01ความรักกับความลับ
1597 Words
01 ความรักกับความลับ
@ คอนโดปลายฝัน
“ว่ามา...”
“ว่าอะไร???”
“ฉันกับแกเป็นเพื่อนกันมากี่ปีแค่นี้ทำไมฉันจะดูไปออกว่าแกมีความลับกับฉัน”
ตั้งแต่ออกจากที่นั้นมาตลอดทางสายพิณก็เอาแต่เงียบซึ่งมันผิดจากนิสัยชอบเม้าท์ของเธอไหนจะหน้าตาบูดบึ้งทั้งๆ ที่ได้ไปถ่ายรูปกับคนที่ชอบทว่ากลับอารมณ์เสียแล้วลากฉันกลับถึงฉันจะดูโง่ๆ ตามใครไม่ทันแต่ยกเว้นสายพิณไว้สักคนเถอะฉันกับเธอใช่ว่าจะเป็นเพื่อนกันแค่วันสองวันเผลอๆ อาจจะมากกว่าเวลาของฉันกับกรุงโซด้วยซ้ำ
“เอ้อน่าแกอย่าพึ่งบังคับฉันเลยถ้าฉันพร้อมเดี๋ยวฉันก็บอกเอง”
แววตากดดันนั้นมันไม่ได้ทำให้เธออึดอัดคนเดียวหรอกฉันเองก็เหมือนกันบางทีเรื่องของเธอกับฉันมันอาจจะเป็นเรื่องที่ฉันรู้อยู่แล้วก็บอกแล้วไงฉันอาจจะดูโง่ไม่ทันคนในสายตาคนอื่นแต่ฉันรู้ตัวเองดีว่าอะไรที่เรียกว่า ‘โง่’
“เรื่องกรุงโซกับอิงอิมใช่มั้ย”
O_O!!!!!!!!!
“แกรู้แล้วหรอ!!!!!”
ใช่จริงๆ สินะฉันแค่พยักหน้ารับเท่านั้นอันที่จริงฉันรู้เรื่องพวกนี้มาตลอดแล้วคนที่คอยบอกฉันก็คือน้องสาวต่างแม่ของฉัน ‘ลมหนาว’ จะเรียกว่าทั้งครอบครัวเลยก็ได้ที่อยู่แวดวงบังเทิงทั้งพ่อฉันแม่เลี้ยงของฉันไหนจะสายพิณต่อให้ฉันจะหลับตาปิดหูแค่ไหนสุดท้ายฉันก็หนีความจริงไม่พ้นเพียงแต่ฉันแค่รอเท่านั้น
“ทีเธอยังรู้เลย”
“ปลาย...” สายพิณมองฉันความห่วงใยของเธอฉันสัมผัสได้เพียงแต่ฉันไม่สมควรที่จะได้รับมันในเมื่อฉันทำตัวเอง
“แกไม่ต้องมาห่วงฉันหรอก ฉันรู้เรื่องพวกนี้มาสักพักแล้วเพียงแต่ฉันยังไม่พร้อมจะรับ”
“ไม่ร้องหรอ??”
“ไม่!”
ฉันเองก็ไม่เข้าใจเหมือนกันทั้งๆ ที่มันควรเจ็บแต่กลับรู้สึกเหมือนเป็นเรื่องปกติถ้าถามว่าฉันเสียใจมั้ยมันก็คงมีบ้างแต่ไม่มากไม่รู้ เหมือนกันว่ามันเกิดขึ้นตั้งแต่เมื่อไหร่ความรู้สึกเย็นชาพวกนี้ไม่มีแม้กระทั่งน้ำตา หรือบางทีมันอาจจะค่อยๆ หายไปในทุกวันที่ฉันต้องรับรู้เรื่องของเขา
“น่าห่วงมากกว่าเดิมอีก” สายพิณพูดพร้อมกับมองฉันเธอเองก็คงเหนื่อยใจกับฉันจนชินไปแล้วเหมือนกัน
“ที่จริงวันนี้ฉันบังเอิญไปได้ยินเหมือนเสียงกรุงโซคุยกับใครบางคนในห้องน้ำ”
“ที่แกหายไปนานๆ เพราะเรื่องนี้ใช่มั้ย”
“อืม”
ฉันพยักหน้าก่อนจะเล่าให้เพื่อนรักเพียงคนเดียวของฉันฟังสิ่งที่ฉันเจอวันนี้ถ้าเป็นคนอื่นคงจะเก็บมาคิดจนนอนไม่หลับคบกันมาเจ็ดปี ฉันทุ่มเททุกอย่างเพราะคิดว่าเขาจะรักฉันเหมือนที่ฉันรักเขา คิดว่าคนๆ นี้จะไม่มีวันหักหลังฉันเขาจะไม่เปลี่ยนไป แต่ก็อย่างว่าแหละอะไรก็เปลี่ยนกันได้แม้แต่พ่อของฉันยังลืมแม่ได้เลยนับประสาอะไรกับแค่เวลาเจ็ดปีของฉัน
