไม่อยากโดน

เหล็กดามทั้งตัวหรอกนะ “

“คนอะไรก็ไม่รู้เจอหน้ากันบุ๊บจับโยนปั๊บ

คนยิ่งเปราะบางอยู่

“เอาเถอะน๊าาา!!สู้ๆฉันเป็นกำลังใจให้นะ"

“เฮ้อ"

“ยังไงฉันฝากเฮียแม็กด้วยนะ เดี๋ยวฉันกลับก่อน

พรุ่งนี้เดี๋ยวฉันมาใหม่ "

“อืม ขับรถกลับดีๆนะ "แล้วน้ำก็เดินออกไป เหลือแต่ฉันกับคุณแม็กผู้เกรี้ยวกราด

ตี4:00

..หนูนิด!!หนูนิด เฮียขอโทษ หนูนิด!!

“อือออ~“ฉันรู้สึกตัวตื่นขึ้นมาก็เพราะเสียงคุณแม็ก กำลังเรียกหาใครบางคนแต่ฟังดีๆเป็นชื่อหนูนิด

หนูนิดๆ อยู่ั้นแหละฉันลุกขึ้นเดินไปหาเขาพยายามเขย่าแขนเขาเพื่อให้เขารู้สึกตัว

“หนูนิด~ฮึกก!!เฮียขอโทษ ฮึกก!!อย่าทิ้ง

เฮียไป ฮึกก!!เฮียขอโทษ"

“คุณแม็กคะ คุณแม็ก“

หมับ!!มือฉันถูกเขาดึงเข้าไปหาเขา

“อย่าทิ้งเฮียไปไหนนะ อยู่กับเฮียนะหนูนิด

ฮึกก!!อยู่กับเฮียนะ “ฉันพยามดึงมือตัวเองออกแต่มือของคุณแม็กมันเหนียวยิ่งกว่าตุ๊กแกอีก

“คุณแม็ก!!ปล่อยมือชบานะคะ คุณแม็ก“ยิ่งดึงคุณแม็กก็ยิ่งจับมือฉันแน่นกว่าเดิม ฉันเลยทำอะไรไม่ได้นอกจากปล่อยให้เขาจับมือฉันอยู่แบบนั้น

10:00

@เฮียแม็ก

*หนูนิดรักเฮียนะ เฮียอย่างี้เง่าได้ไหมหนูเหนื่อย

ทำกลับบ้านมาป่านนี้ห๊ะ หนูมีคนอื่นใช่ไหม!!บอกเฮียมาสิหนูนิด เธอมีคนอื่นใช่ไหมหนูนิดเฮียขอโทษหนูนิด.....เฮี๊ยดดด!!โครมมมมมม!!*

"เฮือก"ผมสะดุ้งตื่นจากความฝันร้ายพลางปลายตามองไปรอบๆในห้องสีขาวมีขวดน้ำเกลือที่แขวนอยู่ข้างกายแบบนี้รู้ทันทีว่าตอนนี้ผมอยู่บ้านหลังที่สองของผมอีกตามเคย

"หนูนิดเฮียคิดถึงเธอเลยเกิน"ผมฝันเกี่ยวกับเรื่องนั้นแบบนี้ทุกคืนตั้งแต่วันหนูนิดจากผมไปเหตุการณ์วันนั้นมันยังฝั่งใจผมอยู่ถึงทุกวันนี้

...อืมมมม~

เสียงนั้นทำผมขมวดคิ้วหันไปมองข้างเตียง

"ห้าว~~~~อือม์~คุณแม็กตื่นแล้วเหรอคะ“ยัยนั่นถามผมพร้อมเอามือขยี้ตาตัวเอง

"ตื่นแล้วก็ปล่อยมือกู

"หื้ม!!ใครกันแน่ที่ต้องปล่อย“ผมยกมือข้างที่ยัยนั่นกำลังจับอยู่ยกขึ้นให้ดูแต่ทว่ามันกลายเป็นผมเองที่จับมือยัยนั่น

พึ่บ!! ผมรีบชักมือผมออกจากมือยัยนั่นทันทีก่อนลุกขึ้นนั่ง

"หึ ทีเมื่อคืนร้องไห้จะเป็นจะตาย“เธอพูดเบาๆแต่ผมได้ยินผมก็ไม่อะไรเพราะขี้เกียจพูดที่สำคัญผมแม่งเบื่อขี้หน้ายัยนี่ชิบหาย

