Lihim ng Mag-ina

Carla

Mainit ang hapon sa shop. ‘Yung klaseng init na kahit nakatayo ka lang, parang may kumakapit na lagkit sa batok mo. Amoy langis at gasolina ang paligid, halo ng usok ng tambutso, alikabok, at pawis ng mga mekaniko. Sa ilalim ng bubong na yero, mas lalo pang naiipon ang init.

Nakayuko si Mark sa may likod ng isang sedan, abala sa pagpapalit ng brake pads. Naka-sando na puti na may mga mantsa ng grasa, at lumang maong na halos araw-araw kayod. Tumutulo ang pawis mula noo niya pababa sa leeg, sumasabay sa linya ng mga muscle sa dibdib at tiyan.

Sanay na siya sa ganitong pakiramdam. Pawis, grasa, pagod.

Ang hindi siya sanay ay ‘yung isa pang bigat na nararamdaman niya nitong mga nakaraang linggo—‘yung hindi galing sa trabaho.

Libog.

Hindi ‘yung normal na libog lang na nadadaan sa isang mabilis na sabong gabi-gabi. Ibang klase. Mas madalas. Mas mabigat.

Siyempre, hindi niya sasabihin nang ganyan sa mga kasama niya sa shop. Sa kanila, biro-biruan lang:

“Pre, pag puyat sa gabi, alam na.”

Tatawa siya, sabay sagot ng, “Netflix lang ‘yon, Kuya.”

Pero sa totoo lang, madalas hindi Netflix ang pinapanuod niya, at mas madalas, hindi kamay lang ang pagod sa kanya.

“Mark! Kumusta diyan sa likod?” sigaw ni Kuya Bong mula sa kabilang bay, nakasilip sa ilalim ng nakataas na FX.

“Ayos lang, Kuya!” sagot ni Mark, pinupunasan ang kamay sa basahan. “Medyo kapit lang ‘yung bolts, pero kakayanin.”

“Parang ex mo lang,” sigaw ni Ramil. “Ayaw bumitaw!”

Tawanan ang mga gago. Napailing si Mark, pero napangiti rin.

“Wala nga ‘kong ex,” balik niya. “Paano magkakaroon ng ex kung wala pang naging jowa?”

“Meron kang jowa,” sabat ni Jhun, sabay ngisi. “Jowa ng trabaho.”

“Kaya pala lagi kang pagod!” singit ni Kuya Bong. “Hindi na trabaho ang problema niyan, Mark. Kailangan mo nang ibang… project.”

Tawanan ulit. Alam niya kung anong ibig nilang sabihin. Lalaki-lalaki ang biro. Natural lang. Lahat halos dito may asawa o live-in o kung anong set-up.

Siya lang ang wala.

Napailing siya, ngumisi, pero sa loob-loob niya, may maliit na boses na sumasang-ayon.

Baka nga kailangan ko na.

Lalo na mula nung gabing ‘yon—nung gabi na hindi niya alam na may nakatingin sa kanya sa siwang ng pinto. Nung gabing nakaupo siya sa kama, shorts sa hita, cellphone sa isang kamay, at sariling ari niya sa kabila. Nung gabing nilabasan siya sa harap ng screen, habang pinapanuod ‘yung milf na halos kamukha ni Ma.

Simula noon, parang nag-iba ang timpla ng katawan niya.

Mas madali siyang tablan. Minsan simpleng amoy sabon at mantika lang kay Ma sa kusina, medyo nabubuhay na siya. Minsan simpleng hagod ng hangin sa hita nito pag naka-short, nag-iinit agad ‘yung ibaba niya.

Hindi niya masyadong iniisip nang malalim. Hindi niya iniisa-isa sa utak. Ayaw niyang kwestyunin nang todo. Ang alam lang niya: mas mabilis siyang tinitigasan ngayon.

At ngayong hapon, habang pinapawisan siya sa ilalim ng sasakyan, parang naiipon lahat ng init sa isang parte lang ng katawan niya.

Tangina, bulong niya sa isip. Lagi na lang ganito. Kunting trigger lang, tigas agad.

Parang sinagot ng mundo ang reklamo niya.

“Mark!” isang boses na pamilyar ang tumawag mula sa bungad ng shop.

Paangat siya mula sa pagkakayuko, tinulak ang sarili palabas ng ilalim ng kotse, hawak pa ang ratchet. Paglingon niya, parang biglang may pumasok na ibang klase ng hangin sa loob ng garahe.

Si Carla.

Nakatayo sa may entrance, hawak ang helmet sa isang kamay, naka-high-waist na denim shorts na maiksi, at white crop top na may maliit na print sa gitna. Kita ang tiyan, flat at morena, may konting pawis na kumikislap sa ilaw. Naka-ponytail ang buhok niya, may ilang baby hair na nakadikit sa noo.

Nakangiti siya nang diretso kay Mark. ‘Yung tipong sanay na sa tingin ng mga lalaki, at hindi nahihiya sa epekto niya.

“Uy, pogi!” sigaw ni Carla, naglakad papasok sa shop na parang catwalk lang. “Nagpapakababad ka na naman sa grasa.”