“เลว!!!!! มันทำกับแกขนาดนี้แกยังอดทนเก็บเป็นความลับอีกหรอปลาย”
“ฉันอดทนจนชินแล้ว”
ทุกวันนี้มันไม่ต่างจากของตายเลยเขาคงคิดว่าแค่โทรมาแล้วบอกว่ารักฉันฉันก็ยอมทุกอย่าง ใช่! มันเป็นแบบนั้นจริงๆ แต่ไม่ใช่เพราะ ว่าฉันเชื่อเขาแต่เพราะฉันกำลังหลอกตัวเองต่างหากว่าเขายังรักฉันทั้งที่ตอนนี้มันไม่ใช่อีกแล้ว
“แกจะทนไปเพื่ออะไรไหนๆ ตอนนี้แกกับมันก็เหมือนต่างคนต่างอยู่ทั้งๆ ที่แกรักมันยอมแม้กระทั่งอยู่ข้างหลังให้ผู้หญิงคนอื่นเสนอหน้ามาตลอดแกให้มันขนาดนี้มันยังกล้าหักหลังแก แล้วแกจะทนไปเพื่ออะไรว่ะปลาย”
นั้นสิฉันจะทนอยู่แบบนี้ไปเพื่ออะไรในเมื่อฉันเป็นแค่คนที่อยู่ข้างหลังเป็นได้แค่คนที่คอยมองเขาจากที่ไกลๆ ฉันทนกับสิ่งเหล่านี้ได้ยังไงกัน
“ปลายแกเลิกกับมันเถอะนะยังไงซะตอนนี้แกก็ไม่ได้รักมันแล้ว”
“ใครบอกว่าฉันไม่ได้รักเขาแล้ว”
“ปลาย!!!!!!” สายพิณลากเสียงยาว
“เจ็ดปีตั้งแต่ที่แม่จากไปชีวิตฉันมันก็แทบจะไม่เหลืออะไร พ่อ ก็กลายเป็นคนอื่นเขาคงลืมไปด้วยซ้ำว่ามีฉันเป็นลูก แม่เลี้ยงฉันถึงจะดี แค่ไหนแต่ก็ไม่ใช่แม่ฉันเธอมีลมหนาวเป็นลูกก่อนที่อะไรจะมาถึงฉันก็ต้องเป็นลมหนาวที่ได้รับก่อน สิ่งที่ฉันเหลืออยู่ตอนนี้ก็มีแค่กรุงโซแกเข้าใจฉันใช่มั้ย”
ถึงจะบอกว่าฉันโง่ก็ตามแต่ตอนนี้ฉันเหลือแค่เขาคนเดียวจริงๆ และเป็นคนเดียวที่ฉันรอให้เขามายืนต่อหน้าแล้วกับฉันว่าระหว่างเรา มันไม่มีอะไรเหมือนเดิมอีกแล้ว และฉันจะถือว่านั้นเป็นโอกาสครั้งสุดท้ายที่ฉันจะให้เขาและให้ตัวเองเดินออกมาจากชีวิตของเขา
“แต่ลมหนาวรักแกมากนะ” มีไม่กี่คนหรอกว่าน้องสาวต่างแม่ของฉันรักฉันมากแค่ไหนเพราะคนนอกมักมองว่าเราสองคนพี่น้องเกลียด กันเพราะลมหนาวมาแย่งทุกอย่างไปจากฉัน
“ก็เพราะเธอรักฉันมากไงฉันถึงไม่อยากให้เธออึดอัดเพราะฉัน”
และนี่ก็เป็นอีกเหตุผลที่ทำให้ฉันเลือกออกมาอยู่ตามลำพังแทนที่จะอยู่บ้านใหญ่กับครอบครัวฉันไม่อยากให้ลมหนาวต้องมาอึดอัด เพราะฉัน ทุกครั้งเวลาที่เธออยากทำอะไรเธอมักจะเกรงใจฉันแม้กระทั่งความฝันของเธอ ฉันเองก็รู้ดีว่าลมหนาวอยากเป็นเหมือนพ่อและ ยิ่งเธออยากเป็นเหมือนพ่อมากเท่าไหร่เธอก็ยิ่งเป็นความภูมิใจของพ่อมากเท่านั้นซึ่งต่างจากฉันที่นอกจากจะไม่ทำตามที่พ่อต้องการแล้วฉันยังขัดคำสั่งที่จะเรียกนิเทศ แต่เลือกที่จะเรียนออกแบบและทำห้องเสื้อเล็กๆ ที่มันแทบจะไปไม่รอดอยู่แล้ว
