- ขุนพล -
หลังจากเจอฝีปากร้ายกาจเอาเรื่องของยัยพลีสที่บอกว่าผมเป็นของแสลงผมก็ไม่คุยกับเธออีก เราต่างคนต่างนั่งกันแยกมุมกินข้าวจนกระทั่งกินข้าวเสร็จพลีสก็จัดการเก็บกล่องข้าวไปทิ้งก่อนจะหันกลับมาคุยกับผม
"ถ้าไม่มีอะไรแล้วฉันขอตัวกลับก่อนนะ"
"..." ผมไม่ตอบคำถามของพลีสและยังคงทำทีเป็นไถไอจีต่อไป ผมหน้าตึงซะขนาดนี้เธอต้องรู้แล้วว่าผมกำลังโกรธ! แล้วก็ต้องรีบเข้ามาขอโทษผมเหมือนกับคนอื่นๆ! ที่กำลังทำให้ผมไม่พอใจ!
"..." พลีสเงียบไม่ได้พูดอะไรก่อนจะถอนหายใจหนักๆ ขณะที่ผมลอบยิ้มกริ่มในใจเมื่อเธอเดินตรงมาหาผมที่นั่งตีหน้านิ่งไถโทรศัพท์อยู่ เธอต้องขอโทษและง้อผมแน่ๆ!
หมับ...
"..." ผมเหลือบตามองท่อนแขนเล็กที่ผ่านหน้าผมไปก่อนพลีสจะหยิบกระเป๋าสะพายที่วางอยู่ข้างๆ ผมขึ้นพาดบ่าของเธอเอง!
อะไรกันครับเนี่ย!! สรุปคือ...กูคิดไปเองใช่มั้ยว่าเธอจะต้องมาง้อผมแน่ๆ!!
จากนั้นพลีสก็เดินห่างออกไปเรื่อยๆ ตรงยังทา
