ถอย
1204 Words
เช้าวันใหม่
คณะอักษรศาสตร์
ฉันหอบโน๊ตบุ๊กมานั่งทำงานรอเพื่อนที่โต๊ะประจำข้างตึกคณะ ส่วนสองสาวกินข้าวที่คณะวิศวะ นั่งทำไปเรื่อยๆ รถออดี้อาร์แปดสีดำก็วิ่งเข้ามาจอดเทียบหน้าตึก
“ทำไมวันนี้ไม่เห็นไปเตาะพี่แทน” เดินมาถึงก็ยิงคำถามเลยนะอีผี
“เลิกชอบแล้ว” ตอบเวลาเสร็จก็ทำรายงานต่อทันที
“จริงจัง”
“อืม” ฉันตอบพราวสั่นๆในคอ
“ไหนมันยังไงเล่ามาดิ” เวลามองมาด้วยสายตาจริงจังรอคำตอบ
“คือว่า….กูเหนื่อยแล้ว” เงยหน้ามองเพื่อนทั้งสองคนด้วยแววตาสั่นไหว “ที่ว่างข้างๆเขา มันคงไม่ใช่ของกู”
“ถามจริงๆนะของขวัญ” พยักหน้าส่งไปพราวพร้อมกับรอฟังสิ่งที่นางจะถาม “ตอนนี้มึงรู้สึกยังไงกับพี่แทน ชอบหรือรัก”
“กูคิดว่า” มองเพื่อนทั้งสองคนไปมาสลับกัน “กูรักเขาแล้ววะ”
พูดจบน้ำตาที่กลั้นไว้ก็ล่วงลงมาอย่างไม่ขาดสาย เวลาขยับเข้ามาลูบหลังฉันเบาๆอย่างปลอบประโลม ส่วนพราวก็บีบมือฉันเช่นกัน
“พวกกูบอกแล้วไงว่ายังมีพวกกูอยู่ข้างๆมึงเสมอ”
หลังจากร้องไห้จนตาบวม เราสามคนก็มานั่งเรียนตามปกติ แต่ที่ไม่ปกติคืนฉันเองไม่รับรู้สิ่งในสมองมันมีแต่ภาพพี่แทนกับผู้หญิงคนนั้น
“ขวัญ ขวัญ อีขวัญ”
“ฮะ มึงจะตะโกนทำไมเนี่ยอีเว” ขมวดคิ้วมองนางด้วยความสงสัย “ตกใจหมดดีนะ อาจารย์ไม่ว่าอะ”
“อาจารย์จะว่าอะไร เดินออกไปนู้นแล้ว” เวลาพยักพเยิดหน้าไปด้านนอก “มีแต่มึงเนี่ยแหละนั่งเหม่ออยู่ได้”
“อะ…อ้าว ขอโทษ” เฮ้อ! นี่ขนาดยังไม่ได้เป็นแฟนกันยังขนาดนี้ เป็นเอามากนะกูเนี่ย
“ไปกินข้าวกันเถอะ”
“ที่ไหน” เวลาถามพราวขึ้นทันที
“เอ้า ถามมาได้อีเว ก็คณะวิศวะดิ” หลังจากที่ยัยพราวพูดจบภาพพี่แทนที่คอนโดก็พุดขึ้นมาอีกครั้ง
“อะแฮม” เวลากระแอมไอ้แล้วพยักพเยินหน้ามาที่ฉัน “กูว่าเรากินที่คณะดีกว่า”
“อ๋อ ได้ๆเดี๋ยวไลน์บอกพี่ไนท์แปป”
“ไม่เป็นไรมึงไปกินข้าวกับพี่ไนท์เถอะ กูโอเค” ฉันจับมือพราวไว้ในขณะที่นางกำลังจะไลน์บอกแฟนตัวเอง
“เดี๋ยวกูไปกับมึงเอง”
“ถ้าคนทางนู้นเขาไม่ว่าอะไร ก็แล้วแต่มึง” ฉันยกยิ้มกวนๆส่งไปให้เวลา “กูว่าจะไปกินข้าวที่คณะแพทย์”
“กูว่ามึงไปกับกูเถอะ” พราวมองเวลาอย่างขอร้อง “มึงก็รู้ว่าเขาน่ากลัวขนาดไหน”
หลังจากที่ตกลงกันเรียบร้อยเราสามคนก็ต่างแยกย้ายกันไปตามจุดหมายตัวเอง
2 อาทิตย์ผ่านไป
สนามยิงปืน
ตลอดสองอาทิตย์ที่ผ่านมาฉันพยายามหลบหน้าพี่แทนมาตลอด และวันนี้ก็เป็นวันแรกที่จะต้องเผชิญหน้ากับเขา
“พี่ไฟสวัสดีค่ะ”
“สวัสดีค่ะ” ฉันและเพื่อนสาวสองคนทักทายลูกน้องพี่แทนทันทีที่เดินเข้ามาถึงเคาน์เตอร์
“สวัสดีครับ” พี่ไฟเงยหน้าขึ้นมามองแล้วพูดขึ้นพร้อมกับยกยิ้มมุมปาก “น้องขวัญเราไปเตรียมตัวกันเถอะครับ”
“ขวัญ เตรียมตัวอะไร”
“อ๋อ กูลงแข่งยิงปืน”
“ฮะ! มึงเนี่ยนะ” หลังจากที่ฉันตอบเวลาเสร็จยัยพราวก็ตะโกนขึ้นด้วยความตกใจ “อะไรมันจะบังเอิญขนาดนี้วะ”
“มึงบ่นอะไรพราว” ขมวดคิ้วมองนางด้วยความสงสัย
