- ขุนพล -
"อ๊ากกกกกก! "
เสียงร้องโหยหวนแห่งความเจ็บปวดของมันดังลั่นไปทั้งสตูแต่ผมกลับรู้สึกว่ามันยังดังไม่สาแก่ใจของผมสักนิด!
เสียงของมันควรที่จะร้องให้ดังกว่านี้ให้มันสาสมกับที่เสือกพูดจาทำร้ายจิตใจผม!!
กล้าดียังไงถึงได้พูดกับผมแบบนั้น! ทั้งสายตาทั้งน้ำเสียงและคำพูดของมันเสียดแทงจิตใจของผมจนผมไม่สามารถควบคุมอารมณ์โกรธได้อีกต่อไป! และทางเดียวที่ความโกรธของผมจะหายไปได้ก็คือกระทืบไอ้เหี้ยนี่ให้ตายคาตีนเท่านั้น!!
เสียงกรีดร้องตกใจและเสียงฮือฮาดังบริเวณรอบข้างและมองผมด้วยความสนใจแต่กลับไม่มีใครกล้าเข้ามายุ่งอาจจะเป็นเพราะทุกคนกำลังกลัวผมในตอนนี้ซึ่งมันก็ดีเพราะผมจะได้กระทืบไอ้เหี้ยนี่โดยที่ไม่ต้องมีใครมาขัดมือขัดตีน
"..." ผมย่างสามขุนเดินไปหาไอ้เป้ที่ยังนอนคว่ำหน้าร้องครวญครางอยู่กับพื้นและไม่สามารถขยับตัวไปไหนได้ ถ้าให้ผมเดานั่งอาจจะเป็นเพราะว่าหลังของมันน่าจะหักไปแล้วก็ได้เพราะผมได้เสี
