เริ่มปฏิบัติการ
1267 Words
รถมินิคูเปอร์สีพาสเทลเคลื่อนเข้ามาจอดยังลานจอดรถสถานที่แห่งหนึ่ง วันนี้โชคดีมากที่เวลาขับรถมาเรียนและมันก็ทำหน้าที่พาพวกเราสามคนมาที่นี่แล้วมันจำเป็นต้องหรูขนาดนี้เลยหรอ
“เดี๋ยวนะอีขวัญ ที่ที่มึงให้กูมาเป็นเพื่อนคือสนามยิงปืนของพี่แทนเนี่ยนะ”
“อือฮึ! มึงตกใจทำไม”
“แล้วมาทำไม” พราวเลิกคิ้วขึ้นด้วยความสงสัย
“เดี๋ยวก็รู้ ไปกันเถอะ” หลังจากที่ฉันพูดจบพวกเราสามคนก็ลงจากรถ เดินตรงไปยังสำนักงานทันที
สำนักงาน สนามยิงปืน แทนไท
“สวัสดีครับ ติดต่อเรื่องอะไรครับ”
“สวัสดีค่ะ มาสมัครเรียนยิงปืนค่ะ” ฉันตอบเจ้าหน้าที่สนามพร้อมกับยิ้มบางๆส่งไปให้
“ฮะ!!!!” เพื่อนสาวทั้งสองอุทานขึ้นพร้อมกันดวงตาเบิกกว้างด้วยความตกใจและมองมาที่ฉันเป็นตาเดียว
“เรียนยิงปืน” เวลาทวนคำพูดฉันอีกครั้งพร้อมกับเลิกคิ้วขึ้น
“มึงไม่ชอบอะไรเสียงดัง แค่เสียงปะทัดมึงยังร้องไห้เลย” พราวขมวดคิ้วด้วยความสงสัย
“มึงกลัวเสียงปืน”
“บ้า ใครบอกมึงว่ากูกลัวเสียงปืน ไม่มีมี๊” ฉันตอบเสียงสูงด้วยใบหน้าเลิ่กลัก และหันกลับไปส่งยิ้มหวานให้เจ้าหน้าที่อีกครั้ง
“เอ่อ.. ถ้าลูกค้ากลัวเสียงดัง เกรงว่า..”
“ไม่กลัวๆค่ะ เพื่อนหนูเข้าใจผิด” ฉันรีบพูดแทรกขึ้นพร้อมกับส่ายหน้าปฏิเสธอย่างรัวๆ “ว่าแต่รีเครสคนสอนได้ไหมคะ”
“ได้ครับ นี่รายชื่อครูฝึกครับ” เข้าหน้าพูดจบก็ยื่นรายชื่อครูฝึกพร้อมกับรูปภาพมาวางตรงหน้า เมื่อไล่สายดูจบหมดกลับไม่เจอคนที่ฉันต้องการ
“เอ่อ ขอโทษนะคะ ถ้าหนูจะรีเครสเป็นเจ้าของสนามได้ไหมคะ”
“อยากใกล้ผู้ชายจนตัวสั่น” เวลาพูดขึ้นลอยๆแต่ก็รู้แหละว่าว่าใคร ถามว่าแคร์ไหมตอบได้เลยว่า No ค่ะ
“ออกตัวแรงมากๆระวังเจ็บตัว” ฉันหันขวับมองยัยพราวนิ่งๆ “มองกูทำไมเดี๋ยวก็จิ้มตาแตก”
“มึงไม่อ่อนโยนกับกูชิ” ต่อว่าเพื่อนตัวเองกลับไปพร้อมกับบรึนปากไปให้ด้วยความเซ็ง
“ขอโทษนะครับ” เมื่อเจ้าหน้าที่พูดแทรกขึ้น ฉันก็รีบหันกลับไปส่งยิ้มหวานไปให้อย่างรอคำตอบ “ถ้าเป็นเฮียแทนเจ้าของสนามต้องถามเฮียก่อนครับ”
