- ขุนพล -
"หมายความว่าไง? "
"ผมก็พูดชัดอยู่นะแม่" ผมพูดทิ้งท้ายไว้แค่นั้นก็เดินผิวปากออกจากห้องท่านประธานด้วยท่าทางอารมณ์ดีต่างจากแม่ของผมที่ยังคงด่าไล่หลังก่อนเสียงนั้นจะหายไปเมื่อประตูห้องทำงานปิดสนิท
ไอ้กรณ์ที่นั่งอยู่ตรงโต๊ะทำงานหน้าห้องประธานหันมาสบตากับผมก่อนผมจะเคาะโต๊ะมัน
"มาคุยกันหน่อย"
"..." ไอ้กรณ์ไม่ถามอะไรมันเหลือบตามองประตูห้องทำงานของประธานด้วยสายตานิ่งๆ ก่อนจะลุกขึ้นยืนเดินตามผมแต่โดยดี
ทันทีที่เราสองคนอยู่ตรงชั้นดาดฟ้าผมก็ล้วงกระเป๋าหยิบบุหรี่ขึ้นมาจุดสูบก่อนจะยื่นไฟแช็กให้ไอ้กรณ์ที่รับไปจุดบุหรี่เหมือนกัน
"มีเรื่องอะไร? " คำถามห้วนๆ นิ่งๆ ต่างจากเวลางานถูกหยิบมาใช้ซึ่งผมไม่ได้แปลกใจอะไรเพราะปกติถ้าอยู่กับมันสองคนมันก็พูดกับผมอย่างนี้อยู่แล้วต่างกับผมที่พูดกับมันเหมือนเดิมตลอด
มันเป็นพวกรับผิดชอบงานได้ดีตรงจุดนี้ก็ยอมรับแต่ที่ผมหมั่นไส้มันก็เพราะว่ามันเป็นคนเก่งคนห
