- ขุนพล -
ผมบี้ก้นบุหรี่ลงกับถังทรายทิ้งบุหรี่ก่อนจะพ่นควันครั้งสุดท้ายขึ้นกลางอากาศจากนั้นก็เดินกลับเข้าห้องทำงานตัวเองแต่ยังไม่ทันจะเปิดประตูห้องผมก็ต้องชะงักนิ่งเมื่อเห็นใครบางคนที่อยู่ในห้องทำงานของผม
บานประตูเป็นกระจกใสที่ไม่ได้ปิดมู่ลี่ทำให้ผมเห็นร่างอ้อนแอ้นที่คิดอยากขย้ำให้แหลกคาเตียงกำลังเดินสำรวจรูปภาพของผมที่เคยถ่ายแบบให้กับแบรนด์ดังระดับโลกที่แขวนตามกำแพงห้องทำงานอยู่ด้วยความสนใจ
แกร๊ก!
"...! " เสียงเปิดประตูห้องจากฝีมือผมที่จงใจเปิดกระชากทำให้ยัยผู้จัดการคนใหม่สะดุ้งตกใจและรีบหันกลับมามองผมที่โบกมือทักทายเธอด้วยรอยยิ้มผิดจากเมื่อวานที่เราเจอกัน...ในสถานการณ์ที่ไม่ค่อยดีสักเท่าไหร่
"หล่อใช่มั้ยล่ะ? นั่นฉันเอง" ผมยกยิ้มมุมปากพูดเล่นไม่จริงจังอะไรพร้อมกับพยักพเยิดหน้าไปทางรูปภาพพวกนั้นขณะที่คนถูกถามเอาแต่เงียบ
"..." ผมเหลือบตามองใบหน้านิ่งๆ และสายตาเรียบเฉยไร้อารมณ์ของยัยผู