“เห้อ~~แกนี่นาลมหนาวมันจะอึดอัดทำไม”
“ก็เพราะยัยเด็กนั้นรักฉันมากไม่ว่าฉันจะทำอะไรเธอก็จะทำตามเพื่อเอาใจบางครั้งเป็นสิ่งที่เธอไม่ชอบแต่ก็จะทำ เพราะแบบนี้ไงฉันถึง เลือกออกมาอย่างน้อยช่วงเวลาที่ฉันออกมาเด็กนั้นก็จะได้รู้ว่าตัวเองควรไปทางไหน”
“ที่แท้แกก็รักน้องมันเหมือนกัน”
“เปล่า! ก็แค่ไม่อยากให้ยัยหนาวหลงทาง” เพราะทุกอย่างมันก็เพื่ออนาคตของเธอดีซะอีกอย่างน้อยพ่อก็ไม่ต้องมาคาดหวังให้ฉันเป็นผู้กำกับแทนเขา
“ช่างเรื่องนั้นเถอะ กลับมาเรื่องของแกดีกว่ายิ่งแกไม่ร้องไห้ฟูมฟายเหมือนเมื่อก่อน ไม่รู้สึกเสียใจกับเรื่องพวกนี้ฉันยิ่งห่วงแกมากกว่า เดิมอีก”
“ก็ดีแล้วไม่ใช่หรือไงที่ฉันไม่ร้องไห้กับเรื่องพวกนี้ แกจะมาห่วงทำไม”
“ห่วงสิ! เพราะยิ่งแกเย็นชามากเท่าไหร่แกยิ่งไม่มีความรู้สึกมากเท่านั้น”
ความรู้สึกหรอ?
มันคงตายไปตั้งนานแล้วเพราะนี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่ฉันจะต้องมารับรู้เรื่องของกรุงโซกับคนอื่นแต่นี้มันเป็นครั้งสุดท้ายที่ฉันจะทนฉันเองก็ รอเวลานี้มาเหมือนกันเวลาที่ฉันจะไม่ต้องมานั่งร้องไห้ฟูมฟายจะเป็นจะตายเพราะเขาฉันเองก็รอมาตลอดว่าเมื่อไหร่เขาจะบอกฉันว่าฉัน ทำอะไรผิดทำไมเขาถึงทำกับฉันแบบนี้
“ไม่ต้องห่วงหรอกฉันก็คือฉัน พรุ่งฉันจะจบเรื่องพวกนี้”
“แกแน่ใจนะว่าไม่เป็นไรจริงๆ”
“อืม สบายใจได้เลยปลายฝันไม่ได้อ่อนแอแบบที่แกคิดหรอกนะ”
ฉันยิ้มให้กับสายพิณพูดไปพูดมาวันพรุ่งมันก็อาจจะเร็วไปบ้างถ้าเทียบกับเจ็ดปีที่เราคบกันความสัมพันธ์เจ็ดปีพังทลายลงแค่วันเดียว มันก็อาจจะใจหายอยู่บ้างแต่ในเมื่อเขาเองก็ไม่ต้องการฉัน ฉันก็ไม่อยากยื้อเขาเอาไว้เหมือนกัน
LINE
~กรุงโซ~
ปลายฝัน : พรุ่งนี้เจอกันหน่อยมั้ย
กรุงโซ : ก็ดีเหมือนกันเราก็มีเรื่องอยากบอกเธอ
ฉันอ่านแค่นั้นพร้อมกับปิดหน้าจอลงความมืดในห้องไร้แสงไฟตาที่เหนื่อยหล้ามาทั้งวันค่อยๆ ปิดลงพร้อมกับน้ำตาหยดแรกที่ไหลลงมา
“ใครบอกละว่าฉันไม่รู้สึก”
มือที่กำโทรศัพท์บีบแน่นเข้ามาเวลาเจ็ดปีของเรามันคงไม่ได้มีความหมายอะไรสำหรับเขาเลยเรื่องที่เขาจะบอกมันเป็นเรื่องที่ฉันพยายามหนีมาตลอดความรักกับความลับมันไปไม่รอดหรอกฉันเองก็รู้ดีเพียงแต่ยังทนฝืนประคับประคองมันจนมาถึงทางตัน
‘เวลาของเรามันหมดลงแล้วสินะโซ’
- Writer
