ตอนที่ 22 ปลอบโยน
หลังจากวางสายอุไรไปแล้ว มฤคินทร์ก็ปิดเครื่องโยนมือถือกระแทกโต๊ะจนหน้าจอแตก เขายกมือขึ้นเสยผมแรง ๆ ก่อนจะทิ้งตัวลงนอนหงายไปกับเตียง ดวงตาคมจ้องมองฝ้าเพดานพลางถอนหายใจออกมา
ตอนแรกก็คิดว่าหากแต่งงานกับปรียาดาแล้วจะสลายความบาดหมางของแม่กับครอบครัวตากับยาย แต่เขาก็คิดผิด ลืมคิดไปว่าแม่ตัวเองนิสัยอย่างไร นอนคิดอยู่นานก็ไม่เห็นคนที่หายไปอาบน้ำกลับเข้ามาเสียที คิ้วหนาขมวดเข้าหากันแน่น
“หรือว่าปรีได้ยิน” ความคิดนี้ผุดเข้ามาในหัว มฤคินทร์ไม่รอช้า รีบกระโดดลงจากเตียงและเดินออกจากห้องอย่างรวดเร็ว และเมื่อเดินมาถึงหน้าห้องน้ำ ก็เห็นว่าภายในห้องว่างเปล่า มีเพียงผ้าถุงและชุดคอสเพลย์ที่พาดกับราว เขารีบหันมองไปทั่วบริเวณครั้นไม่เจอก็วิ่งออกไปที่ในส่วนฟาร์ม และแล้วก็เห็นแผ่นหลังเล็กโค้งงออยู่บนแคร่
หมับ!!!...
มฤคินทร์รีบเข้ามาสวมกอดเอาไว้จากทางด้านหลัง เขาเกยปลายคางที่หัวไหล่เธอ ปรีย