“ได้ค่ะ เดี๋ยวหนูรอ”
“งั้นเชิญคุณผู้หญิง นั่งรอที่โซฟาก่อนนะครับ”
“ค่ะ” หลังจากนั้นเราสามคนก็มานั่งรอที่โซฟาที่ไว้รับแขก ไม่นานก็มีพนักงานผู้หญิงอีกคนยกน้ำมาเสริฟ์ บริการดีเริศสมแล้วที่ได้รางวัลสามปีซ้อน
อีกด้าน
แทน
“ซี๊ด…อ่าส์…”
“อือ แทนขา แรงๆได้ไหม ส้มส้มใกล้จะเสร็จแล้วค่ะ” สาวสวยใต้ล่างพูดขึ้นเสียงกระเส่า ขอขนาดนี้ผมก็จัดให้สิครับ
กรี๊งงงง กรี๊งงงงง
ชิบใครโทรมาตอนนี้วะ ผมเร่งจังหวะให้เร็วขึ้นพร้อมกับยื่นมือไปหยิบโทรศัพท์มากดรับและเปิดเสียง
“ถ้าไม่มีธุระด่วนมึงตาย ซี๊ด..” ผมพูดขึ้นเสียงแหบพร่าพร้อมกับโยกตัวไปมา
“เอ่อ ขอโทษครับเฮีย” ลูกน้องของเขาพูดขึ้นด้วยเสียงหวาดหวั่นเพราะรู้ดีว่าตอนนี้นายของเขากำลังทำอะไรอยู่ “มีคนมาสมัครเรียนยิงปืนแล้วต้องการให้นายสอนครับ”
“อ๊ะ..แทนค่ะ”
“กูตกลง” หลังจากที่ตอบไอ้ไฟเสร็จก็เร่งจังหวะให้เร็วกว่าเดิมจนกระทั่งปลดปล่อยลูกๆออกมาเต็มเครื่องป้องกัน
“ไงไอ้สัส กูชวนมาดูไอ้ไนท์แข่งรถ แม่งเสือกไปเอาผู้หญิงซะงั้น” ทันทีที่ผมหย่อนตูดลงนั่ง ไอ้ขุนก็พูดขึ้น ผมไม่ได้ตอบอะไรเพียงแค่ไหวไหล่ส่งไปให้แค่นั้น
“ทำอะไร เกรงใจเพื่อนเมียกูด้วย”
“สัสไนท์ กูกับเขาไม่ได้เป็นอะไรกัน”
“กูว่าอีกไม่นาน”
“อีกไม่นานอะไรของมึงวะไอ้สิงห์” ไอ้ขุนถามขึ้น
“อีกไม่นานจะตายคาอกเขา ฮึ!” พวกเหี้ย ทันทีที่ไอ้สิงห์พูดจบเพื่อนเวรสองคนก็หัวเราะออกมาเสียงดัง ผมยกนิ้วกลางให้พวกมันแล้วยกเหล้าขึ้นดื่ม
ปึก! “กูกลับละ” วางแก้วลงบนโต๊ะก็ลุกขึ้น
“พูดแค่นี้ถึงกลับรีบกลับเลยหรอวะ” ไอ้เหี้ยขุนคนเดิมพูดขึ้นพร้อมกับหยักคิ้วกวนๆส่งมาให้ แม่งกวนตีนชิบหาย ผมไม่สนใจเดินออกมาทันที
สนามยิงปืน
ของขวัญ
“คุณผู้หญิงครับ”
“เรียกของขวัญก็ได้ค่ะ แต่ถ้ายาวเกินไปเรียกขวัญเฉยๆก็ได้” ฉันหันไปยิ้มกับเจ้าหน้า “ว่าแต่เรื่องครูฝึก”
“เฮียตกลงครับ”
