กีดกัน
1274 Words
“เฮอะ”
ผมส่งเสียงในลำคอแล้วลุกขึ้นยืนเต็มความสูงในขณะที่กำลังก้าวขาออกมานั้นเสียงของไอ้เพื่อนเวรก็ดังขึ้น
“กาแฟมึงเอาไปด้วย” ผมยื่นมือไปรับกาแฟจากไอ้ขุนก็เดินออกมาพร้อมกับเสียงของมันที่ตะโกนตามหลังมา “ไอ้สัส ไหนว่าไม่ชอบเขาไงวะ ยื่นมือมาคว้าไวเชียวนะ”
ผมไม่สนใจเดินตรงมาที่ตึกคณะทันที วันนี้พวกเรามีเข้าแลปทำงานกลุ่ม ไม่มีอะไรมากหรอกครับเขียนโค้ดผลิตหุ่นยนต์
ห้องแลปวิศวะ
ป๊าบ!! “สัสแทน เดินไม่รอกูเลยนะ”
“เชี่ยขุน มึงจะตบหัวกูทำไมเนี่ย” ผมพูดขึ้นด้วยความหงุดหงิดพร้อมกับลูบหัวตัวเองไปมา ความรู้ออกหมดโง่แล้วมั้งกูเนี่ย
“มึงก็ไปกวนประสาทมัน อย่าหาว่ากูไม่เตือน” ไอ้ไนท์นั่งลงข้างๆ มองหน้าไอ้ขุนด้วยสายตานิ่งเรียบ ส่วนไอ้คนพูดน้อยเย็นชาที่สุดในกลุ่มเพียงแค่ส่ายหน้าอย่างเอือมระอา นั่งไม่นานอาจารย์ก็เดินเข้ามา
คณะอักษรศาสตร์
ของขวัญ
อือ ตอนไหนอาจารย์จะสอนเสร็จอ่า พยาธิในท้องต้องการอาหารจะแย่แล้ว เมื่อเช้าไม่น่าหยอดเยอะเลยไม่ได้กินเข้าซะงั้น
จ๊อก จ๊อก
“ดังชิบหาย” พราวเลื่อนสายตามองที่หน้าท้องของฉันพร้อมกับเบะปากส่งมาให้
“สมน้ำหน้า มั่วแต่เล่น” ฉันถลึงตาให้เวลาอย่างคาดโทษ ฝากไว้ก่อนเถอะมึง อย่าพลาดแล้วกันเพื่อนก็เพื่อนเถอะ “จ้องกูแบบนี้ด่ากูในใจแน่ๆ”
“เออ ก็ผู้ชายมันสำคัญกว่านี่หว่า”
“หราาา…”
“นักศึกษาสามคนข้างหลังจะคุยกันอีกนานไหม” ในขณะที่เวลากำลังตอบ อาจารย์ก็พูดแทรกขึ้นตามมาด้วยเสียงหัวเราะคิกคักจากเพื่อนข้างๆเบาๆ
“ขอโทษค่ะ” เราสามคนตอบขึ้นพร้อมกัน
“อาจารย์ให้เวลาสอบ 15 นาทีค่ะ”
“ฮะ! สอบอีกแล้วหรอวะ” ฉันหันไปกระซิบกับเวลาที่นั่งถอนหายใจบรึนปากอย่างเซ็งๆไม่ต่างกัน “นี่แค่ปีสองเองนะ ไม่อยากคิดว่าขึ้นปีสามจะขนาดไหน”
…………
“พวกมึงไปกินข้าวไหนดี กูหิวมาก” หลังจากอาจารย์เดินออกจากห้องฉันก็พูดขึ้นพร้อมกับลูบท้องตัวเอง
“ไปคณะวิศวะ พี่ไนท์ซื้อข้าวไว้ให้แล้ว”
“มีของกูปะ”
“มีทุกคน” นางตอบเสร็จก็เดินออกจากห้องไป โดยมีฉันและเวลาเดินตามไปติดๆ
โรงอาหารคณะวิศวะ
โอ้โห้!!! คนหรือมดวะเนี่ย คิดผิดหรือคิดถูกเนี่ยที่มาคณะนี้ ส่วนใหญ่มีแต่สาวๆคณะอื่นทั้งนั้น เราสามคนเดินฝ่าผู้คนไปที่โต๊ะประจำหนุ่มฮอต
แต่แล้วสายตาของฉันก็เหลือบไปเห็นผู้หญิงคนหนึ่งยืนอยู่หน้าพี่แทนพร้อมกับยื่นโทรศัพท์ไปตรงหน้าเขา สองขาของฉันก้าวเข้าไปทันที
“ขวัญ อีขวัญ” ตลอดการเดินสายตาของฉันจับจ้องอยู่ที่ชายหญิงคู่นั้น โดยไม่สนใจเสียงเรียกของเวลา
พรึ่บ!
