- พลีส -
"พี่เป็นห่วงมันว่ะพลีส" พี่กรณ์เด้งตัวลุกขึ้นนั่งหันซ้ายหันขวามองหาโทรศัพท์ตัวเองที่นอนแอ้งแม้งอยู่ปลายโซฟาก่อนฉันจะเป็นคนหยิบมาให้เขาที่รีบรับไปกดโทรออกหาใครบางคนทันทีด้วยความร้อนใจ
"ใจเย็นพี่"
"เย็นไม่ได้ว่ะ พี่เพิ่งมานึกได้ว่าครั้งหนึ่งมันเคยขู่ฆ่าตัวตายเพราะแม่มันด้วยนะ"
"วะ...ว่าไงนะ? " ใจฉันกระตุกวูบทันทีที่ได้ยินพี่กรณ์พูดขึ้นมาอย่างนั้น สีหน้าของเขาดูเคร่งเครียดไม่มีแววล้อเล่นแต่อย่างใด
"พี่ไม่รู้ว่าคุณนิ่มจะตามไปด่าอะไรมันหรือเปล่าพี่ก็ลืมนึกถึงมันไปเลยว่ะพลีสแต่ตอนนี้พี่ติดต่อไอ้ขุนไม่ได้! " พี่กรณ์กดโทรศัพท์ย้ำๆ เหมือนคนเริ่มสติแตกมากขึ้นทุกทีซึ่งหลุดฟอร์มคนขรึมไปเลย บอกแล้วว่าอย่าแดกเยอะ -_-
"พี่จะไปตามหามัน"
หมับ!
"ไม่ต้องเลยๆ" ฉันฉุดแขนพี่กรณ์เอาไว้ทำให้เขาล้มตัวนั่งบนโซฟาอย่างง่ายดายแล้วสภาพมึนๆ อึนๆ เหมือนหมาดมกาวอย่างนี้เนี่ยนะจะไปตามหาขุนพล? ลำพังแค่ยืนให
