คมฉณัฐพยักหน้าช้าๆ เป็นเชิงตอบรับ คนตัวเล็กเลยก้าวนำออกมา ร้านกาแฟภายในโรงพยาบาลไม่ได้จอแจวุ่นวายมากนัก หล่อนนั่งลงบนเก้าอี้ไม้บุนวม สั่งคาปูชิโน่เย็นแก้วหนึ่ง ส่วนเขาสั่งเอสเปรสโซ่ มือบางยกผสานกันเหนือโต๊ะแล้วเม้มริมฝีปาก หนักใจกับสิ่งที่ต้องการจะพูดจากนี้
พนักงานนำกาแฟมาเสริฟ์ให้ หล่อนกล่าวขอบคุณเบาๆ แล้วสูดลมหายใจเข้าปอด
“เรา... แต่งงานกันไหมคะ”
ชายหนุ่มแทบสำลักกาแฟที่ถืออยู่ มองคนตรงหน้าด้วยความตกใจกับคำพูดเมื่อครู่
“น้องมิพูดอะไรออกมารู้หรือเปล่า”
“ค่ะ ฉันรู้ตัวดีทุกอย่าง”
เขาระบายลมหายใจ พอเข้าใจความต้องการของอีกฝ่าย แต่มันไม่ใช่เรื่องตลกเลย
“พี่รู้นะครับว่าน้องมิอยากให้แม่สบายใจ แต่น้องมิแน่ใจแล้วเหรอ” เขาถามย้ำ ไม่อยากให้อีกฝ่ายต้องฝืนใจกับเรื่องนี้
“มิแน่ใจค่ะ มิอยากให้แม่สมหวัง” หล่อนยืนยันหนักแน่น
คมฉณัฐตีหน้าเครียด เขาอยากช่วยแต่เรื่องแต่งงานสำหรรับเขาแล้วมันสำคัญพอดู