“ขอโทษนะจ๊ะ คนนี้ของฉัน” ฉันเดินเข้าไปนั่งแทรกตรงกลางพร้อมกับกอดแขนแสดงความเป็นเจ้าของ ส่วนเพื่อนๆของฉันก็เดินเข้ามานั่งที่ว่างเช่นกัน
“นี่เธอ”
“จุ๊ๆ ไม่เอาไม่พูดนะคะที่รัก เดี๋ยวขวัญจัดการเอง” ยกมือขึ้นปิดปากพี่แทนไม่ให้พูดแล้วลากสายตามองเธอตั้งแต่หัวจรดเท้า
“พี่แทนมีแฟนจริงๆหรอค่ะ” ผู้หญิงตรงหน้าพูดขึ้นด้วยเสียงเล็กๆคว่ำปากมองเขาด้วยแววตาใสซื่อ คิดว่าน่ารักหรอ เฮอะ! ดูยังไงก็น่าหมั่นไส้ ไอ้เสื้อรัดนมกระดุมแทบกระเด็นออกมาเนี่ยตั้งใจมาอ่อยชัดๆ
“เอ้า! นั่งด้วยกันขนาดนี้ยังไม่เชื่ออีก หรือจะต้องจูบโชว์” ก็พึ่งรู้ว่าตัวเองใจกล้าก็วันเนี่ยแหละ
“ไม่ต้อง ชิ” เธอพูดแค่นั้นก็สบัดหน้าเดินออกไป
“คิดว่าจะแน่” ฉันบ่นพึมพำเบาๆพร้อมกับมองตามหลังผู้หญิงคนนั้นจนสุดสายตา
“ออกไป” พรึ่บ!! อ๊ะ! พี่แทนพูดขึ้นพร้อมกับผลักฉันออกจากตัวอย่างไม่ใยดี ทำแบบนี้คิดว่าฉันจะถอดใจง่ายๆหรอ ไม่มีทาง
“เบาๆก็ได้ปะ” ฉันบ่นพึมพำพร้อมกับขยับตัวออกจากเขา
“นี้ข้าวน้องขวัญครับ ไอ้แทนเป็นคนไปซื้อมาให้”
“จริงหรอค่ะ พี่ขุน” ฉันหันไปถามพี่ขุนดวงตาประกายวาวด้วยความตื่นเต้น “หวั่นไหวกับขวัญจริงๆสินะ”
พี่แทนหันไปยกนิ้วกลางให้พี่ขุนแล้วหันกลับมามองฉันนิ่งๆพร้อมกับถอนหายใจเฮือกใหญ่
“มองหน้าแล้วทำเฉย ระวังเป็นลูกเขยแม่ขวัญนะ”
“วิ๊ดวิ๊ว เอาไงดีครับเพื่อนแทน” ฉันมองหน้าพี่แทนและยิ้มหวานไปให้
“ฮึ! ลองดู” พี่ไนท์มองพี่แทนแล้วพยักพเยิดหน้ามาที่ฉัน
“น่ารักดี” พี่สิงห์ตบบ่าเบาๆพร้อมกับยกยิ้มมุมปาก เชี่ย!! กราวใจมากแม่
“อีขวัญกินข้าว หิวมากไม่ใช่หรอ กิน!!” ยัยพราวถลึงตาเอ็ดเบาๆ ไม่เป็นไรวันนี้เตาะจนพอใจละ
