ฉันเบี่ยงตัวเข้าห้องก่อนจะทิ้งตัวนั่งตรงโซฟาตัวเล็กพร้อมกับสูดอากาศหายใจเข้าปอดลึกๆ
"พายมานั่งนี่ อามีเรื่องจะบอกพาย"
"..." พายเดินตรงมาหาฉันอย่างว่าง่ายพร้อมกับหย่อนตัวนั่งลงบนพื้นตรงข้ามฉันแทนการนั่งโซฟา
"มีอะไรครับ? "
"คืองี้...ต่อจากพรุ่งนี้ไปอาอาจจะกลับดึกมากเพราะอาได้งานใหม่ทำเพิ่ม พายอยู่คนเดียวได้ใช่มั้ย? "
"..." หลานฉันชะงักมือที่กำลังเช็ดผมก่อนจะดึงผ้าขนหนูออกจากหัวและเงยหน้ามองฉัน "ทำงานอะไรเพิ่มครับ? จริงๆ แล้วอาควรทำงานให้น้อยลงมากกว่านะ ตอนนี้พายก็เริ่มทำงานได้บ้างแล้ว"
"..." ฉันถอนหายใจทิ้งหนักๆ อีกครั้งและพูดเรื่องที่ฉันต้องกลายเป็นผู้จัดการส่วนตัวของขุนพลเพียงแต่ไม่ได้เล่าถึงเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นให้เขาฟัง พายก็เอาแต่นิ่งอยู่อย่างนั้นจนกลายเป็นฉันเองที่รู้สึกใจคอไม่ดี
"อาไม่ได้ตั้งใจจะทิ้งพายให้อยู่คนเดียวนะ พายเข้าใจอาใช่มั้ย? "
"ครับ พายเข้าใจแต่พายว่าอาเลิกทำพาร์ท