"ลุกคะ ไปล้างหน้าแปรงฟันได้แล้วคะ“เธอกำลังเดินมาประคองตัวผม แต่ผมไม่ต้องการจึงผลักมือเธอออกให้พ้นตัว

"ไม่ต้องกูไปเองไม่ต้องมายุ่ง“ผมตวาดเสียงใส่เธอก่อนจะลุกขึ้นเดินไปห้องน้ำพอผมทำธุระส่วนตัวอะไรเสร็จแล้วก็เดินกลับมานอนที่เตียงเหมือนเดิมส่วน ยัยนั่นนก็เข้าไปอาบน้ำ

ไม่นานเสียงประตูห้องถูกเปิดออก เป็นไอ้เวย์กับไอ้สิงห์ที่เดินเข้ามา

"งั้น!!ไอ้แม็กเล่นเข้าโรงพยาบาลทุกเดือนจนเป็นบ้านหลังที่2เลยนะมึง"ไอ้สิงห์พูด

"ถ้าเป็นไปได้กูอยากไปหาหนูนิด"

"เฮ้อ!!ไอ้แม็กอดีตมันผ่านไปแล้วมึงลืมไปเถอะมึงจะจมปักอยู่กับอดีตที่มันย้อนไปแก้ไขอะไรไม่ได้มึงต้องเดินหน้าต่อดีกว่าไอ้แม็กเลิกเศร้าได้ล่ะพวกกูเป็นห่วงมึงนะเว้ย"ไอ้เวย์เอามือมาตบไหล่ผมเบาๆ สักพักยัยนั่นก็เดินออกมาจากห้องน้ำ

"อ่าวคุณหมอสวัสดีค่ะ มาตรวจคุณแม็กเหรอคะ"

"ครับ"

"เอ่อ..”หันไปมองไอ้สิงห์

"นี่เพื่อนผมเองครับพวกเราทั้งสองคนเป็นเพื่อนสนิท

ไอ้แม็กมัน"

"อ๋อ! สวัสดีดีค่ะ "

"ครับ"

"งั้นชบาฝากคุณแม็กแป๊บนึงนะคะชบาขอตัวไปซื้อ

ของกินก่อน"

"ได้ครับ"แล้วยัยนั่นก็เดินออกไป

"คนนี้เหรอว่ะไอ้เวย์ที่มึงบอกว่าเป็นคนดูแล

ไอ้แม็ก"

"อืม! เป็นเพื่อนของยัยน้ำลูกพี่ลูกน้องไอ้แม็กมัน

“แล้วมันก็เดินมาตรวจผม

"อยู่ต่ออีกสัก2-3วันคราวนี้มึงหนักกว่าทุกครั้งสภาพร่างกายมึงตอนนี้โคตรแย่เลยว่ะหน้าตาก็ทรุดโทรมผอมจนจะเหลือแต่กระดูกอยู่ล่ะทำอะไรก็นึกถึงคนที่อยู่รอบข้างมึงบ้างมึงยังมีป๊ากับม๊ามึงแล้วพวกกูและอีกหลายคนที่อยู่ข้างๆมึงเสมอนะไอ้แม็ก

”___”ผมเงียบไม่พูดอะไรเพราะไอ้เวย์มันก็พูดแบบนี้ทุกครั้งเพราะมันกลัวผมตาย

"จริงอย่างที่ไอ้เวย์มันพูดมึงกลับมาเป็นไอ้แม็กคนเดิมเถอะ พวกกูเข้าใจความรู้มึงว่ามันเป็นยังไงแต่มึงอย่าลืมว่ามึงไม่ได้อยู่คนเดียวมึงยังมีพวกกูป๊าม๊ามึงคอยอยู่ข้างมึงเสมอถ้ามึงเป็นอะไรขึ้นมาป๊าม๊ามึงจะรู้สึกยังไงที่พวกกูพูดซ้ำๆหลายครั้งเพราะเป็นห่วงมึงนะไอ้แม็ก"

”____”ผมนั่งฟังมองหน้าไอ้สิงห์เงียบๆ

"หวังว่าสิ่งที่พวกกูพูดไปจะทำให้มึงคิดได้นะไอ้แม็ก"