“เออ ปวดท้องไม่ใช่หรอ กูเป็นเพื่อนกับมึงได้ไงเนี่ย” ฉันมุ่ยหน้าให้เวลา จากนั้นก็ลงมืิอหินข้าวทันที
“น้องขวัญปวดท้องมากไหมครับ” ฉันเงยหน้าไปมองพี่ขุนพร้อมกับส่ายหน้าไปมาเป็นคำตอบ
“ทำไมไม่ไปหาหมอ”
“ไปหาหมอ หมอก็เรียกคนไข้ แล้วต้องไปหาใคร ถึงจะเรียกคนที่ใช่บ้างค่ะ” พูดจบก็กระพริบปิ๊งๆไปให้คนตรงหน้า
“หยุดหยอดสักนาทีมันจะตาย” พึ่งรู้ว่าพี่แทนก็ฮาร์ดคอร์นะเนี่ย
“ห่วงขวัญหรอ” ถามคนที่นั่งข้างๆพร้อมกับฉีกยิ้มกว้างด้วยความดีใจ
“เปล่ากลัวมาตายที่นี่ สร้างความวุ่นวายคณะฉัน” ฉันบรึนปากมองอย่างเซ็งๆ จากนั้นก็ลากสายตาไปมองเพื่อนตัวเองที่มองมาที่ฉันสายตาบ่งบอกว่าเอาให้เต็มที่เลยเพื่อน
“ขวัญดีขึ้นแล้วค่ะพี่ขุน” ฉันพูดขึ้นพร้อมกับส่งยิ้มหวานไปให้
“ใกล้จะถึงเวลาเรียนช่วงบ่ายแล้ว งั้นพราวไปก่อนนะพี่ไนท์” หลังจากเพื่อนสาวล่ำลาแฟนสุดหล่อเสร็จ พวกเราสามคนก็กลับคณะตัวเองทันที
เวลาผ่านไปสามชั่วโมงอาจารย์ก็สอนเสร็จและเช่นเคยคือสั่งงานจ้า รอบนี้งานเดี๋ยวซะด้วยแต่เรื่องนั้นเอาไว้ก่อน วันนี้มีธุระสำคัญต้องไปทำ
“พวกมึงกูไปก่อนนะ”
“มึงจะรีบไปไหน” พราวขมวดคิ้วด้วยความสงสัย
“วันนี้มันเรียนยิงปืนวันแรก” เวลาตอบ
“อ๋อ ไปอ่อยผู้” พราวมองมาที่ฉันแล้วพยักหน้าขึ้นลงช้าๆและเบะปากส่งมาให้ด้วยความหมั่นไส้
“Noจ๊ะ เขาเรียกว่าพาตัวเองไปอยู่ในที่ของเขา” พูดจบก็ยกยิ้มหนึ่งที “ไปนะ เจอกัน”
“เดี๋ยว” ขาที่กำลังก้าวออกไปหยุดชะงัก
“อะไร” หันกลับที่เดิมเลิกคิ้วมองเพื่อนทั้งสองด้วยความสงสัย
“เจ้คริสตี้รู้ไหมว่ามึงทำตัวแบบนี้” ฉันพยักหน้าส่งไปให้เวลาเป็นคำตอบ “เอ้าแล้วเจ้แกไม่ว่า”
“ว่า” ฉันมองหน้าเพื่อนสาวนิ่งๆ “ว่าถ้าไม่ได้หนุ่มฮอตเป็นน้องเขย ฉันจะตุย”
- Writer
