- ขุนพล -
"เติมป้ะพี่? " ไอ้แม็กซ์ยื่นถุงซิปที่อัดแน่นไปด้วยผงสีขาวๆ อยู่เต็มถุงให้กับผมที่เพิ่งแต่งตัวเสร็จแม้ว่าไอ้นั่นของตัวเองแม่งจะยังตุงคับแน่นเป้ากางเกงอยู่ก็ตาม
เออ แต่ก็นั่นแหละช่างแม่งเหอะ! กูยอมปวดจู๋เหมือนจะระเบิดอยู่อย่างนี้ดีกว่าให้ไปนึกถึงหน้านิ่งๆ ไร้อารมณ์ของใครบางคนที่ไม่รู้ว่าตอนนี้ทำห่าอะไรอยู่เพราะตั้งแต่วันที่ผมไปส่งเธอที่บ้านเราก็ไม่ได้เจอกันอีกเลย
บอกตรงๆ ว่าเคืองที่ยัยนั่นแม่งไม่สนใจผมสักนิด! เห็นกูพักงานสองเดือนหน่อยก็หายหัวไปเลยนะทั้งๆ ที่เธอเพิ่งจะมาทำงานได้แค่วันเดียว!
แล้วเป็นผู้จัดการกับเจ้านายที่เข้าขากันดีชิบหาย! คอนแทกต์จะใช้ติดต่อกันยังไม่มีเลย! โทรศัพท์กูก็ซื้อให้ใหม่แทนที่จะติดต่อถามไถ่กูบ้างว่าเป็นไงนู่นนี่นั่นแต่นี่คืออะไร?
เงียบกริบเหมือนกูยืนอยู่บนดาวอังคารคนเดียว! บัดซบจริงๆ -*- พูดแล้วหงุดหงิดว่ะ
"กูจะเล่นให้แม่งจำหน้ามันไม่ได้เลย! " ผมพูดบ่
