Lihim ng Mag-ina

Impit sa dilim

Kinabukasan ng gabi, parang normal na araw pa rin. Nagluto lang si Tina ng adobong manok na binili niya kahapon, naghugas ng pinggan nang magkasama sila ni Mark,

Nag-usap sila tungkol sa mga bagay na ligtas at pang-araw-araw, parang walang nangyari: tungkol sa trabaho sa shop na mas maraming customer ngayong linggo dahil sa bagong subdivision sa kabilang barangay, tungkol sa presyo ng gasolina na tumataas na naman kaya mas mahal ang pamasahe ng jeep, tungkol sa bagong kapitbahay na bumili ng kulay asul na tricycle at nagpapatugtog ng malakas na videoke tuwing gabi.

Tahimik pero pilit na normal ang usapan—mga tanong na maikli, mga sagot na sapat lang para punuin ang katahimikan, mga ngiti na hindi umabot sa mata.

Walang binanggit tungkol sa nangyari kahapon ng madaling-araw. Walang dahilan para pag-usapan iyon. Si Tina lang naman ang nakakita—si Tina lang ang tanging namulat sa nakabukas ang pinto, si Tina lang ang nakatayo sa makitid na siwang at nakita ang cellphone sa kamay niya, ang screen na kumikislap ng eksenang iyon, ang kamay na gumagalaw nang mabilis at ritmo sa sarili hanggang sa nilabasan siya nang tahimik sa dilim.

Walang ibang saksi.

Walang nagsabi ng kahit anong salita tungkol dito. Kaya normal pa rin ang hapunan, normal pa rin ang paghuhugas ng pinggan nang magkasama, normal pa rin ang pagpaalam ni Mark na matutulog na dahil pagod daw.

Pero sa bawat pag-abot ng plato, sa bawat sandali na magkadikit ang braso nila sa maliit na hapag, nararamdaman ni Tina ang bigat ng lihim na hindi niya sinasadyang dala-dala.

Parang may invisible na tali na nakakabit sa pagitan nila—hindi nakikita, pero nararamdaman sa bawat galaw. At sa tuwing titingin siya kay Mark, kahit mabilis lang, nakikita niya sa isip niya ang eksenang 'yon ulit: ang mukha niya na puno ng pagnanasa at kahihiyan, ang ungol na sinubukang pigilan pero tumakas pa rin. Tahimik pero pilit na normal. Pero hindi na talaga normal.

Walang tinginan na masyadong matagal, walang haplos na hindi sinasadya. Pero ang hangin sa bahay ay iba na. Parang may invisible na layer na sumasakop sa bawat galaw nila, bawat salita.

Naghapunan sila nang maaga. Naglinis. Nagpaalam si Mark na matutulog na dahil pagod daw mula sa shop.

"Good night, Ma," sabi niya, ngiti na pilit pero mainit pa rin.

Sumagot si Tina ng "Good night, anak,"

pero ang boses niya ay bahagyang nanginig. Pumasok si Mark sa kwarto niya. Isinara ang pinto—ngunit hindi nang tuluyan, parang nakalimutan, o baka sinadya.

Ang kwarto ni Tina ay ang dating kwarto nina ni Roberto—ang pinakamalaking kwarto sa maliit na bahay, pero hindi naman gaanong malaki. Dalawang metro lang mula sa pinto hanggang sa kama, at isa pang metro sa gilid para sa lumang aparador na gawa sa narra na may kaunting gasgas mula sa mga taon. Ang kama ay double-size pa rin, may lumang foam mattress na medyo lumulubog sa gitna kung saan sila dati natutulog magkatabi. Ang headboard ay simpleng kahoy na kulay maitim, may nakaukit na maliliit na bulaklak na halos hindi na kita dahil sa alikabok at panahon.

Sa ibabaw ng kama, manipis na kumot na may bulaklak-bulaklak na pattern na dating paborito ni Tina noong bagong kasal pa sila—pula at puti, pero ngayon ay medyo kupas na ang kulay, may ilang butas na maliit mula sa mga taon ng paggamit. Sa unan, dalawa lang: isa ang sa kanya, isa pa ang dating unan ni Roberto na hindi na niya itinapon kahit ilang taon na siyang wala. Madalas niyang yakapin 'yon kapag hindi makatulog, parang may hawak pa ring init mula sa nakaraan.

Sa kaliwa ng kama, maliit na side table na gawa rin sa kahoy, may lampara na may dilaw na ilaw na madalas niyang iiwan nang bukas kapag natatakot siyang mag-isa sa dilim. Sa ibabaw nito: isang lumang picture frame na may larawan nila ni Roberto noong kasal pa sila—siya naka-white dress na simple, si Roberto naka-barong tagalog, pareho silang ngumingiti nang malapad. Sa tabi nito, maliit na bote ng pabango na halos ubos na—import mula Hong Kong, amoy vanilla at bulaklak na hindi na niya masyadong ginagamit dahil parang masyadong "malayo" na ang dating sa kanya ngayon.