“ปะ…เปล่า มึงไปเตรียมตัวเถอะ”
ฉันพยักหน้าให้ยัยพราวแล้วเดินตามพี่ไฟออกไป ทำการเช็คอุปกรณ์ต่างๆจนกระทั่งถึงเวลาแข่ง เมื่อเดินออกมายังสนามดวงตาเบิกกว้างด้วยความตกใจ
“พี่ๆสวัสดีค่ะ” ฉันกล่าวทักทายพร้อมขมวดคิ้วมองเพื่อนๆพี่แทนด้วยความสงสัย
“สวัสดีครับน้องขวัญ ไม่เจอกันนานเลยนะ”
“ค่ะ” ฉันตอบออกไปแค่นั้นพร้อมกับส่งยิ้มบางๆไปให้
“ใส่ชุดนี้จะแข่ง”
“คะ…ค่ะ” ตอบพี่สิงห์ออกไปอย่างตะกุกตะกัก
“รอบนี้” มองหน้าพี่ไนท์แล้วพยักหน้าให้เป็นคำตอบ “บังเอิญจังวะ”
พี่ไนท์พึมพำอะไรก็ไม่รู้เพราะไม่ได้ยิน ในระหว่างที่ยืนงงอยู่นั้นพี่ไฟเรียกให้ไปประจำที่ ทันใดนั้นคู่แข่งของฉันก็เดินเข้ามายืนอยู่ช่องข้างๆ
O.O ตึกๆ ตึกๆ
“ฮึ! ไม่เจอกันนานเลยนะ” พี่แทนพูดขึ้นให้ได้ยินกันแค่สอนคนในขณะที่เขากำลังเช็คปืนอยู่นั้น
“สวัสดีครับแขกผู้มีเกียรติทุกท่าน และคู่สุดท้ายของเราในวันนี้ได้แก่ คุณของขวัญที่เป็นนักเรียนวีไอพีและคุณแทนไทเจ้าของสนาม” เสียงเฮดังขึ้นเมื่อพิธีกรประกาศชื่อพี่แทน “การแข่งขันวันนี้เป็นการยิงเป้านิ่ง เริ่มการแข่งขันได้เลยครับ”
ปัง ปัง ปัง ปัง ปัง หลังจากยิงห้านัดติดต่อกัน พี่ไฟก็เข้ามาเช็ค จากนั้นก็เดินไปหยิบไมค์จากพิธีกรมาประกาศเอง
“ผลการแข่งขัน” ลูกน้องพี่แทนกระตุกยิ้มมุมปากมองมาที่ฉัน “ คุณของขวัญชนะครับ”
ฉันโค้งคำนับให้กับกรรมการแล้วเดินเข้ามาหาเพื่อนตัวเองที่นั่งอยู่กับหนุ่มฮอตมอ M
“เชี่ย!!! ศิษย์ล้างครูวะ” พี่ขุนพูดขึ้นยิ้มๆพร้อมกับลากสายตามองพี่แทนที่กำลังเดินเข้ามา
“มึงแพ้ทางตัวเองหรอวะเพื่อน” พี่ไนท์พูดขึ้นพร้อมกับตบไหล่พี่แทนเบาๆ
“ไม่ได้เจอนาน ทำให้สติไม่อยู่กับตัว” พี่สิงห์พูดขึ้นนิ่งๆ
“มึงเก่งมาก”
“สมแล้วที่เป็นศิษย์พี่แทน” เวลาและพราวก็เดินเข้ามาหาพร้อมกับยกนิ้วโป้งให้ด้วยความดีใจ
“แต่กูว่า กูเป็นศิษย์พี่ไฟนะ” ฉันตอบเพื่อนตัวเองแล้วปลายตาไปมองคนที่ยืนข้างๆ “ฉันเรียนกับเขาแค่ครั้งเดียวเอง”
“รับรางวัลให้ด้วย” บอกเพื่อนเสร็จก็เดินออกจากตรงนั้นทันที
แทน
ผมมองตามหลังร่างบางจนสุดสายตาถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ ก่อนจะหันมามองเพื่อนตัวเองที่มองมาที่ผมเป็นตาเดียว
“เฮีย แล้วรางวัลน้องขวัญ”
“มึงเรียกเธอว่าอะไร” ผมหันขวับไปมองไอ้ไฟและถามรอดไรไฟมองมันด้วยสายตานิ่งเรียบ
“ขอโทษครับเฮีย ของรางวัลคุณของขวัญ จะทำยังไงดีครับ”
“เดี๋ยวเวลาเอาไปให้เองค่ะ” เวลาตอบไอ้ไฟทันที
“เดี๋ยวพี่เอาไปให้เองครับ”
“ตะ…แต่ว่า”
“ให้มันจัดการ” ในขณะที่เวลากำลังจะแย้งไอ้สิงห์ก็พูดขึ้นพร้อมกับดึงเวลาให้ไปยืนอยู่ข้างๆ สองสาวมองหน้ากันเหมือนกำลังถามว่าเอายังไง จากนั้นเวลาก็หันมาพยักหน้าส่งให้ผม
“ไงมึง เจอเขาในรอบสองอาทิตย์รู้สึกยังไงวะ” ผมมองหน้าไอ้ขุนพลางคิดตามสิ่งที่มันถาม
“พอไม่มีเธอมากวนใจ มันเหมือนขาดอะไรก็ไม่รู้”
- Writer
