- ขุนพล -
ทันทีที่แผ่นหลังของพลีสสัมผัสกับเตียงหลังจากที่ถูกผมอุ้มให้เข้าห้องนอนตัวเองผมก็จัดการถอดเสื้อตัวเองโยนทิ้งไปอย่างไม่สนใจไยดีว่ามันจะไปตกตรงไหนของมุมห้องต่อหน้าพลีสที่รีบเบือนใบหน้าแดงก่ำหันไปอีกทาง
ตอนนี้ผมมือไม้สั่นไปหมดไม่รู้ว่าอาการที่เกิดขึ้นมันเป็นเพราะกำลังอยากยาหรือเพราะตื่นเต้นกับสิ่งที่ตัวเองกำลังจะทำกันแน่
คนที่ผมคลั่งหาเพ้อหาทุกวันกำลังอยู่ตรงหน้าผมแล้ว ไอ้สัดตื่นเต้นจนมือออกเหงื่อ!
ผมขยับตัวนั่งลงข้างๆ พลีสที่นอนราบไปกับเตียงแต่เพียงแค่ผมจะยื่นมือตัวเองหมายจะปลดกระดุมเสื้อของเธอมือผมมันก็ยังสั่นไม่หยุดจนพลีสต้องคว้ามือผมไปจับเอาไว้ก่อนเธอจะมองสบตาผมนิ่งและมันเป็นเรื่องแปลกที่ผมยังหาคำตอบให้ตัวเองไม่ได้สักทีว่าทำไมผมถึงมีปฏิกิริยากับสายตาของพลีสเสมอ
"ใจเย็นๆ แค่เฮียมองหน้าฉัน...มองหน้าฉันก็พอ"
"..." คำพูดนั้นของพลีสทำให้มือที่กำลังสั่นเทาของผมมันกลับหยุดสั่นขึ้น
