ในเมื่อการแข่งขันออกมาเสมอกัน ทำให้ราฮิมแล้วก็เบนจามินยิ้มหน้าบานจนเก็บอาการไม่มิด ก่อนจะหุบยิ้มแทบไม่ทันเมื่อน้ำเสียงเย็นชาจะดังขึ้นขัดความสุขชั่วคราวของพวกเขาทั้งสอง
“อย่าพึ่งดีใจไป เกมมันยังไม่จบ” คามินพูดพลางเหลือบตามองไปที่ลูกน้องทั้งสองคนจนทั้งคู่สะดุ้งโหยง ราฮิมหันมองหน้าเพื่อนรักที่ยืนอยู่ข้างกัน
อึก!!
‘ยะ..ยังไม่จบอีกเหรอ’
“คุณที่รักครับ” ทั้งคู่หันมองไปที่ตัวช่วยชั้นดีที่ยืนทำหน้างงอยู่ข้างๆ มีแค่เธอที่จะช่วยพวกเขาได้ มีแค่เธอจริงๆ เด็กน้อย!!
“เดี๋ยวหนูจัดการเองค่ะพี่ชาย” ที่รักพยักหน้ารับรู้หนักแน่น ก่อนจะก้าวขาเรียวเล็กเดินเข้าไปหาคามินที่นั่งกระดิกเท้าอยู่อย่างหมายมั่น แต่ทว่าเธอยังไม่ทันจะได้เอ่ยคำพูดออกไปคามินกลับชิงพูดตัดหน้าซะก่อน
“จะมาขอให้ฉันยกโทษให้พี่ชายสุดที่รักของเธอหรือยังไงเด็กน้อย” เขายิ้มร้าย ก่อนจะยกไวน์ชั้นเลิศขึ้นจิบเหมือนพวกเจ้าพ่อมาเฟียในโทรทัศน์ ซึ่งก
