“ท่านลุงเจ้าคะ ข้าขอซื้อแป้งเพื่อทำหมั่นโถวสักยี่สิบกิโลกรัมเจ้าค่ะ”
บุรุษผมขาวผู้เป็นเจ้าของร้านยิ้มอย่างใจดี “มีอุปกรณ์ครบถ้วนแล้วรึ” นับกระสอบแป้งหมั่นโถวใบใหญ่และชี้ให้บ่าวชายไปจัดการนำมันขึ้นไปวางบนรถม้าบรรทุกสิ่งของ “ในร้านข้า ขายของทุกอย่างเกี่ยวกับการทำขนม มีผงดอกไม้อบเทียนหอมๆ ไว้ใส่ขนมด้วย สนใจหรือไม่”
เย่วซินตาโต นางกำลังคิดอยู่พอดีว่าจะทำเพียงหมั่นโถวไร้ไส้ หรือทำซาลาเปาแล้วใส่ไส้หมู หรือไส้เห็ดลงไปด้วย แต่เมื่อคิดถึงช่วงเวลาในการทำแล้ว การทำเพียงหมั่นโถวเปล่าๆ คงจะเสียเวลาน้อยกว่า หรือถ้าหมั่นโถวของนางมีกลิ่นหอม? “มีทั้งหมดกี่กลิ่นรึเจ้าคะ แล้วราคาแพงหรือไม่” ในหัวสมองคิดคำนวณถึงรายได้ของนางต่อหมั่นโถวหนึ่งชิ้น หากรวมแล้วต้นทุนไม่สูง มีกำไรเพื่อจ่ายคนงานและเหลือไว้ทำทุนสักนิด นางก็พร้อมที่จะจ่าย แต่ถ้ามันมีราคาสูงเกินไปนางก็คงจะขอลองซื้อไปเพียงสองกลิ่นเท่านั้น
“เป็นผงหอมหลา