“Trabaho,” sagot ni Mark, pinupunasan ang kamay sa basahan, pero hindi maiwasang tingnan ang legs nitong litaw na litaw sa shorts. “Ikaw, anong ginagawa mo dito? Wala ka bang class?”

“Day off,” sagot ni Carla, lumapit sa kanya. “Namiss ko ‘tong amoy ng langis at macho.”

“Aba,” sabat ni Kuya Bong sa likod, sumisilip. “O, Mark, o. Hinahanap ka ng stress reliever mo.”

“Customer ko ‘yan, Kuya,” sagot ni Mark, pero may ngiti sa labi.

“Customer ng puso mo,” balik ni Kuya Bong, sabay sigaw sa iba. “O, mga bata, wag niyong istorbohin ‘tong dalawang ‘to, baka ma-late pa sa honeymoon!”

Tawanan ang mga kasama. Si Carla, sanay na, nakangiti lang, sabay taas ng kilay kay Mark na parang nagsasabi: Hayaan mo na sila.

Tumapat siya kay Mark, halos magkadikit na ang katawan nila.

“Lutang ka,” sabi ni Carla, guhit ang ngiti. “Napapatingin ka na naman sa malayo. May iniisip ka ba?”

“Mga bolt,” palusot ni Mark, pero partly totoo. “Mga dapat higpitan.”

“Hmm,” sabi ni Carla, inabot ang laylayan ng sando niya at pinunasan ‘yung pawis sa dibdib niya nang may kaunting biro. “Baka may iba ka pang gustong higpitan mamaya.”

Umangat ang tingin ni Mark sa kanya. Nang magtama ang mata nila, may mabilis na kidlat na dumaan sa pagitan.

Hindi na ito ‘yung simpleng asaran lang. Matagal na silang may ganito—mga tingin, tapik, pang-aasar. Pero nitong mga linggo, mas umaaba na sa ilalim ng belt ‘yung vibe. Mas open na si Carla. Mas alam na rin ni Mark na hindi ito umaarte lang.

“After shift,” bulong ni Carla, mas mahina ang boses, pero malinaw. “Libre ako mamaya.”

“San tayo?” tanong ni Mark, diretso.

Ngumiti si Carla. “Kung saan walang istorbo.”

May kung anong kumislot sa puson niya.

Ay puta. Ito na talaga ‘to.

Hindi siya nag-isip nang malalim tungkol sa “tama” o “mali.” Ang immediate na pumasok sa utak niya: Matagal na ‘kong tinitigasan kay Carla. Matagal na rin niyang pinapaalam na pwede. Ngayon siya mismo na ang nag-aalok.

Para sa isang lalaking buhat-bahay–shop–bahay lang ang routine, parang binuksan bigla ang pinto ng ibang mundo.

“Text mo ‘ko,” sabi ni Mark, pilit na kalmado. “Sabihin mo lang kung saan. Tatapusin ko lang ‘to.”

“Sige,” sagot ni Carla, sabay tapik sa dibdib niya. “Huwag ka mag-no show ha. Baka ako pa magpa-change oil sa iba.”

“Hindi ako nagpapaiwan sa promo,” balik niya.

Ngumisi si Carla, tumalikod, at lumakad palabas. Sa bawat hakbang niya, sumasabay ang balakang, at sa bawat sway, parang hinihila pa lalo ang tingin ni Mark.

Nang makarating ito sa labas, sumakay sa asul na scooter, sinuot ang helmet, at bago umalis, tumingin ulit pabalik sa kanya, sabay kindat.

Muling nabuhay ang cellphone niya sa bulsa, nag-vibrate.

Pagtingin niya, message ni Carla:

3:27 PM – Carla:

“Mark, tapusin mo trabaho mo. Kita tayo 7:30 PM, sa may lumang arcade. Alam mo ‘yun. 😉”

Napangisi si Mark.

7:30.

Imbes na bumigat ang dibdib niya, parang nagkaroon siya ng bagong energy. Biglang sumarap maghigpit ng mga bolt. Biglang gumaan ang mga tools sa kamay niya.

“Uy, Mark, bakit bigla kang ginanahan?” sigaw ni Ramil. “Bigla ka yatang kasing bilis ng makina.”

“May lakad ‘yan mamaya,” sabat ni Kuya Bong. “Natural lang.”

Hindi na siya nag-deny.

Totoo.

May lakad nga siya.

At ngayong araw na ‘to, mas gusto lang niya maging lalaki kaysa anak.

Mas matagal ang pakiramdam niya sa shift kaysa sa normal, kahit sa totoo lang, pareho lang ang oras. Bawat tingin niya sa wall clock sa may talyer, parang mabagal umusad ang minuto.

Pero sa wakas, dumating din ‘yung 6:30 PM. Nagsipag-uwian na ang karamihan sa customer. Nag-ayos na ng tools. Nagsara na ng gate sa kalahati, yung isa, nakaawang pa.

“Boss, uuwi na ako ha,” sabi ni Mark kay Jomar, habang pinupunasan ang braso sa likod, pawis at grasa.