Sa kanan ng kama, ang lumang aparador na may salamin sa pintuan—medyo malabo na ang reflection dahil sa gasgas at alikabok. Sa loob: mga damit na dala-dala niya mula Hong Kong—manipis na blouses, ilang shorts, mga panty at bra na simple pero maputi pa rin, isang nightdress na manipis na tela na madalas niyang suotin kapag mainit. Sa ibaba ng aparador, isang maliit na kahon na may mga sulat mula sa Hong Kong—mga sulat-kamay mula kay Mark noong bata pa siya, mga larawan, at isang lumang wristwatch ni Roberto na tumigil na sa pagtugtog noong araw na namatay siya.

Sa dingding sa harap ng kama, isang lumang poster ng Santo Niño na nakadikit pa rin mula noong bagong lipat sila dito—medyo kupas na ang kulay, pero hindi niya tinanggal. Sa tabi nito, maliit na salamin na naka-frame, kung saan madalas siyang tumingin sa sarili bago matulog: maputi pa rin ang balat niya, chinita ang mata, mahaba ang buhok na itim at medyo kulot sa dulo mula sa init ng Bulacan. Pero sa mga mata niya, may pagod na hindi nawawala—pagod mula sa mga taon sa abroad, pagod mula sa lungkot, at ngayon, pagod mula sa bagong hapdi na hindi niya maipaliwanag.

Ang kwarto ay tahimik, pamilyar, puno ng alaala ng dating buhay—pero ngayon, parang may bagong anino na sumasakop sa lahat: ang anino ni Mark, ang kanyang amoy na nanunuot pa rin sa isip niya kahit hindi siya nandito, ang haplos na hindi niya dapat naramdaman, at ang init na hindi na nawawala kahit malamig na ang gabi.

Ang orasan ay nagtuturo ng alas-dos ng madaling araw. Pero hindi siya makatulog. Ang mga imahe mula kaninang madaling-araw ay paulit-ulit na bumabalik: ang kwarto ni Mark na bahagyang nakabukas, ang cellphone sa kamay niya, ang kamay na gumagalaw nang mabilis at ritmo sa sarili, ang mukha niya na puno ng pagnanasa at kahihiyan, ang huling ungol na sinubukang pigilan pero tumakas pa rin, ang mainit na tumulo sa tiyan niya.

Hindi niya makalimutan ang hitsura ng babae sa screen—maputi, chinita, early 40s, malambot na dibdib, maputing hita—na parang salamin niya. At ang pinakamasakit: ang paraan ng pagtingin ni Mark sa video na 'yon, parang gutom, parang hinahanap ang isang bagay na hindi niya maamin.

Lumipas ang oras.

Alas-tres na ng madaling-araw. Ang subdivision ay tahimik na—walang tricycle, walang aso na tumatahol, walang kapitbahay na nag-uusap sa labas. Ang dilim sa loob ng bahay ay mas mabigat kaysa sa dilim sa labas. Ang mga mata ni Tina ay bukas pa rin, nakatitig sa kisame ng kwarto niya, pero ang isip niya ay nasa kabilang kwarto—sa kwarto ni Mark.

Hindi na makatulog si Tina. Ang hapdi mula kaninang madaling-araw ay hindi pa nawawala. Ang init sa pagitan ng kanyang hita ay parang apoy na hindi na mapatay kahit ilang beses na niyang sinubukang pigilan. Ang bawat paghinga niya ay mabigat, parang may humaharang sa dibdib.

At ang tanong na paulit-ulit: Bakit hindi ko mapigilan? Bakit parang gusto ko pang marinig ulit 'yong ungol niya... kahit alam kong mali?

Hindi na makatulog si Tina. Ang bentilador ay umiikot pa rin nang mabagal, pero ang hangin na dumarating sa kanyang balat ay hindi na sapat para mapawi ang apoy na sumisiklab sa loob niya. Ang nightdress ay dumidikit na sa kanyang katawan—pawis na nanunuot sa tela, nagpapakita ng bawat kurba, bawat galaw ng dibdib niya na tumataas-baba nang mabilis. Ang dibdib niya ay malambot pero matatag pa rin, puno at mabigat, ang rosas na utong ay matigas na matigas, nakausli sa manipis na tela na parang humihingi ng haplos.