แกร็ก!!เสียงเปิดประตู

"มาแล้วค่าาทานขนมจีบด้วยกันไหมคะชบาซื้อมาเผื่อทุกคนด้วยนะคะ"

"ไม่เป็นไรครับเดี๋ยวพวกผมจะกลับกันแล้วยังไงก็ฝากดูไอ้แม็กมันด้วยนะครับ"

"ได้ค่ะไม่ต้องเป็นห่วงนะคะชบาจะดูแลเป็นอย่างดี"

"พวกกูกลับก่อนว่างๆเดี๋ยวกูมาเยี่ยมมึงใหม่ "

"อืม"พวกมันสองคนก็พากันเดินออกไป ยัยนั่นทำท่าจะเดินมาหาผม ผมเลยพลิกตัวหันหลังให้เธอวันนี้ทั้งวันผมก็เอาแต่นอนอย่างเดียวไม่อยากสนทนากับใครโดยเฉพาะยัยนั่น

#วันต่อมา

7:00

@ชบา

วันนี้ฉันตื่นแต่เช้าเพื่อไปซื้อโจ๊กมาให้คุณแม็ก

อันที่จริงทางโรงพยาบาลก็มีข้าวให้นะแต่มันดูไม่หน้ากินฉันเลยออกมาซื้อโจ๊กที่ตลาดเช้าที่อยู่ไม่ใกล้จาก

โรงพยาบาลมากนักฉันก็ซื้อนั้นซื้อนี้ตุนไว้ถึงตอนเย็นจะได้ไม่ต้องลงมาซื้ออีก พอซื้อเสร็จแล้วฉันก็รีบกลับไปที่โรงพยาบาลพอกลับมาถึงก็เห็นคุณแม็กนั่งเหม่อลอยคิดอะไรสักอย่างอยู่บนเตียงคนเดียวเมื่อวานวันทั้งวันก็เอาแต่นอนข้าวปลาไม่ยอมกิน

“คุณแม็กคะ ชบาซื้อโจ๊กร้อนๆมาให้ค่ะ"

“กูไม่กิน“พูดแล้วก็หันหน้าหนีไปทางอื่น

“ลองทานสักหน่อยนะคะ ร่างกายคุณแม็กจะได้

ฟื้นตัวเร็ว“คุณแม็กยังนิ่งเฉยไม่ยอมกิน

“งั้นเดี๋ยวชบาป้อนนะคะ “ฉันตักโจ๊กขึ้นมาเป่า แล้วยื่นไปตรงที่ปากของเขา

“กูบอกแล้วว่ากูไม่กิน"พึ่บ!!!เพล้ง!!

“โอ๊ย!!“คุณแม็กปัดถ้วยโจ๊ะที่ยังร้อนๆใส่ฉันโดนที่แขนฉันเต็มๆ

"ทำไมต้องกันทำขนาดนี้ด้วยไม่กินก็บอกกันดีๆก็ได้นิคะ ฮึก!!"

“กู..."ฉันดูแขนตัวเองตอนนี้มันเริ่มแดงฉันเลยรีบเดิน

ไปห้องน้ำทำความสะอาดตัวเองแล้วเอาผ้าชุบน้ำเย็นๆผืนเล็กมาห่อที่แขนไว้ ตอนนี้ทั้งปวดแสบ

ปวดร้อนสุดๆ สักพักฉันก็เดินออกจากห้องน้ำ

แล้วมาเก็บเศษถ้วยที่แตกแล้วเช็คทำความสะอาดพื้น คุณแม็กก็นั่งมองฉันนิ่งๆไม่พูดอะไรนี่เขาไม่คิดจะขอโทษฉันสักหน่อยเลยเหรอทำไมเขาเป็น

คนใจดำไร้มารยาทแบบนี้นะ พอเก็บเสร็จเเล้วก็เดินไปขอยากับหมอมาทาตอนนี้มันเริ่มแดงชัดเจนมากกว่าเดิมแล้วมันก็เริ่มพองขึ้นมาแล้วด้วย ปวดแสบปวดร้อนมากกว่าเดิมอีกเฮ้อ

"ถ้าแขนฉันไม่สวยเหมือนเดิมฉันจะฆ่าอีตาบ้านั่นแน่"