- ขุนพล -
แกร๊ก...
ประตูห้องถูกเปิดออกด้วยฝีมือของผมทำให้พลีสที่นอนหลับอยู่ตรงโซฟากลางห้องนั่งเล่นค่อยๆ ปรือตาขึ้นมองก่อนจะขมวดคิ้วเอาแต่จ้องมองรอยปากแตกของผม
"เฮียไปโดนอะไรมาทำไมปากแตกแบบนั้น? " พลีสถามเสียงนิ่งแต่แววตาของเธอมันฉายชัดว่าเป็นห่วงและนั่นทำให้ผมรู้สึกดีอย่างบอกไม่ถูก
ทำไมไอ้กรณ์มันไม่ต่อยให้หลายๆ ทีกว่านี้วะ! แม่งเอ้ย~ ถ้าเจ็บตัวแล้วได้เห็นสายตาเป็นห่วงเป็นใยกันแบบนี้ตัดแขนกูไปเลยก็ด้ายยยยยย~
"ไม่มีอะไรหรอกอย่าสนใจเลย หนูเป็นไงบ้าง? ไข้ลดหรือยัง? " ผมตอบบ่ายเบี่ยงประเด็นเพื่อกระตุ้นความอยากรู้ของพลีสก่อนจะถือวิสาสะใช้มือทาบทับลงบนหน้าผากมนเพื่อวัดไข้ซึ่งตอนนี้ดูเหมือนว่าพลีสไม่มีไข้แล้ว
"หนูถามว่าเฮียไปโดนอะไรมา? ไปมีเรื่องมาอีกแล้วเหรอ? "
"ไม่ใช่" สายตาคาดคั้นของพลีสไม่ได้ทำให้ผมรู้สึกกดดันอะไรเลยในเมื่อผมจงใจอยากให้เธอเป็นห่วงผม
"แล้วทำไมไม่ตอบ? "
"ก็..."
ครืดๆ~