Dahan-dahan niyang hinila ang hem ng nightdress pataas hanggang sa baywang. Ang kanyang hita ay magkadikit, pero unti-unting binubuka niya nang bahagya—ang malamig na hangin mula sa bentilador ay dumampi sa basang-basang b****a niya, nagpapahaplos na parang daliri ng ibang tao. Napahinga siya nang malalim, mahina pero malinaw. Ang isang kamay niya ay dahan-dahang bumaba, hinawakan muna ang loob ng hita—makinis, mainit, may kaunting nanginginig na laman mula sa pag-igting.

Lord... matagal na talaga.

Ang daliri niya ay dumulas sa labas ng labi ng kanyang bulaklak—mapula na, namamaga, basa nang basa na parang hindi na niya kontrolado. Hinaplos niya muna ang labas, paulit-ulit, dahan-dahan, parang hinahanda ang sarili. Ang bawat galaw ay sinasabay sa kanyang paghinga—mabagal pa rin, pero lalong lumalalim.

Matagal na akong hindi... hindi na hinawakan nang ganito. Hindi na pinasok. Hindi na pinuno.

Ang dalawang daliri niya ay unti-unting dumulas sa loob—dahan-dahan, sentimetro-sentimetro, hinahayaan niyang maramdaman ang bawat pagdulas, ang bawat haplos sa loob ng kanyang sarili. Mainit, basa, sumisikip sa paligid ng kanyang mga daliri. Napakapit siya sa unan sa tabi—dating unan ni Roberto—hinigpitan ang yakap habang ang iba pang kamay ay nagsimulang umiikot sa butil na namamaga sa itaas.

At bigla, sa gitna ng haplos, sumiklab ang imahe sa isip niya: siya ang babae sa video na pinanood ni Mark. Hindi na ang Japanese na maputi at chinita—siya na mismo, nasa screen, hinahawakan ng binata na maskulado at pawisan. Ang binata na... katulad ni Mark. Ang mga mata niya ay nakapikit, pero sa imahinasyon, nakikita niya ang lahat nang malinaw: hinawakan niya ang payat pero malambot na baywang niya, hinila palapit sa kama nang may pagmamadali.

Tinanggal ang manipis na sando niya, lumantad ang dibdib niya—maputi na parang gatas, malambot at puno, matingkad ang rosas na utong na agad tumigas sa haplos ng malamig na hangin at mainit na daliri. Napapikit siya, bumuka ang malalambot na labi sa mahinang ungol habang hinila niya ang binata para sa mas malalim na halik—dila nila ay naghahalo, basa at mainit, puno ng pagnanasa na hindi na maitago.

Gusto ko 'to... gusto kong ako 'yong hinahalikan niya nang ganun, hinuhubaran, pinapasok...

Sa imahinasyon, nakahiga na sila sa lumang kutson. Tinanggal ng binata ang shorts at boxer niya, lumabas ang matigas na tarugo—malaki, ugat-ugat, pulang-pula sa dulo, nanginginig sa excitement. Hinawakan ito ng kamay niya, hinimas pataas-baba nang dahan-dahan habang dinidilaan niya ang leeg at dibdib niya. Pagkatapos, binuka niya ang mga hita niya—walang suot na panty, basang-basa na ang kanyang puke, mapula at namamaga ang labi, kumikinang sa katas ng pagnanasa.

Ipinasok niya ang tarugo nang dahan-dahan, sentimetro-sentimetro, habang napasigaw siya nang mahina, ang mga kuko niya ay bumaon sa likod niya habang unti-unting pumapasok ang buong haba, pinupuno siya nang tuluyan. Nagsimula ang pagbayo—malalim at mabagal sa simula, bawat ulos ay parang hinuhugot ang hininga niya, pero unti-unting bumibilis, mas malakas. Ang tunog ng balat na nagkakadikit nang basa, ang slap-slap ng kanilang katawan na naghahalo sa ungol niya habang ang malambot na dibdib niya ay tumatalbog sa bawat galaw, ang maputing balat niya ay namumula sa init at pawis.

Pinalitan nila ang posisyon—doggy style. Nakaluhod siya, ang pwet niya na bilog at maputi ay nakataas, ang likod ay bahagyang nakayuko. Malakas na sinunggaban niya mula sa likuran, ang mga kamay niya ay mahigpit na nakahawak sa balakang niya, halos masira ang ritmo sa intensity ng bawat ulos. Sumasigaw siya sa sarap habang nanginginig ang buong katawan niya sa matinding orgasmo, ang kanyang puke ay sumikip sa paligid ng tarugo niya. Hindi siya tumigil—patuloy ang mabilis at malalim na pagbayo hanggang sa nilabasan siya rin, pinupuno ang loob ng mainit at makapal na tamod na dahan-dahang tumulo sa kanyang maputing hita at sa kutson sa ibaba.