“จริงหรอค่ะ” ฉันดีดตัวยืนตรงจับแขนพี่เขาฉีกยิ้มกว้างด้วยความดีใจ
“อีขวัญ มึงใจเย็นๆ” เวลากระตุกเสื้อหยิกๆพร้อมกับกระซิบให้ได้ยินแค่สามคน
“เก็บอาการหน่อย” พราวดึงแขนฉันให้นั่งลง เมื่อรู้ตัวก็รีบปล่อยมือพี่เขาแล้วนั่งลงเหมือนเดิมและส่งยิ้มแห้งๆไปให้ เวลาและพราวมองฉันแล้วส่ายหน้าไปมาอย่างเอือมระอา
“เราจะไปไหนต่อดีจ๊ะ สาวๆ” เมื่อกรอกใบสมัครพร้อมกับจ่ายเงินเสร็จเรียบร้อย ฉันก็พูดขึ้นอย่างดี้ด้า
“พี่ไนท์จะมารับกูที่นี่”
“มึงจะบอกพวกกูว่า ไม่ได้ไปกับพวกกูแล้วจะไปกับผัวว่างั้น” ฉันเบะปากมองบนส่งไปพราว รอให้พี่แทนรับรักกูก่อนเถอะ
“กูก็อยากกับไปนอน”
“เดี๋ยวอีเว มึงจะทิ้งกูอีกคนใช่ปะ”
“ถ้ากูทิ้ง กูไม่พามึงมาแบบนี้หรอก อีผี” เวลาผลักหัวฉันจนเอนเอียงพร้อมกับมองบนส่งมาให้
“ขอบใจนะจ๊ะ เพื่อนเว เพื่อนพราวด้วยน่า” ฉันเดินเข้าไปออดอ้อนเพื่อนสาวทั้งสองคนอย่างที่เคยทำ “งั้นก่อนกลับ มึงกับกูแวะกินข้าวก่อนดีปะ”
“ไปไหนกัน” พวกเราสามคนหันไปมองคนที่มาใหม่
“อ๋อ เวลากับของขวัญจะไปทานข้าวกันค่ะ” พราวพูดขึ้นพร้อมกับเดินตรงไปหาคนรักตัวเองที่เดิมเข้ามาพร้อมกับแทน
“สวัสดีค่ะพี่ๆ” ฉันและเวลาพูดขึ้นพร้อมกัน พี่ไนท์พยักหน้าส่งมาให้ตามสไตล์
“สวัสดีครับน้องเวลา” ส่วนพี่แทนตอบกับเวลาแล้วปลายตามองฉัน จากนั้นก็หันไปคุยกับยังพราว “น้องพราวมาเรียนยิงปืนหรอครับ”
“ไม่ใช่พราวค่ะ แต่เป็นของขวัญ” พี่แทนหันขวับมามองฉันทันทีที่นางพูดจบ รออะไรค่ะก็ส่งยิ้มหวานขยิบตาให้ไปให้กรุบ จากนั้นพี่แทนก็เดินตรงไปหาลูกน้องของเขา
“ไอ้ไฟ” พี่แทนตะโกนขึ้นเสียงดัง
“คะ…ครับเฮีย” ลูกน้องของเขารับวิ่งออกมาหน้าตาตื่น
“คนที่มึงจะให้กูสอนยิงปืนคือใคร”
“คุณของขวัญครับ” พี่ไฟตอบพร้อมกับพยักพเยิดหน้ามาทางฉัน
“กูไม่สอน”
“อ๊ะๆ พูดแล้วกลับคำไม่ได้น่าา” ฉันรีบพูดขึ้น
“ไม่” พี่แทนตอบกลับพร้อมกับจ้องฉันอย่างไม่วางตา
“ถ้าพี่ไม่อยากสอนยิงปืน งั้นสอนคำว่ารักแทนก็ได้นะ”
- Writer
