30 นาทีต่อมา – ด้านหน้าห้องฉุกเฉิน
เสียงฝีเท้าหนักแน่นของใครบางคนดังขึ้นในโถงโรงพยาบาล เฮียแม็กก้าวเข้ามาพร้อมสูทตัวบางสีน้ำตาลเข้ม กลิ่นน้ำหอมราคาแพงยังติดตามมาจากโชว์รูม ใบหน้าเรียบเย็น แต่ดวงตากลับเต็มไปด้วยแววขุ่นเคืองและห่วงใยอย่างลึกซึ้ง
“อยู่ไหน?” เขาหยุดตรงหน้าเคาน์เตอร์พยาบาล เสียงต่ำทุ้มแต่ชัดเจนเต็มไปด้วยอำนาจ
“เอ่อ...คุณหมายถึงคุณชบาใช่ไหมคะ?” พยาบาลสาวหน้าใหม่ถามเสียงสั่นนิดๆ เมื่อเห็นแววตานิ่งเรียบแต่น่ากลัวของเขา
“ใช่”
“ตอนนี้คุณชบาอยู่ในห้องฉุกเฉินค่ะ กำลังรอผลเอกซเรย์สมองกับเช็กภายในเบื้องต้นค่ะ”
เฮียแม็กไม่พูดอะไรต่อ เขาเดินไปที่มุมรอของญาติ นั่งลงบนเก้าอี้ยาวข้างผนัง แขนข้างหนึ่งพาดกับพนักพิง อีกมือกำมือถือแน่นเหมือนจะบีบมันให้แหลก สีหน้าของเขายังเหมือนเดิม...นิ่ง เย็นชา ไร้ความวิตกจริตใดๆ
แต่นิ้วโป้งของเขากลับเลื่อนเปิดโทรศัพท์ หยุดอยู่ที่รูปถ่ายรูปหนึ่ง — รูปที่