Oo... ganun... ganun ang gusto ko... ako 'yong pinupuno niya nang ganun... ang sarap... ang init...

Pero bigla, ang imahe ay nagbago—naghalo ang fantasy sa katotohanan. Sa gitna ng pagbayo sa isip niya, ang mukha ng binata ay naging mukha ni Mark. Ang mga mata niya, ang ngiti niya, ang amoy niya ng langis at sabon. At sabay na sumiklab ang guilt: ang mukha ni Roberto sa lumang picture frame sa side table, ang ngiti niya noong kasal pa sila, ang hawak niya sa kamay niya.

Hindi... hindi pwede... si Roberto... siya ang asawa ko... pero bakit parang si Mark na ang iniisip ko? Bakit parang siya 'yong gusto kong maramdaman? Mali 'to... mali... pero bakit ang sarap?

Ang daliri niya ay hindi tumitigil—mas malalim, mas mabilis, paulit-ulit na pagtulak habang ang hinlalaki ay umiikot nang mas desperado sa butil. Ang kanyang katawan ay umarko nang dahan-dahan—una ay maliit na pagtaas ng balakang, pagkatapos ay mas malakas, mas desperate. Ang dibdib niya ay tumataas-baba nang mas mabilis, ang utong ay nanginginig sa bawat galaw, parang hinahabol din ang sariling sarap. Pawis ang tumutulo mula sa kanyang leeg, sa pagitan ng dibdib, sa tiyan—kumikinang sa liwanag ng buwan na parang langis sa balat.

Gusto ko nang maramdaman ulit 'yong matigas na pumupuno sa'kin. 'Yong malalim na ulos na parang hindi na matitigil. 'Yong init na sumasabog sa loob ko hanggang sa hindi ko na kaya... pero bakit si Mark ang iniisip ko? Bakit hindi si Roberto? Bakit ganito ang nararamdaman ko?

Ang hininga niya ay naging ungol na—mahinang "Ahh... sige..." na paulit-ulit, halos bulong pero puno ng pangangailangan. Ang kanyang hita ay nagkakadikit nang mahigpit, pero binubuksan ulit para mas malalim ang pagpasok ng daliri. Ang butil sa itaas ay hinahaplos nang mabilis, umiikot, pinipisil nang bahagya—ang bawat haplos ay parang kidlat na tumatama sa buong katawan niya, pero sabay ang kirot ng guilt na sumasaksak sa dibdib.

Hindi ko na kaya... lalabasan na ako... pero bakit mali? Bakit parang bawal pero ang sarap? Sige pa... sige pa...

Bigla niyang hinigpitan ang yakap sa unan, itinulak ang balakang pataas nang malakas—isang huling malalim na pagpasok ng daliri, isang huling mabilis na pag-ikot sa butil. Ang katawan niya ay nanginginig nang buong-buo—ang hita ay nagkakadikit nang mahigpit, ang likod ay umaarko mula sa kama, ang dibdib ay tumataas nang mataas bago bumagsak sa isang mahabang, nanginginig na ungol.

"Ahhh... ahhh... Mark...!”

Ang init ay sumabog sa loob niya—mainit, malakas, parang alon na tumatama nang paulit-ulit, mas matindi kaysa dati dahil sa halo ng sarap at sakit sa isip. Ang katas ay dumadaloy sa pagitan ng kanyang daliri, tumutulo sa sheet, basa at mainit, ang bawat pulso ay parang kidlat na naghahalo sa imahe ni Mark at ni Roberto, sa video at sa katotohanan. Ang kanyang katawan ay nanginginig pa rin, ang aftershocks ay tumatama nang paulit-ulit—maliit na pag-ungol, maliit na panginginig, ang dibdib na tumataas-baba pa rin nang mabilis.

Dahan-dahan siyang bumagsak pabalik sa kama, hinihingal, basa ang buong katawan. Ang daliri niya ay nanatili pa rin sa loob nang ilang segundo, marahang hinahaplos pa ang sensitibong parte habang ang mga imahe ay nananatili: ang sarap ng pagbayo, ang guilt ng bawal, ang lungkot ng matagal nang kawalan.

Ang luha ay tumulo sa gilid ng mata niya—hindi dahil sa sakit, kundi dahil sa biglaang kalungkutan na sumunod sa sarap.

Anak ko 'yan... anak ko... paano ko 'to nagawa?

Nakahiga siya roon, nakatitig sa kisame, ang bentilador pa rin ang umiikot, ang buwan pa rin ang nagbibigay liwanag. Ang kwarto ay tahimik ulit, pero ang apoy sa loob niya ay hindi pa rin ganap na namatay. Naghihintay lang ito. Naghihintay ng susunod na gabi.