“O, sige,” sagot ni Jomar, nakaupo sa maliit na mesa, nagbibilang ng pera. “Magpahinga ka. Huwag puro trabaho. May buhay ka pa sa labas n’yan, ‘wag mong kalimutan.”

Napangiti si Mark. Oo nga, isip niya. Ngayong gabi, may buhay nga sa labas.

Nagpalit siya sa CR ng t-shirt na mas malinis, ‘yung dark gray na plain. Tinanggal ang sobrang grasa sa mukha at braso gamit ang sabon na halos pang-plate, pero keri na. Sinuklay nang konti ang buhok gamit ang kamay. Tiningnan ang sarili sa maliit na salamin.

Ok na.

Hindi artista. Pero mukhang lalaking handa sa gabi.

Paglabas niya, tinawag pa siya ni Kuya Bong.

“Uy, Mark!” sigaw nito. “Huwag kang babalik dito bukas na bugbog, ha. Saka… ‘wag mong kalimutan, rubber is life!”

Tawanan ang iba. Tinapunan niya ng basang basahan si Kuya Bong, sabay ngiti.

“Sige na, kuya, kayo na bahala dito,” sabi niya. “Mamaya na kayo magkuwento sa akin ng kalokohan n’yo.”

Lumabas siya sa gate, bitbit ang maliit na backpack, at naglakad papuntang kanto sakay ng jeep.

Habang nasa biyahe, nakatanaw siya sa labas. Mga pwesto ng fishball, sari-sari store, kids na naglalaro pa rin kahit medyo madilim na. Ilaw ng mga jeep, busina, sigaw ng barker.

Pero sa loob niya, ibang ingay ang nangingibabaw: t***k ng puso niya na medyo mas mabilis kaysa normal.

Hindi takot.

Excited.

Matagal ko nang na-iimagine ‘to, amin niya sa sarili. Hindi nga lang ganito ka-clear.

Hindi niya iniisip si Ma sa puntong ‘to. Hindi niya pinapatakbo ‘yung issue. Ang nasa utak niya sa biyahe:

Ano suot ni Carla mamaya?

Paano siya humalik nang wala nang ibang tao?

Ano pakiramdam pag hawak ko na sa totoong katawan niya, hindi lang sa isip?

Sa isang sulok lang, sobrang liit pa, merong:

Saan kami pupunta kung “walang istorbo?”

Isang saglit, nag-flash sa utak niya ‘yung itsura ng mumurahing motel sa highway na lagi niyang nadadaanan. Neon lights, nakasulat “Rooms, Aircon, WiFi.”

Napangisi siya mag-isa.

Baka nga doon.

At sa imahinasyong ‘yon, tumaas pa lalo ang init sa loob niya.

7:25 PM, nasa tapat na siya ng lumang arcade. Dati may Timezone dito, naalala pa niya nung high school. Ngayon, sarado ang malaking shutter, may faded na tarpaulin na “For Lease” at ilang lumang poster ng promo.

Sa gilid ng kalsada, may tatlong street food stall. Amoy toyo, suka, mantika, at usok ng isaw. May ilang estudyante pang nag-uukay sa fishball, pero paubos na rin ang tao.

Sa harap ng abandoned arcade, nakapark ang asul na scooter ni Carla. Nakasandal siya sa manibela, naka-helmet na nakataas, hawak ang phone, may earphones sa isang tainga.

Nang makita siya ni Carla, agad niyang tinanggal ang earphone at ngumiti nang parang ang tagal nilang hindi nagkita.

“Uy, sakto ka sa oras, ah,” sabi niya. “Ang bihira.”

“Na-traffic pa nga ako,” sagot ni Mark. “Pero alam mo na, kapag may magandang dahilan, gumagaan ang EDSA.”

“Kahit hindi EDSA ‘tong Malolos, sige na nga,” sagot ni Carla, sabay baba sa scooter. “Sakay ka na.”

“Ako magdadrive?” tanong ni Mark.

“Hindi, syempre ako,” sagot ni Carla, natawa. “Hindi pa kita pinagkakatiwalaan sa buhay ko, sa ibang bagay lang.”

Sumakay siya sa likod, inabot nang maingat ang balakang nito para kumapit.

“Mahigpit ha,” sabi ni Carla. “Baka malaglag ka, hindi kita sasagipin.”

“Ganon?” sagot ni Mark, sabay dikit nang konti ng dibdib niya sa likod nito. “Kahit ganito kaguwapo?”

“Madami nang gwapo diyan,” balik ni Carla, inaandar na ang scooter. “Pero konti lang marunong… gumalaw.”

Hindi na siya sumagot. Imbes, kumapit na lang siya nang mas maayos. Habang umaabante ang scooter sa madilim-dilim na kalsada, nararamdaman niya ang likod ni Carla sa dibdib niya, ang amoy ng buhok nito na may halong shampoo at hangin.

Hindi na niya iniisip kung saan sila eksaktong pupunta. Bahala na.

Hindi niya rin iniisip kung ano sasabihin niya kay Ma pag-uwi niya. Later na ‘yon.

Sa ngayon, iisang direksyon lang ang utak niya:

Tuloy na ‘to. Wala nang atrasan.