"พวกมึงไสหัวออกไปจากบ้านกูภายในสิบวิ" สิ้นเสียงเรียบเฉยของขุนพลทุกคนต่างพากันวิ่งตาลีตาเหลือกหยิบเสื้อผ้าสวมใส่ลวกๆ ด้วยความรีบร้อนรวมถึงแม็กซ์ที่คลานออกไปจากบ้านเป็นคนแรกด้วยสภาพล้มลุกคลุกคลานน่าสมเพชเวทนาขณะที่ร่างสูงใหญ่ของขุนพลหมุนตัวเดินอุ้มพลีสขึ้นไปยังห้องนอนของเขาโดยไม่คิดที่จะหันกลับไปสนใจคนพวกนั้นแม้แต่น้อย
วันนี้ปล่อยให้พวกมันตายใจไปก่อนเพราะเขาไม่คิดที่จะปล่อยให้พวกมันลอยหน้าลอยตาอยู่ในวงการบันเทิงได้อีกต่อไปแน่ๆ หึ
ฟุ้บ...
ร่างเล็กๆ ของพลีสถูกวางลงบนเตียงนอนของขุนพลอย่างเบามือพร้อมกับเขาที่หย่อนตัวนั่งลงบนเตียงข้างๆ พลีส
"เธอ..โอเครึเปล่า? " เหมือนจะเป็นคำถามโง่ๆ ในเวลานี้แต่เชื่อเถอะว่ามันเป็นคำถามที่ทำให้บรรยากาศมันไม่แย่มากไปกว่านี้
"..." พลีสไม่ตอบคำถามแต่เธอกลับยกยิ้มบางๆ ให้เขาเท่านั้นก่อนจะค่อยๆ ปิดเปลือกตาลงช้าๆ ด้วยความอ่อนล้าเพราะใช้พลังงานกับการดีดดิ้นเอาตัวรอด
