- พลีส -
ขอเถอะ ขอ! ใครก็ได้บอกเขาให้เลิกทำหน้าตาเป็นหมาขอข้าวสักที! ไอ้ใจฉันก็นะเป็นบ้าอะไรทั้งๆ ที่รู้อยู่เต็มอก! รู้หมดว่ามันคือการหลอกล่อแต่ทำไมใจฉันมันดันอ่อนยวบยาบเป็นขี้ผึ้งลนไฟอย่างนี้!
ใจแข็งดิพลีส! อย่าไปหลงกลคำพูดของเขา!
"ฉันให้พี่ได้เต็มที่ถึงแค่ตอนเย็นเท่านั้น ฉันทิ้งหลานให้อยู่บ้านคนเดียวไม่ได้"
"หลาน? เธอมีหลาน? "
"ใช่ ฉันมีหลานที่ต้องเลี้ยงดูนะ"
"งั้นก็เอาหลานมาอยู่ด้วยเลยสิ ดีออกมีเด็กๆ มาวิ่งเล่น"
"-_-"
จะให้เด็กอายุสิบห้าที่สูงเกือบร้อยแปดสิบมาวิ่งเล่นนี่คงไม่ดีมั้ง? -_- แล้วประเด็นคือฉันจะบอกเขายังไงดีว่าหลานฉันไม่ใช่เด็กๆ อย่างที่เขาเข้าใจแล้วอีกอย่างคือเผลอๆ หลานฉันอายุสมองโตกว่าขุนพลในตอนนี้ซะอีก -_-
ไม่ได้บูลลี่นะแต่มันคือความจริงล้วนๆ ค่ะ
"เอาเป็นว่าฉันไม่สะดวกจริงๆ" ฉันยังคงยืนยันเหมือนเดิมแต่ขุนพลกลับหรี่ตาจับผิดฉัน
"หรือความจริงแล้วเธออยู่กับแฟน? "
"
